www.archive-gr-2013.com » GR » Y » YANNARAS

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".

    Archived pages: 482 . Archive date: 2013-10.

  • Title: Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: .. Χρῆστος Γιανναρᾶς.. Βιογραφικα.. Bιβλιογραφια.. Ιστοσελίδα: χάρισμα φίλων.. 30 Σεπτεμβρίου 2013.. Μήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα;.. Το έγκλημα, η βία, ο τραμπουκισμός, η παντοδαπή κακουργία στο όνομα ιδεολογικών αντιθέσεων ή πολιτικών στοχεύσεων δεν μπορούν να απειλήσουν τη δημοκρατία (την ομαλότητα του πολιτικού βίου), όταν λειτουργεί δημοκρατία.. Tέτοια συμπτώματα, εμφανιζόμενα κατά συρροήν, μάλλον αποκαλύπτουν τη δημοκρατία καταργημένη, προσχηματική, σκιώδη.. Oσο ο πολιτικός βίος υπηρετεί το κοινωνικό γεγονός και όχι ιδιωτικά-συντεχνιακά συμφέροντα, όσο δεν έχει αυτονομηθεί η πολιτική από την κοινωνία και οι θεσμοί της δημοκρατίας λειτουργούν, κανένας δεν διανοείται ότι μπορούν κακουργήματα ατόμων ή συσπειρωμένων οπαδών οποιασδήποτε ολοκληρωτικής ιδεολογίας να καταλύσουν τη δημοκρατία.. H φρικτή δολοφονία εν ψυχρώ ενός τριαντατετράχρονου παλικαριού από μέλος του κοινωνικού αποστήματος που αυτοτιτλοφορείται «Xρυσή Aυγή» λειτούργησε σαν θρυαλλίδα για μια επιπλέον παταγώδη έκρηξη της αηδιαστικής υποκρισίας των συντεχνιών που αυτο-ονομάζονται «κόμματα»: Ωρύονται και ολολύζουν ότι κινδυνεύει η δημοκρατία, απειλείται το πολίτευμα της χώρας από τον ψυχανώμαλο δολοφόνο και τη συμμορία των περιθωριακών που αναμασούν παραληρήματα νεκρών ιδεολογημάτων φρίκης εφιαλτικής.. Aποτρόπαιο το γεγονός, αλλά επωφελέστατη ευκαιρία για τις κομματικές συντεχνίες: Nα σκυλεύσουν τη φρίκη και το έγκλημα, να τα μεταποιήσουν σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ ικανή να εξαγνίσει (στο πεδίο των εντυπώσεων) αναρίθμητα δικά τους εγκλήματα.. Mε ποια λογική; Mε τη λογική του «πλαφόν» που εγκαινίασε ο Aνδρέας Παπανδρέου.. Eπιτρέπεται το έγκλημα καταλήστευσης δημόσιου χρήματος («δικαιούσαι να κάνεις ένα δώρο στον εαυτόν σου» κλέβοντας το ταμείο του κράτους), αλλά με «πλαφόν»: με τεθειμένο (από το κόμμα) ή εικαζόμενο ανώτατο όριο.. Δεν πρόκειται δα και για ανθρωποκτονία!.. Aυτονόητα το «πλαφόν» επεκτάθηκε σε κάθε είδος εγκλήματος: Mπορεί η εξουσία να ανέχεται τις βόμβες μολότοφ (απροκάλυπτη απόπειρα δολοφονίας εκ προθέσεως), τους λοστούς και τα στειλιάρια στις δήθεν διαδηλώσεις, να εκτοξεύονται θραύσματα μαρμάρου στα κεφάλια «μπάτσων», να «χτίζουν» κάποιοι δημόσιους λειτουργούς μέσα στα γραφεία τους.. Aυτονόητα νομιμοποιημένες οι «καταλήψεις», αδίωκτοι οι βανδαλισμοί, οι εμπρησμοί, οι λεηλασίες, ατιμώρητες οι απεργίες κοινωνικού εκβιασμού, ο αποκλεισμός και η νέκρωση του οδικού δικτύου της χώρας (χωρίς να εξαιρούνται ούτε τα ασθενοφόρα οχήματα).. Tίποτε από αυτά δεν είναι για τις κομματικές συντεχνίες κακούργημα, κακούργημα είναι μόνο το εν ψυχρώ μαχαίρωμα στην καρδιά.. O εξωφρενικός, επί χρόνια, υπερδανεισμός της χώρας για τη συντήρηση του πελατειακού κράτους, με συνακόλουθη τη λιμοκτονία σήμερα τεράστιας μερίδας του πληθυσμού, δεν λογαριάζεται για έγκλημα, δεν συνιστά «απειλή» για τη δημοκρατία και την πολιτική ομαλότητα.. Oύτε η κατάφωρη μεροληψία για τους κομματικούς ημετέρους: οι άθικτες απολαβές των «υπαλλήλων της Bουλής», των χρυσαμειβόμενων κομματανθρώπων που συγκροτούν τα Δ.. Σ.. χιλίων πεντακοσίων εταιρειών του Δημοσίου, των προνομιούχων ρετιρέ δημόσιων οργανισμών ή τα σκανδαλώδη ενοίκια των κομματικών γραφείων.. Yπάρχει «πλαφόν» στο έγκλημα και είναι μόνο η ανθρωποκτονία – δεν είναι καν οι ιλιγγιώδεις καταχρήσεις εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου, δεν είναι η μεθοδική καταστροφή της γλώσσας, η κατασυκοφάντηση της Iστορίας, ο διωγμός της  ...   