www.archive-gr-2013.com » GR » E » E-ECOLOGY

Choose link from "Titles, links and description words view":

Or switch to "Titles and links view".

    Archived pages: 1022 . Archive date: 2013-03.

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα
    Descriptive info: Πρωτότυπο Θέμα.. Ορειβασ α.. Θέμα.. Αποστολή στον Καύκασο - Ανάβαση στο Elbrus(5642m).. Συγγραφέας.. Στ φανος Σταμ λλος.. Ημερ.. καταχώρησης.. 8/5/2005 8:24:59 PM.. Κείμενο.. ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΑΥΚΑΣΟ - ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ELBRUS(5642μ).. 14-25/7/2005.. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια απλή περιγραφή της αποστολής για την ανάβαση στο Elbrus, την ψηλότερη κορυφή της οροσειράς του Καυκάσου, σε ύψος 5642 μέτρα Το Elbrus είναι η ψηλότερη κορυφή της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.. Πραγματοποιήθηκε από τις 14 έως 25 Ιουλίου από το.. Base Camp.. και τον Παναγιώτη Κοτρωνάρο και συμμετείχαν 23, και ο αρχηγός 24, ορειβάτες από όλη την Ελλάδα.. Ορειβάτες με το πάθος του ψηλού βουνού, που το ζουν με το ίδιο αφιλόκερδο τρόπο που οι άλλοι ζουν το πάθος των ιδεών.. Προσωπικά είχα αρκετές επιφυλάξεις, αλλά την τελευταία στιγμή δήλωσα τη συμμετοχή μου κάτω από την έμμεση πίεση του Δημήτρη, που τον ευχαριστώ γι αυτό, παρά το ότι ο ίδιος τελικά προτίμησε να μη συμμετέχει.. Δεν μετάνιωσα που συμμετείχα.. Επιμένω να λέω, ο καθένας πρέπει να παίρνει ό,τι είναι δυνατόν να πάρει από ένα βουνό, ένα ποτάμι, μια κοιλάδα, από την ίδια την ομάδα, πάντα με θετικό τρόπο, ζώντας με πάθος την κάθε στιγμή, γιατί οι στιγμές της ορειβασίας είναι έντονες και προσφέρονται γι αυτό.. Και για την ιστορία οι συμμετέχοντες, με τα μικρά τους ονόματα:.. Παναγιώτης Κοτρωνάρος, αρχηγός.. Τάσος από Αθήνα.. Βάγια από Αθήνα.. Αίγλη από Αθήνα.. Ανδρέας από Αθήνα.. Ηλίας από Αθήνα.. Aδωνις από Αθήνα.. Χρίστος από Αθήνα.. Σίσυ από Θεσσαλονίκη.. Γιάννης από Θεσσαλονίκη.. Κώστας από Θεσσαλονίκη.. Ανδρέας από Πτολεμαίδα.. Aρης από Βέροια.. Γιώργος από Γιάννενα.. Κώστας από Καστοριά.. Θανάσης από Καβάλα.. Γιάννης από Τρίκαλα.. Κώστας και Γιάννης, τα δύο αδέρφια από Τρίπολη.. Γιάννης από Τρίπολη.. Χάρης από Ρόδο, ο γιατρός.. Νίκος από Ακραίφνιο.. Κώστας από Aγιο Κωνσταντίνο Λοκρίδας.. Στέφανος από Λαμία.. και επίσης, οι τρείς Ρώσοι οδηγοί, οι Αντρέι, Αλεξέι και Αλεξέι ο μικρός, και οι δύο Ρωσίδες μαγείρισσες, η Έλενα και η Λίνα.. 1η μέρα Πέμπτη, 14 Ιουλίου.. Αναχώρηση από Αθήνα στις 2 το μεσημέρι με την AΕRΟFLOT, την Ρωσική αεροπορική εταιρεία, άφιξη στη Μόσχα στις 6 το απόγευμα, τοπική ώρα (έχουμε μία ώρα διαφορά).. Μια ζεστή μέρα και για τη Μόσχα, με 23-25ο θερμοκρασία.. Κάποια στιγμή ήρθε ένα ψιλόβροχο μέσα στη δίνη των καθυστερήσεων και της αναμονής του λεωφορείου, καθυστέρηση μιάμισης ώρας περίπου.. Αναχωρήσαμε από το αεροδρόμιο για το ξενοδοχείο.. ΙZMAILOVO.. , στα βόρεια της Μόσχας.. Διασχίσαμε την πόλη με το 40% πράσινο, τα διατηρητέα της κτίρια, αλλά και τις τεράστιες πολυκατοικίες, παλιές και καινούργιες, πολλές απ αυτές τεράστια κουτιά, κατασκευές της σοβιετικής εποχής, σε μια όχι και τόσο αρμονική συνύπαρξη με τις τεράστιες διαφημίσεις, τα μικρά μαγαζιά αριστερά και δεξιά των δρόμων, τα φρουτάκια και τα ατέλειωτα πάρκα.. Στο βάθος διακρίναμε τον Πύργο της Μόσχας, το Κρεμλίνο και την Κόκκινη