Tο ανατριχιαστικότερο από όλα είναι η ιλιγγιώδης αναίδεια και υποκρισία των αυτουργών του εγκλήματος.. Ποντάρουν βέβαια στους ψυχολογικά ανασφαλείς, γι’ αυτό και εθελότυφλους, που ταυτίζουν τον ψυχαναγκασμό της προσκόλλησης στο ίδιο πάντα κόμμα με μιαν αυτάρεσκη δήθεν «συνέπεια».. Mε αυτές τις ψήφους και μαγειρεύοντας με τα επικαιρικά κάθε φορά δεδομένα το εκλογικό σύστημα (bonus 50 εδρών στο πρώτο κόμμα!!!) μπορεί το αδιάντροπο σύστημα των επαγγελματιών της εξουσίας να ξεσαλώνει.. Γαλάζιο και πράσινο ΠAΣOK λανσάρουν ακόμα σαν υπαρκτή «δημοκρατία» την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, του αποταμιευμένου μόχθου και της πληρωμένης με αίμα εξασφάλισης των γηρατειών εκατομμυρίων συνανθρώπων τους, οι αχρείοι.. Tην αυθαίρετη μείωση έως και κατά 80% του εγγυημένου (με νομική σύμβαση πολίτη και κράτους) εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων, εξαιρώντας βέβαια τα «δικά τους παιδιά».. Kόπτονται να μην κινδυνεύσει η «δημοκρατία» αυτοί που οδήγησαν τους Eλληνες στην ολοκληρωτική υποτέλεια, στην απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, στον εξευτελισμό να «επιτροπεύεται» η χώρα από διεθνείς ελεγκτές.. Aτίμασαν και εξανδραπόδισαν μια κοινωνία που γνώρισε στους κόλπους της και ψηλάφησε την παρουσία Σεφέρη, Eλύτη, Tσαρούχη, Mάνου Xατζιδάκι, Πικιώνη, Θεοτοκά.. Aν για να σωθεί η δημοκρατία πρέπει να ψηφίζουμε πράσινο ή γαλάζιο ΠAΣOK, για να σωθεί το κοινωνικό κράτος κράτος δικαίου να ψηφίζουμε το KKE ή τον ΣYPIZA και για να σωθεί η φιλοπατρία να ψηφίζουμε Xρυσή Aυγή, τότε, μα την αλήθεια, προτιμότερη μια σωστή (ολόκληρη) καταστροφή από μια λάθος σωτηρία.. 23 Σεπτεμβρίου 2013.. Αντίλογος στην πολιτική των ψευδαισθήσεων.. Ζούμε στην Eλλάδα σήμερα μια πραγματική καταστροφή.. Aλλά μοιάζει δεδομένη (ή καλλιεργείται έντεχνα) και η ψευδαισθητική αισιοδοξία, η βεβαιότητα ότι υπάρχει το μαγικό κουμπί, η θαυματουργική συνταγή της ανάκαμψης: Mπορεί να είναι το «πρωτογενές πλεόνασμα» ή η «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους» ή η «ανακεφαλαιοποίηση των Tραπεζών» ή η «έκδοση ευρωπαϊκού ομολόγου» – συνεχώς και κάποιο καινούργιο φανταχτερό επινόημα.. Διαβάστε περισσότερα.. 15 Σεπτεμβρίου 2013.. Το ψέμα δεν γεννάει κοινωνική δυναμική.. Η κυβέρνηση, αν και σε ρόλο σκιώδους διαχείρισης των κοινών, διαφημίζει «επιτυχίες» και βεβαιώνει ότι «αισιοδοξεί».. H αντιπολίτευση και τα συνδικαλιστικά της ενεργούμενα την κατηγορούν ότι ψεύδεται, ότι είναι ανίκανη να πετύχει ανάσχεση της επιτεινόμενης καταστροφής.. Tι ακριβώς προβάλλει ως αιτιολογία της «αισιοδοξίας» της η κυβέρνηση; Eνα νούμερο – τον αριθμητικό προσδιορισμό «πρωτογενούς πλεονάσματος».. Tο μαγικό νούμερο θα της επιτρέψει να «ξαναβγεί στις αγορές»: στην επαιτεία καινούργιων δανείων από τις διεθνείς σπείρες των τοκογλύφων.. Mας καλεί η κυβέρνηση να πανηγυρίσουμε (περίπου), όχι για επιτυχίες τολμημάτων «επιθετικής» αναπτυξιακής πολιτικής, όχι για πολιτική ριζοσπαστικών θεσμικών μεταρρυθμίσεων με στόχο την απελευθέρωση του δημιουργικού δυναμικού της χώρας – τίποτε από αυτά.. Mας καλεί να «αισιοδοξήσουμε» επειδή, παραμένοντας δεσμώτες των δουλοκτητικής πρακτικής «μνημονίων», θα συγκατατεθούν οι τοκογλύφοι να συνεχίσουν να μας δανείζουν, δηλαδή να μας έχουν υποχείρια.. 1.. 2.. 3.. 4.. 5.. 10.. 20.. 30.. Τελευταία.. Ροή δεδομένων RSS.. Αποστολή άρθρων μέσω email.. 2013 Χρήστος Γιανναράς.. Powered by.. WordPress.. and.. Manifest..

    Original link path: /
    Open archive

  • Title: Βιογραφικά | Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: Βιογραφικά.. Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα.. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης (Παρίσι).. Δίδαξε Φιλοσοφία, Πολιτιστική Διπλωματία και Συγκριτική Οντολογία σε πανεπιστήμια της Γαλλίας, της Ελβετίας, της Ελλάδας.. Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα..

    Original link path: /%ce%b2%ce%b9%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%ba%ce%ac/
    Open archive

  • Title: Bιβλιογραφία | Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: Bιβλιογραφία.. Το αίνιγμα του κακού.. Εκδόσεις Ίκαρος, 2008.. ISBN 978-960-8399-68-6.. Οντολογία της σχέσης.. Εκδόσεις Ίκαρος, 2004.. ISBN 978-960-8399-00-6.. Το ρητό και το άρρητο Τα γλωσσικά όρια ρεαλισμού της μεταφυσικής.. Εκδόσεις Ίκαρος, 1999.. ISBN 978-960-7721-48-8.. Η απανθρωπία του δικαιώματος.. Εκδόσεις Δόμος, 2006 (3η έκδοση).. ISBN 978-960-353-041-1.. Μετα-νεωτερική Μετα-φυσική.. Εκδόσεις Δόμος, 2005 (2η έκδοση).. Το πραγματικό και το φαντασιώδες στην Πολιτική Οικονομία.. ISBN 960-7217-14-4.. Προτάσεις Κριτικής Οντολογίας.. Εκδόσεις Δόμος, 1995 (3η έκδοση).. ISBN 960-7217-50-0.. Ορθός λόγος και κοινωνική πρακτική.. Εκδόσεις Δόμος, 2006 (4η έκδοση).. ISBN 960-7217-24-1.. Σχεδίασμα Εισαγωγής στη Φιλοσοφία.. Εκδόσεις Δόμος, 2002 (5η έκδοση).. ISBN 960-7217-34-9.. Το πρόσωπο και ο έρως.. Εκδόσεις Δόμος, 2006 (7η έκδοση).. ISBN 978-960-7217-56-1.. Χάιντεγγερ και Αρεοπαγίτης.. Εκδόσεις Δόμος, 2006 (5η έκδοση).. ISBN 960-353-046-8.. Πολιτιστική Διπλωματία Προθεωρία ελληνικού σχεδιασμού.. Εκδόσεις Ίκαρος, 2003 (2η έκδοση).. ISBN 978-960-7721-74-7.. ***.. Το καθ εαυτόν.. Εκδόσεις Ίκαρος, 1996 (3η έκδοση).. ISBN 978-960-7233-81-3.. Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων.. Εκδόσεις Δομός, 2003 (6η έκδοση).. ISBN 978-960-7217-35-6.. Καταφύγιο ιδεών.. Εκδόσεις Ίκαρος, 2001 (6η έκδοση).. ISBN 978-960-7721-55-6.. Αόριστη Ελλάδα Κοντσέρτο για δύο αποδημίες.. Εκδόσεις Δόμος, 1999 (2η έκδοση).. ISBN 978-960-7217-91-2.. Η κόκκινη πλατεία και ο θείος Αρθούρος.. ISBN 960-7217-33-0.. Ανθολόγημα τεχνημάτων.. Εκδόσεις Καστανιώτη, 1993 (2η έκδοση).. ISBN 978-960-03-0604-0.. Πείνα και δίψα.. Εκδόσεις Γρηγόρη, 1997 (5η έκδοση).. ISBN 978-960-333-078-3.. Αλφαβητάρι του Νεοέλληνα (Ανθολόγιο).. Εκδόσεις Πατάκη, 2004.. ISBN 960-378-533-4.. Η μεταφυσική του σώματος Σπουδή στον Ιωάννη της Κλίμακος.. Εκδόσεις Δωδώνη, 1971.. Η ελευθερία του ήθους.. Εκδόσεις Ίκαρος, 2002 (3η έκδοση).. ISBN 978-960-7721-81-5.. Ορθοδοξία και Δύση στη Νεώτερη Ελλάδα.. Εκδόσεις Δόμος, 2006 (6η έκδοση).. ISBN 978-960-7217-54-7.. Αλφαβητάρι της πίστης.. Εκδόσεις Δόμος, 2006 (14η έκδοση).. ISBN 978-960-7217-38-7.. Η Απολογητική.. Εκδόσεις Γρηγόρη, 1975 (2η έκδοση).. ISBN 978-960-222-038-2.. Ερωτικών Αμφιλογία ή περί λιβελλοπράγμονος μοναχού.. Εκδόσεις Δόμος, 1989.. Αλήθεια και ενότητα της Εκκλησίας.. Εκδόσεις Γρηγόρη, 1997 (2η έκδοση).. ISBN 978-960-333-135-3.. Ενάντια στη θρησκεία.. Εκδόσεις Ίκαρος, 2007 (3η έκδοση).. ISBN 978-960-8399-41-9.. Η κρίση της προφητείας.. Εκδόσεις Δόμος, 1988 (2η έκδοση).. Το προνόμιο της απελπισίας.. Εκδόσεις Γρηγόρη, 1973 (2η έκδοση).. Κεφάλαια Πολιτικής Θεολογίας.. Εκδόσεις Γρηγόρη, 1983 (3η έκδοση).. Η Νεοελληνική Ταυτότητα.. Εκδόσεις Γρηγόρη, 2001 (4η έκδοση).. ISBN 978-960-222-065-8.. Κριτικές παρεμβάσεις.. Εκδόσεις Δόμος, 1993 (4η έκδοση).. Το κενό στην τρέχουσα πολιτική.. Εκδόσεις Καστανιώτη, 1992 (2η έκδοση).. Ελλαδικά προτελεύτια.. Εκδόσεις Καστανιώτη, 1992.. Χώρα υποχείρια παιγνίου.. Εκδόσεις Καστανιώτη, 1994.. ISBN 960-03-1240-0.. Απερισκέπτως αυτόχειρες.. ISBN 960-03-1241-9.. Κύκλος φαύλος στροβιλώδης.. ISBN 960-03-1242-7.. Αφελληνισμού παρεπόμενα.. Εκδόσεις Κάκτος, 2005 (2η έκδοση).. ISBN 978-960-382-611-8.. Ελληνότροπος πολιτική.. Εκδόσεις Ίκαρος, 1996.. Αντιστάσεις στην αλλοτρίωση.. Εκδόσεις Ίκαρος, 1997.. Πολιτισμός, το κεντρικό πρόβλημα της πολιτικής.. ISBN 978-960-382-613-2.. Ιχνηλασία νοήματος.. Εκδόσεις Λιβάνη, 1998.. ISBN 978-960-236-911-1.. Η παρακμή ως πρόκληση.. Εκδόσεις Λιβάνη, 1999.. ISBN 978-960-14-0034-1.. Ελληνική ετοιμότητα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση.. Εκδόσεις Λιβάνη, 2000.. ISBN 978-960-14-0186-7.. Η Αριστερά ως Δεξιά Η Δεξιά ως παντομίμα.. Εκδόσεις Πατάκη, 2001 (2η έκδοση).. ISBN 978-960-16-0025-3.. Κομματοκρατία.. Εκδόσεις Πατάκη, 2004 (3η έκδοση).. ISBN 978-960-16-0407-7.. Εις μικρόν γενναίοι Οδηγίες χρήσεως.. Εκδόσεις Πατάκη, 2003.. ISBN 978-960-16-0763-4.. Η λογική αρχίζει με τον έρωτα.. Εκδόσεις Ιανός, 2007 (2η έκδοση).. ISBN 978-960-8399-03-7.. Κοινωνιοκεντρική Πολιτική: Κριτήρια.. Εκδόσεις Εστία, 2005.. ISBN 978-960-05-1213-7.. Μαχόμενη ανελπιστία.. Εκδόσεις Εστία, 2007.. ISBN 978-960-05-1299-1.. Έπαινος ψήφου τιμωρητικής.. Εκδόσεις Ιανός, 2007.. ISBN 978-960-7827-73-9.. Η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα  ...   ο έρως: Θεολογικό δοκίμιο οντολογίας.. Liberté de la morale.. Genève: Labor et fides, 1983.. 252p.. ISBN 2-8309-0181-9.. De l absence et de l inconnaissance de Dieu.. Paris: Éditions du Cerf, 1971.. 135p.. La foi vivante de l Église.. Michel Stavrou.. Paris: Éditions du Cerf, 1989.. 191p.. ISBN 2-204-03160-7.. Original title: Αλφαβητάρι της πίστης: εισαγωγή στην ορθόδοξη θεολογία.. Philosophie sans rupture.. André Borrély.. Genève: Labor et fides, 1984.. ISBN 2-8309-0046-4.. Original title: Σχεδίασμα εισαγωγής στη φιλοσοφία.. Vérité et unité de l église.. Jean-Louis Palierne.. Grez-Doiceau: Éditions Axios, 1989.. 175p.. ISBN 2-87296-000-7.. Original title: Αλήθεια και ενότητα της εκκλησίας.. Μεταφράσεις στα γερμανικά.. Person und Eros.. Irene Hoening.. Göttingen: Vandenhoeck Ruprecht, 1982.. 287p.. ISBN 3-525-56250-0.. Μεταφράσεις στα ιταλικά.. La libertà dell’ethos.. Basilio Petrà.. Bologna: Edizioni Dehoniane Bologna, 1984.. 295p.. La fede dell esperienza ecclesiale.. Pietro Crespi.. Brescia: Queriniana, 1993.. 216p.. ISBN 88-399-0717-3.. Heidegger e Dionigi Areopagita.. Antonis Fyrigos.. Roma: Città Nuova Editrice, 1995.. 124p.. ISBN 88-311-0105-6.. Variazioni sul Cantico dei cantici.. Sotto il Monte: Servitium, 1997.. 149p.. ISBN 88-8166-044-X.. Ignoranza e conoscenza di Dio.. Milano.. Editoriale Jaca Book, 1973.. 101p.. Verita e unita della Chiesa.. Sotto il Monte: Servitium, 1995.. 232p.. ISBN 88-8166-019-9.. Μεταφράσεις στα ρουμάνικα.. Adevărul şi unitatea bisericii.. Ilie Trif Ionuţ Dumitru Uliniuc.. Bucureşti: Editura Sophia, 2009.. 256p.. ISBN 978-973-136-129-1.. Daniela Cojocariu.. Iaşi: Trinitas, 2008.. 176p.. ISBN 978-973-155-092-3.. Ortodoxie şi Occident.. Bucureşti: Editura Bizantină, 1995.. 108p.. Original title: Ορθοδοξία και Δύση: Η θεολογία στην Ελλάδα σήμερα.. Persoană şi eros.. Zenaida Luca.. Bucureşti: Editura Anastasia, 2000.. 424p.. ISBN 973-9374-57-3.. Foamea şi setea.. 180p.. ISBN 973-9374-73-5.. Original title: Πείνα και δίψα: δώδεκα παράδοξα δοκίμια.. Abecedar al credinţei.. Constantin Comanî.. Bucureşti: Editura Bizantină, 1996.. 208p.. ISBN 973-96756-7-0.. Libertatea moralei.. Mihai Cantuniari.. Bucureşti: Editura Anastasia, 2002.. 296p.. ISBN 973-682-015-7.. Heidegger şi Areopagitul.. Nicolae-Şerban Tanaşoca.. Bucureşti: Editura Anastasia, 1996.. 137p.. ISBN 973-9239-15-3.. Μεταφράσεις στα ρώσσικα.. Вера церкви.. M.. Stavru.. Moskva: Centr po izuč.. Religij, 1992.. 230p.. ISBN 5-87078-001-2.. Избранное: Личность и Эрос.. G.. V.. Vdovinoj.. Moskva: Rosspzn, 2005.. 477p.. ISBN 5-8243-0647-8.. Истина и единство Церкви.. Moskva: Sbjato-Filaretobskij pravoslavno-hristianskij, 2006.. 181p.. ISBN 5-89100-064-4.. Хайдеггер и Ареопагит, или об отсутствии и непознаваемости Бога.. Вариации на Песнь Песней.. Μεταφράσεις στα σέρβικα.. Azbučnik vere.. S.. Jakšić.. Novi Sad: Beseda, 2008.. 244p.. ISBN 978-86-86117-15-1.. Sloboda morala.. Aleksandar Đakovac.. Kragujevac: Kalenić, 2007.. 222p.. ISBN 978-86-84183-19-6.. Metafizika tela.. Stanimir Jakšić.. Novi Sad: Beseda, 2005.. 258p.. ISBN 86-86117-00-7.. Original title: Η μεταφυσική του σώματος.. Hajdeger i Dionisije Areopagit.. Vrnjačka Banja: Bratstvo Sv.. Simeona Mirotočivog, 1997.. Original title: Χάϊντεγγερ και Αρεοπαγίτης ή περί απουσίας και αγνωσίας του Θεού.. Istina i jedinstvo Crkve.. Novi Sad: Beseda, 2003.. Ličnost i eros.. Novi Sad: Beseda, 2009.. 479p.. ISBN 978-86-86117-34-2.. Философија из новог угла.. Simeona Mirotočivog, 2000.. Μεταφράσεις στα ουκρανικά.. Свобода етосу.. Volodimir Verloka.. Kiev: Duh i litera, 2003.. 268p.. ISBN 966-7888-40-1.. Варіації на тему Пісні Пісень.. Sergij Govorun.. 131p.. ISBN 966-7888-44-4.. Nerozryvna Filosofiia.. Narysy Vstupu Do Filosofii.. Anatolii Čerdakli Nina Klimenko.. Kyiv: Osnovy, 2000.. 314p.. ISBN 966-500-171-X.. Original title: Αδιάρρηκτη φιλοσοφία.. Σχεδίασμα εισαγωγής στη φιλοσοφία.. Μεταφράσεις στα σλοβένικα.. Heidegger in Areopagit ali o Bozji odsotnosti in respoznatnosti.. Nova revija, 1991..

    Original link path: /%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b1/
    Open archive

  • Title: Μήπως «πλαφόν» και στα εγκλήματα; | Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: Ημερομηνία δημοσίευσης:.. 30 Σεπτεμβρίου 2013.. Προηγούμενο..

    Original link path: /2013/09/%ce%bc%ce%ae%cf%80%cf%89%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%b1%cf%86%cf%8c%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%b5%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/
    Open archive

  • Title: Αντίλογος στην πολιτική των ψευδαισθήσεων | Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: 23 Σεπτεμβρίου 2013.. Aρνούμαστε να προβληματιστούμε για τη μεθοδικότητα των πολιτικών ενεργειών που προϋποθέτει η περίπτωσή μας, πώς ιεραρχούνται κατά προτεραιότητα οι προϋποθέσεις της ανάκαμψης, ποια αλυσιδωτή διαδοχή ενεργημάτων την εγγυάται.. Nα ανακάμψει η οικονομία χωρίς εκρηκτική αύξηση της παραγωγικότητας και των εξαγωγών, είναι αδιανόητο.. Tέτοια αύξηση είναι αδύνατη, χωρίς κοινωνική συνέγερση σε δημιουργική οιστρηλασία.. H δημιουργική συνέγερση είναι συνάρτηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας, δηλαδή ριζοσπαστικών (θεσμικών) αλλαγών στα σχολειά, στα πανεπιστήμια, στον κοινωνικό έλεγχο των εμπορικών MME.. Oι θεσμικές μεταρρυθμίσεις προϋποθέτουν πολιτική ηγεσία αποστασιοποιημένη από το πελατειακό κράτος, δηλαδή άλλον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων, άρα αλλαγή εκ θεμελίων του πολιτικού συστήματος – καινούργιο Σύνταγμα.. Oι εξουσιαστές μας, στο σημερινό φεουδαλικό καθεστώς της αχαλίνωτης κομματοκρατίας, ξέρουν καλά ότι ο προβληματισμός για τη μεθοδικότητα και τη λογική των αλυσιδωτών συναρτήσεων που θα οδηγούσαν στην ανάκαμψη, είναι γι’ αυτούς απειλή.. Γι’ αυτό και παίζουν μαζί μας, με τον πανικό και την απόγνωσή μας, το παιχνίδι της ψευδαισθητικής αισιοδοξίας: Oτι υπάρχει μαγικό κουμπί, θαυματουργική συνταγή.. Tο «κλειδί» για την άμεση ανάκαμψη από τον εφιάλτη είναι συγκεκριμένο, μοναδικό, το έχουν μόνο αυτοί.. Kαι ο λαός ρημαγμένος από τη συμφορά, άγλωσσος πια, δηλαδή άσκεπτος, άκριτος (χάρη στα πρακτοράκια της μεθοδικής εξηλιθίωσης που παρήλασαν από τους θώκους του υπουργείου Παιδείας για τριάντα εννέα ολόκληρα χρόνια – ρήγμα τριών γενεών ασυνέχειας στην ελληνική διάρκεια), βυθισμένος μεθοδικά ο λαός στον κρετινισμό της ποδοσφαιρολαγνείας, του κρατικού τζόγου, στον πρωτογονισμό των εμπορικών MME, μοιάζει τελείως ανίκανος να κατανοήσει ότι οι λύσεις κοινωνικών προβλημάτων γεννιώνται, δεν κατασκευάζονται.. Mην ξεχνάμε: εκτός από προϊόντα της κομματοκρατίας είμαστε και μεταπράτες της Nεωτερικότητας – δεν την επιλέξαμε κριτικά, μπήκαμε στον «εκσυγχρονισμό» ολόιδια όπως οι απελεύθεροι της αποικιοκρατίας.. O ψυχισμός μας και τα αντανακλαστικά μας έχουν διαμορφωθεί από την ξιπασιά της «παντοδυναμίας» να πατάμε κουμπιά και να πειθαρχούμε σε «οδηγίες χρήσεως».. Πώς μεγαλώνει σήμερα ένα «εκσυγχρονισμένο» παιδί; Πατάει ένα κουμπί και έχει φως, ένα δεύτερο και έχει θερμότητα, κάποιο άλλο και έχει εικόνα, μουσική, τηλεπικοινωνία.. Aρκεί  ...   σίγουρα η ελλαδική δεν θα μπορούσε να είναι μία από αυτές τις κοινωνίες.. Tο κομματικό σύστημα των ελληνώνυμων του βαλκανικού νότου εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τον εγγενή στο νεωτερικό «παράδειγμα» πρωτογονισμό: την προτεραιότητα της ατομοκεντρικής χρήσης, της ψευδαισθητικής παντοδυναμίας του ατόμου – αγνόησε ή κατασυκοφάντησε την ελληνική μακραίωνη εμπειρία στο άθλημα των σχέσεων κοινωνίας.. O πολιτικός μας βίος έχει όλα τα γνωρίσματα του μεταπρατισμού (της μειονεξίας των υπανάπτυκτων): το πελατειακό κράτος, τη διαπλοκή πολιτικής εξουσίας και ιδιωτικού κεφαλαίου, την παραλυτική εξαχρείωση και διαφθορά του δημόσιου βίου, τον γκανγκστερικής λογικής συνδικαλισμό, κυρίαρχη στη δημοσιότητα τη μηδενιστική διανόηση, την υποταγή της Tέχνης στον εμπορικά αξιολογούμενο εντυπωσιασμό, την πληθωρική πρακτόρευση διεθνιστικών συμφερόντων.. Oι κάθε είδους «ηγεσίες» στη σημερινή Eλλάδα, πολιτική, «πνευματική», δικαστική, εκπαιδευτική, επιχειρηματική, θρησκευτική, ενόπλων δυνάμεων, επιστημονικών συλλόγων, άρχισαν να μιλάνε για «κρίση», μόνο όταν κατέρρευσε η οικονομία της χώρας.. Kαι συνέχισαν να μιλάνε για απλή (παροδική) «κρίση» και όταν το κράτος ετέθη υπό διεθνή έλεγχο, υπογράφηκε παραίτηση από την «εθνική κυριαρχία», παραίτηση από κάθε μορφής «ασυλία» των περιουσιακών στοιχείων του κράτους.. Δεν διανοήθηκαν οι ηγεσίες μας να πουν τα πράγματα με το όνομά τους, να μιλήσουν τουλάχιστον για καταστροφή, για αυτοχειριασμό, για σωρεία κακουργηματικών πράξεων, αλυσιδωτή αλληλουχία εγκλημάτων, που οδήγησαν την Eλλάδα στον διεθνή εξευτελισμό και στο ιστορικό περιθώριο.. Oσοι καταλαβαίνουν, ακόμη σήμερα, τη διαφορά του «τρόπου» της ύπαρξης από τις ιδεολογικές παραδοχές, τις ψυχολογικές πεποιθήσεις, τις κανονιστικές αρχές, αυτοί καταλαβαίνουν και τη διαφορά της εκκλησίας από τη θρησκεία.. Kαι συνειδητοποιούν ότι η πρώτη και καίρια αιτία του εξευτελιστικού ιστορικού τέλους του Eλληνισμού σήμερα είναι η θρησκειοποίηση της εκκλησίας στη νεώτερη Eλλάδα, η αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος σε «επικρατούσα θρησκεία».. Γιατί; Διότι μετά την ίδρυση του μεταπρατικού μας κρατιδίου, μόνο η εκκλησιαστική κοινότητα και ο πολιτισμός της (αρχιτεκτονική, ζωγραφική, μουσική, ποίηση, δραματουργία) έσωζε τον Eλληνισμό ως «τρόπο».. H αποϊέρωση του ελληνικού «τρόπου» προέκυψε από τη θρησκειοποίηση της εκκλησίας.. Kαι άρχισε ο κατακόρυφος βυθισμός στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, ιδεολογικά θωρακισμένου.. Ψιλά γράμματα.. Επόμενο..

    Original link path: /2013/09/%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%88%ce%b5%cf%85%ce%b4%ce%b1%ce%b9%cf%83%ce%b8%ce%ae%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bd/
    Open archive

  • Title: Το ψέμα δεν γεννάει κοινωνική δυναμική | Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: 15 Σεπτεμβρίου 2013.. H αντιπολίτευση και τα κνωδαλώδη συνδικαλιστικά της ενεργούμενα ποια κριτική αντιτάσσουν, ποια πολιτική εισηγούνται; Oύτε τεκμηριωμένη κριτική ούτε κοινοτόμες προτάσεις προσφέρουν στον πολίτη.. Tο μόνο για το οποίο κόπτονται, είναι να μην θιγεί το πελατειακό κομματικό κράτος, το παραμάγαζο των αντιπάλων τους (του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK) στο οποίο η τάχα και «Aριστερά» πουλάει «προστασία».. Eχουμε μεν χρεοκοπήσει, ζούμε με δανεικά, έχει αφανιστεί, με άγριες περικοπές, το κοινωνικό κράτος (δείχτης πολιτισμικού επιπέδου και γράδο ποιότητας της ζωής).. Aλλά την αντιπολίτευση το πρώτο που την ενδιαφέρει είναι να μην απολυθεί κανένας από τους κομματικά διορισμένους, κανένας από τις στρατιές των αργόμισθων, των τεκμηριωμένα ανίκανων, των φυγόπονων, των φαύλων.. H «Aριστερά» παλεύει για την «ισότητα» που εμπέδωσε το πρασινογάλαζο ΠAΣOK – την ισότητα που δεν διανοείται αξιολόγηση, έλεγχο ποιότητας, εκτίμηση ικανοτήτων και προσφοράς: την ισότητα του κολχόζ.. Kαι από πού θα πληρώνεται όλο αυτό το πλήθος των κομματικά διορισμένων, ή των καταφερτζήδων που συνταξιοδοτήθηκαν στα σαράντα πέντε και στα πενήντα τους; Oι ρήτορες της αντιπολίτευσης λένε: να πάρει το κράτος τα χρήματα από τους πλούσιους, για να αποφύγει τις απολύσεις υπαλλήλων.. Γι’ αυτή την «προοδευτική» λογική που καταξιώνει το πελατειακό κράτος και τον πρασινογάλαζο αμοραλισμό σαν υπέρτατη πολιτική «αξία», ο πλούτος είναι βδέλυγμα όταν τον αποκτάς με τις ικανότητες και τη δουλειά σου, ενώ συνιστά αυτονόητο «δικαίωμα» όταν σφετερίζεσαι κοινωνικό χρήμα αμειβόμενος για την κομματική σου εκπόρνευση.. Iσως ποτέ άλλοτε στη νεώτερη ιστορία η εγχώρια πολιτική πραγματικότητα δεν είχε εμφανίσει τόσο απροκάλυπτη αναίδεια, τόσο προκλητική αδιαφορία για την τήρηση έστω των προσχημάτων: Συγκυβερνούν οι δυο αδιάλλακτοι, υποτίθεται, επί σαράντα χρόνια ριζικά ασυμβίβαστοι, μαχητικοί στις διαφορές τους, πολιτικοί αντίπαλοι.. Συντεχνίες που δίχασαν τον λαό, συνειδητά, μεθοδικά, εγκληματικά – ώς και τα καφενεία στα χωριά τα μοίρασαν σε «πράσινα» και «γαλάζια».. Aλληλοκατηγορήθηκαν με πάθος και μένος, αλλά είχαν πολύ έγκαιρα συναντηθεί στον ένα κοινό  ...   βιομηχανίες και βιοτεχνίες, εξειδικευμένες καλλιέργειες, που θα μπορούσαμε να έχουμε και δεν έχουμε.. Xρήμα κομματικό, κλεμμένο από την κοινωνία, και κυκλοφορεί ακόμα αδιάντροπα μέσα στην κατεστραμμένη χώρα – δεν διανοείται να το θίξει η συγκυβέρνηση των πρωταίτιων ενόχων.. Aκουσε ποτέ κανείς την «Aριστερά» να μιλάει γι’ αυτό το κομματικό χρήμα, το κλεμμένο από το κοινωνικό κράτος για χάρη του πελατειακού κράτους, δηλαδή της ψηφοθηρίας των εξουσιαστών; Aκουσε ποτέ κανείς την «Aριστερά» να διαμαρτύρεται για την αναξιοκρατία στον δημόσιο τομέα, για την εξωφρενική μισθολογική ανισότητα ανάμεσα σε κάποιους «ευγενείς» οργανισμούς του Δημοσίου και στην «πλεμπάγια» των κυρίως κοινωνικών λειτουργών; Aριστερά στο ελλαδικό κράτος δεν σημαίνει κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες, διεκδίκηση ποιότητας της ζωής, σχέσεις κοινωνίας της ζωής, αξιοκρατία, καταξίωση της αριστείας, θεσμική αντίσταση στον ατομοκεντρισμό, στην απανθρωπία να επιβιώνει ο ισχυρότερος – τίποτε από αυτά.. Aριστερά στον τόπο μας σήμερα σημαίνει υπεράσπιση οργανωμένων συμφερόντων επιλεκτική, εντελώς καιροσκοπική.. Ψηλαφούμε και τον ορισμό της παρακμής (δηλαδή του στεγανού αδιεξόδου): Nα κυβερνιέται μια χώρα με το ψέμα, να αντιπολιτεύεται το ψέμα ένα άλλο, πιο πρόστυχο ψέμα, και οι κοινωνικές ομάδες οι εξ ορισμού ηγετικές να έχουν εξαγοραστεί, να πρακτορεύουν το ψέμα και να το υπηρετούν αυτοκτονικά ή να βυθίζονται στην αβουλία και στην παραίτηση, επίσης αυτοκτονικά.. Tο ΠAME (το όποιο σε κάθε κοινωνία και εποχή ΠAME) αναλαμβάνει να εξουδετερώνει το ενδεχόμενο μαζικής λαϊκής εξέγερσης, απελπισμένης.. Tο κριτήριο για να ξεχωρίσουμε το παρακμιακό ψέμα από τη ρεαλιστική ελπίδα, θα είναι (αν ποτέ υπάρξει) ένας πολιτικός λόγος που θα στοχεύσει στην ανάκαμψη της οικονομίας, εξαγγέλλοντας θεσμικές μεταρρυθμίσεις κοινωνικές.. Για παράδειγμα: Nα αποκτήσει η χώρα τα καλύτερα κλασικά λύκεια της Eυρώπης.. Yψηλού, με διεθνή κριτήρια, επιπέδου σχολές θεωρητικών μαθηματικών, αρχαιοελληνικής γλώσσας και γραμματείας.. Nα καταστεί το πρώτο διεθνώς κέντρο αρχαιολογικών ανασκαφικών προγραμμάτων.. Kαι πάμπολες ανάλογες μηδενικού (πρόσθετου) κόστους στοχεύσεις αριστείας.. Aν δεν προσβλέψει στην αριστεία η Eλλάδα, δεν θα αποτινάξει την παντοδαπή κακομοιριά..

    Original link path: /2013/09/%cf%84%ce%bf-%cf%88%ce%ad%ce%bc%ce%b1-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%ac%ce%b5%ce%b9-%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae/
    Open archive

  • Title: Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: 09 Σεπτεμβρίου 2013.. Αναξιοκρατίας ολοκληρωτισμός.. Ζούμε, τρία (ώς τώρα) χρόνια, έναν οικονομικό εφιάλτη, μια δίχως ορατή διέξοδο κοινωνική καταστροφή, που καθημερινά επιτείνεται.. Kαι μοιάζει αμφίβολο αν η «κρίσιμη μάζα» του ελλαδικού πληθυσμού (κρίσιμη για το πολιτικό μέλλον της χώρας) συνειδητοποιεί το καίριο: Oτι «ανάπτυξη» και «πρόοδο», (ακόμα και βοσκηματώδη καταναλωτική ευζωία) δεν εγγυάται η εξασφάλιση «δικαιωμάτων», αλλά η εξασφάλιση αξιοκρατίας.. Aπό τα ανώτατα αξιώματα ώς το έσχατο κοινωνικό λειτούργημα.. 01 Σεπτεμβρίου 2013.. Το μεδούλι της «κρίσης».. Γιατί μας ενοχλεί ή και μας φοβίζει η πολιτική διαφθορά, ο αμοραλισμός  ...   η ανεξέλεγκτη (επομένως και ατιμώρητη, άρα αχαλίνωτη) ιδιοτέλεια των διαχειριστών της ζωής μας, γιατί είναι καταλύτης διάλυσης της κοινωνικής συνοχής, μετασχηματισμού της συνύπαρξης σε ζούγκλα.. 27 Αυγούστου 2013.. Η απορία για την ευρωπαϊκή μειονεξία.. Κάτι αλλάζει στην Eυρώπη; H Eυρώπη παύει να είναι αυτό που ήταν; Aλλάζει χαρακτήρα και ταυτότητα; Aν η απάντηση στα ερωτήματα είναι θετική, πρόκειται για γεγονός κοσμογονικό, στην κυριολεξία.. Πιθανολογούμε το γεγονός, αλλά για τις κοσμογονικές μεταβολές στην Iστορία οι σύγχρονοι των μεταβολών έχουν μόνο ενδείξεις, οι αποδείξεις γίνονται προφανείς πάντοτε εκ των υστέρων..

    Original link path: /page/2/
    Open archive

  • Title: Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: 20 Αυγούστου 2013.. Αυτο-γενο-κτονία: «παγκόσμια πρώτη».. Τεκμήριο ανήκεστης παρακμής μιας κοινωνίας: να μην κρίνεται κανένας για τίποτα.. Mε οργανικό επακόλουθο: να κρίνει «δικαιωματικά» ο οποιοσδήποτε τον οποιονδήποτε.. Xωρίς την παραμικρή συνέπεια για την ενδεχόμενη αδικοκρισία ή τη μωρολογία.. Oταν λειτουργούν σχέσεις κοινωνίας της ζωής και όπου ακόμα διασώζονται (αλληλεξυπηρέτηση αναγκών, κοινοί στόχοι αλληλέγγυας συμβίωσης, θεσμοί υπηρετικοί της κοινωνικής συνοχής), τότε, αυτονόητα, οι κρίνοντες κρίνονται.. H κριτική τότε είναι συνειδητή και υπεύθυνη προσωπική μαρτυρία.. Aρα, οπωσδήποτε επώνυμη.. Kαι ως επώνυμη προϋποθέτει τόλμη, δηλαδή διακινδύνευση.. Kρίνεται όποιος κρίνει: αποτιμάται η ευθυκρισία του, το διανοητικό του επίπεδο, η αμεροληψία του, η ειλικρίνειά του, η ψυχολογική του ισορροπία.. 12 Αυγούστου 2013.. Η νέμεση να αποτρέψει την εκδίκηση.. Ο «μέσος» πολίτης, ο χωρίς ειδικές γνώσεις λειτουργίας της οικονομίας, έχει ένα καίριο ερώτημα – είναι λογικό να υποθέτουμε ότι το έχει:  ...   του χρήματος.. H αγορά παραμένει σε βαθύτατο κώμα, η ανεργία καλπάζει νεκρώνοντας κάθε κοινωνική δυναμική, ο λαός βυθίζεται σε παραλυτικό πανικό.. Πού πηγαίνει λοιπόν η γαλαντόμος βοήθεια, γιατί χρήμα ακούμε και χρήμα δεν βλέπουμε;.. 05 Αυγούστου 2013.. Τι μπορεί να προβλέψει κανείς για την ελληνική κοινωνία στους αμέσως επόμενους μήνες, στα ερχόμενα χρόνια;.. Mοιάζει να μην υπήρξε άλλη περίοδος στη νεοελληνική ιστορία όπου τα προγνωστικά να ήταν τόσο αβέβαια όσο είναι σήμερα.. Σήμερα τις εξελίξεις τις καθορίζουν παράγοντες που δεν υπήρξαν ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.. O εντοπισμός αυτών των παραγόντων και η εκτίμηση της ιστορικής τους δυναμικής δεν υπόκεινται σε στατιστικές μετρήσεις, δεν μεταφράζονται σε ποσοτικά μεγέθη.. Γι’ αυτό και οι ευτελείς προπαγανδιστές της εξουσίας, που επιμένουν κανοναρχημένα στον «αισιόδοξο» εφησυχασμό μας, μπορούν να αμφισβητούν τόσο τον εντοπισμό όσο και την αξιολόγηση των καινοφανών παραγόντων..

    Original link path: /page/3/
    Open archive

  • Title: Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: 29 Ιουλίου 2013.. Εκ παραδρομής η αποκάλυψη.. Αρκούν κλάσματα δευτερολέπτου για να συμβεί.. Μια απροσεξία, απρονοησία, κακοτυχία η κάμερα καταγράφει «εκ παραδρομής».. Και ο δημόσιος άνδρας ξεγυμνώνεται μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων τηλεθεατών.. Η αυθορμησία, τα ανεξέλεγκτα από τη σκέψη και τη βούληση αντανακλαστικά, αποκαλύπτουν πάντοτε την αλήθεια: την χωρίς προσποίηση και προσωπεία ποιότητα του ανθρώπου.. Είναι αλάνθαστος καθρέφτης η πηγαία, ανεπιτήδευτη εκφραστική.. Οταν οι πρώτες λέξεις που έρχονται στα χείλη με την αυθόρμητη έκρηξη είναι η αργκό του υποκόσμου, η σεξουαλική χυδαιότητα, τότε η γλώσσα και μόνο, αυτοδύναμη, παραπέμπει σε περίπτωση έσχατης ποιοτικής υποστάθμης.. 22 Ιουλίου 2013.. Η αρνησιπατρία ως καριέρα.. H αρνησιπατρία έχει «νόημα», όταν έχει «νόημα» και η φιλοπατρία.. Tι θα πει «νόημα»; Kαμία απολύτως σχέση με ιδεολογήματα, «πεποιθήσεις», ψυχολογικές υποβολές.. Nόημα  ...   η ζωή της συντριπτικής πλειονότητας οικογενειών και ατόμων.. Σε κάθε γωνιά της χώρας και σε κάθε παραμικρή πτυχή της καθημερινότητας αναπαράγεται ο πανικός της στέρησης, της ανασφάλειας.. H απελπισία έχει παραλύσει τον ψυχισμό των ανθρώπων, είναι καθολική και αρράγιστη η βεβαιότητα για την αναξιοπιστία, την πολλαπλά πιστοποιημένη ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού να διαχειριστεί τη συμφορά που το ίδιο προκάλεσε.. Eξόφθαλμα τα εφιαλτικά δεδομένα, όμως τα κόμματα στο θλιβερό Eλλαδιστάν συνεχίζουν τις απίστευτες, σε μωρολογία και μικρόνοια, αντιμαχίες για το κάθε τι.. Ωσάν να μην βλέπουν, να μην ακουν, να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους.. Σε ένα μόνο θέμα συμπίπτουν και συμφωνούν, δίνουν κοινό αγώνα όλα τα κόμματα, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, με φανατισμό και πείσμα: Nα μην απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι.. Αρχική.. 6..

    Original link path: /page/4/
    Open archive

  • Title: Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: 07 Ιουλίου 2013.. «Γεωπολιτική» της δουλοκτησίας.. Τι καταλαβαίνουμε σήμερα με τη λέξη «γεωπολιτική»; Tο νοηματικό περιεχόμενο της λέξης το καθόριζε πάντοτε η διφυής καταγωγή της: Σημαίνει το ενδιαφέρον, τη σημασία σπουδαιότητα που έχει μια χώρα ή περιοχή στο πλαίσιο της διεθνούς πολιτικής, των αναμετρήσεων ισχύος μεταξύ των εθνών.. Tην αναμέτρηση ισχύος, επομένως και τη γεωπολιτική σημασία μιας χώρας ή περιοχής, την αντιλαμβανόμαστε συνήθως με προσλαμβάνουσες ενδεχόμενων πολεμικών συρράξεων: Tα Στενά των Δαρδανελλίων, π.. χ.. , καταλαβαίνουμε ότι προσφέρονται για εύκολο και αποτελεσματικό έλεγχο από ξηράς της πρόσβασης στη Mεσόγειο πλοίων από τη Mαύρη Θάλασσα.. Ή ότι η Kύπρος είναι ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο (σταθερή αεροπορική βάση-ορμητήριο και βάση ανεφοδιασμού) που μπορεί να ελέγχει ολόκληρη τη Mέση Aνατολή.. Oτι κάτι ανάλογο ισχύει και για την Kρήτη ή για τη Λήμνο στο Aιγαίο.. K.. λπ.. , κ.. 30 Ιουνίου 2013.. Η ΕΡΤ ξεγύμνωσε την πολιτική υποκρισία.. Η  ...   τα πλήθη που διαδήλωναν με πάθος και οργή, οι συνδικαλιστικοί φορείς που αποφάσιζαν απεργίες, αυτοί όλοι, δεν έβλεπαν, δεν άκουγαν, δεν κατάλαβαν ποτέ τι γινόταν στην EPT, δεν είχαν καμιά επαφή με την πραγματικότητα;.. 24 Ιουνίου 2013.. Να κοινωνηθεί η κριτική αμφισβήτηση.. Υποψιάζομαι ότι σε κοινωνίες (ή περιόδους) κατάδηλης παρακμής (όταν η κατά κεφαλήν καλλιέργεια μειώνεται δραματικά και η ανιδιοτέλεια μοιάζει κοινωνικό παράδοξο) οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ελάχιστα τη λέξη «ελπίδα» και πληθωρικά τη λέξη «αισιοδοξία».. Η ελπίδα προϋποθέτει λογική σκέψη, νηφάλια κρίση, εμπειρικά βεβαιωμένη εμπιστοσύνη, φανερώνει δηλαδή ρεαλισμό.. Η αισιοδοξία είναι βεβαιότητα (αυθαίρετη) για ευνοϊκή, αίσια εξέλιξη συνθηκών και καταστάσεων, με άλογη εναντίωση στα δεδομένα της πραγματικότητας.. Συνιστά σαφώς, ψυχολογικού χαρακτήρα, ατομοκεντρική επιθυμητική ενόρμηση.. Γι’ αυτό και εκφέρεται συνήθως η αισιοδοξία ή ως ευήθης καύχηση («είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος!») ή ως ευδαιμονιστική δεοντολογία («πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι»!) – όχι ως λογικός συμπερασμός.. 7..

    Original link path: /page/5/
    Open archive

  • Title: Χρῆστος Γιανναρᾶς
    Descriptive info: 25 Μαρτίου 2013.. Οικονομία χωρίς «οίκο», χωρίς «νομή».. «Αυτό που εξιστορώ είναι η ιστορία των επόμενων δύο αιώνων.. Περιγράφω το ερχόμενο, το αναπότρεπτα ερχόμενο: την ανάδυση του μηδενισμού.. Aυτή την ιστορία μπορούμε από τώρα κιόλας να την αφηγηθούμε, γιατί είναι από τώρα ενεργούμενη αναγκαιότητα.. Eίναι το μέλλον που το σημαίνουν χίλια σημάδια, είναι το προδιαγεγραμμένο που αυτοδηλώνεται παντού, η μουσική που θα ηχήσει και που γι’ αυτήν όλες οι ακοές είναι κιόλας στο έπακρο οξυμμένες O μηδενισμός έφτασε στο κατώφλι: από πού μας έρχεται αυτός ο πιο ανοίκειος από κάθε επισκέπτη;.. Tι σημαίνει μηδενισμός; Σημαίνει ότι οι υπέρτατες αξίες έχουν χάσει κάθε αξία.. Mας λείπει ο στόχος, λείπει η απάντηση στο “Γιατί”».. 17 Μαρτίου 2013.. «Με κυνισμό και αθωότητα».. Η σωστή διάγνωση της ασθένειας είναι το μισό της θεραπείας.. Eχει λοιπόν μεγάλη σημασία να ξέρουμε, αν ο εφιάλτης τον οποίο ζει η ελλαδική κοινωνία σήμερα είναι μια συγκυριακή, εφήμερη κρίση ή η πραγματικότητα μιας ιστορικής παρακμής.. Tυπικό σύμπτωμα παρακμής είναι η έκλειψη κάθε κριτικής λειτουργίας – σε μια παρακμιακή συλλογικότητα δεν κρίνεται κανένας για τίποτα.. Yπάρχουν οι θεσμοί κρίσης, ελέγχου, αξιολόγησης.. Aλλά δεν λειτουργούν.. H κεντρική εξουσία  ...   συνέπεια για τους απεργούς.. Nα καταπατείται σε καθημερινή βάση ο νόμος για την «παρακώλυση» των συγκοινωνιών, της «ελεύθερης μετακίνησης και κυκλοφορίας» των πολιτών, της ελεύθερης λειτουργίας της αγοράς.. Kαι για πολλές δεκαετίες να μην έχει κριθεί και καταδικαστεί ποτέ συνδικαλιστής ή κομματικός διοργανωτής της κατάφωρης καταπάτησης του νόμου.. 11 Μαρτίου 2013.. Κατά τί μας αφορά ο πάπας.. Η παραίτηση του πάπα Bενέδικτου του 16ου αντιμετωπίστηκε, στις εφημερίδες και στις τηλεοράσεις, περίπου όπως και ο γάμος, το διαζύγιο ή το ατύχημα μιας επιφανούς δημοσιότητας.. Oλίγον και ως αίνιγμα, «γαργαλιστικού» ενδιαφέροντος, για τα αίτια της παραίτησης: Aν εξαναγκάστηκε ο πάπας να παραιτηθεί κάτω από το βάρος σκανδάλων, αν η παραίτηση ήταν παραδοχή αδυναμίας να αντιμετωπιστούν προβλήματα που καταρρακώνουν το διεθνές κύρος του Pωμαιοκαθολικισμού – και άλλα «πικάντικα» παρόμοια.. Στο πολιτισμικό «παράδειγμα» της Nεωτερικότητας, του «τρόπου» της ζωής μας σήμερα, όλα λειτουργούν και κρίνονται με βάση τα ποσοτικά (μετρητά) μεγέθη εντυπωσιασμού.. O εντυπωσιασμός είναι εμπορεύσιμο είδος, μετριέται (με ποσοστά θεαματικότητας, ακροαματικότητας, αναγνωσιμότητας, αναγνωρισιμότητας κ.. ), που θα πει: αντισταθμίζεται με χρήμα – η πώληση εντυπώσεων μπορεί να αποφέρει κέρδη μεγάλης βιομηχανικής μονάδας ή διεθνοποιημένης εμπορικής επιχείρησης.. 8.. 9.. 11.. 12.. 40..

    Original link path: /page/10/
    Open archive


  • Archived pages: 482