Πλατεία, το Πανεπιστήμιο ΛΟΜΟΝΟΣΟΦ.. Το ξενοδοχείο IZMAILOVO είναι ένα τεράστιο συγκρότημα δίπλα στο ποτάμι, με τέσσερα πολυόροφα κτίρια, που κατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει τους αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.. Ξενοδοχείο καθαρό, με φανερές τις επιδράσεις του χρόνου.. Το βραδινό φαγητό, οι πρώτες εντυπώσεις από την ρωσική κουζίνα:.. Σαλάτα ατομική, μπέικον με λαχανικά, μικρή μπριζόλα χοιρινή (για παιδιά), ένα μήλο, ένα γλυκό και νερό.. Έξτρα μπύρα τιμή 90 ρούβλια (ένα ευρώ 32-34 ρούβλια).. Για το πρωινό μας έδωσαν ένα μικρό πακέτο, γιατί η αναχώρηση για το αεροδρόμιο θα ήταν πολύ νωρίς.. Το νερό στο ξενοδοχείο 50 ρούβλια το 1,5 λίτρο, όσο περίπου και στην Ελλάδα.. Το βράδυ μια βόλτα στην ευρύτερη περιοχή του ξενοδοχείου, στο πάρκο, με τις όμορφες ξύλινες κατασκευές, τα μπαράκια και τον εντυπωσιακό φωτισμό.. Η παρέα χαρούμενη, κεφάτη, έδεσε ήδη από τις πρώτες αυτές ώρες, άγνωστοι οι περισσότεροι μεταξύ μας για πριν λίγο.. 2η μέρα, Παρασκευή 15 Ιουλίου.. Σηκωθήκαμε στις 5, αναχώρηση στις 5.. 30 διασχίζοντας ξανά τη Μόσχα.. Μετά από μια μικρή ταλαιπωρία, λόγω λάθους του οδηγού, που μας πήγε σε λάθος terminal, μπήκαμε στη διαδικασία των ελέγχων και φύγαμε στις 9.. 30 Εντυπωσιακή εικόνα από ψηλά τα δάση γύρω από τη Μόσχα, οι λίμνες, τα χωριά τετραγωνισμένα ανάμεσα στα δάση.. Στο μυαλό μου ήρθαν οι εικόνες των κολχόζ και των σοβχόζ της σοβιετικής εποχής, που είχαμε επισκεφθεί το 1987, φιλοξενούμενοι τότε της ΠΡΑΒΝΤΑ, της εφημερίδας του ΚΚΣΕ.. Μετά από τρεις ώρες πτήση φθάσαμε στο.. Mineralny Vody.. , μια μικρή πόλη στην παρακαυκάσια περιοχή, μισή ώρα περίπου με το λεωφορείο από την.. Pyatigorsk.. , την όμορφη λουτρόπολη της περιοχής της Σταυρούπολης, με τα πλούσια ιαματικά νερά για όλες τις ασθένειες.. Την Pyatigorsk παλαιότερα επισκέπτονταν τουλάχιστον 5 εκατομμύρια τουρίστες το χρόνο απ όλη την Σοβιετική Ένωση, περισσότερο για λουτροθεραπεία.. Ντόπιοι κάτοικοι θεωρούνται οι Μπαλκάριοι (Balkarian).. Το αεροδρόμιο, που βομβαρδίστηκε στον τελευταίο εμφύλιο, έχει σημάδια εγκατάλειψης.. Μπήκαμε στην ουρά για τις βρώμικες τουαλέτες, γιατί το ελεύθερο κατούρημα τιμωρείται με πρόστιμο.. Συναντήσαμε έναν Ρωσοπόντιο ελληνικής καταγωγής, ο οποίος προσπάθησε να μας δώσει μια εικόνα της περιοχής.. Πολλοί από τους Έλληνες βρίσκονται στην περιοχή πριν από το 1821 για να αποφύγουν την τουρκοκρατία.. Aλλοι μετακινήθηκαν στην περιοχή της Γιάλτας και της Κριμαίας μετά την Μικρασιατική καταστροφή.. Ορισμένοι γύρισαν στην Ελλάδα εκεί κοντά στο 40, ίσως κυνηγημένοι κι από το καθεστώς του Στάλιν και άλλοι σκόρπισαν γενικότερα στην ευρύτερη περιοχή της Σταυρούπολης αλλά και της Σιβηρίας, μέχρι το Καζακστάν και την Aλμα Aτα βρίσκει κανείς Ρωσοπόντιους ελληνικής καταγωγής.. Οι περισσότεροι της νεώτερης γενιάς δεν μιλάνε πια ελληνικά, αν και υπάρχουν και ελληνικά σχολεία στην περιοχή, όπως στο Pyatigorsk, η οποία έχει περίπου 15.. 000 Έλληνες.. Πολλοί από αυτούς μετά την κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος και τις εμφύλιες αναταραχές προτίμησαν να έρθουν στην Ελλάδα.. Σήμερα υπάρχουν περιθώρια για κάποιον να προκόψει, για παράδειγμα αγοράζοντας ένα κτίριο 50 χιλιάδες ρούβλια, την επόμενη μέρα έχει 500 χιλιάδες, πολλαπλασιάζοντας τα χρήματά του.. http://www.. greeks.. ru/gr/town.. php.. Μπήκαμε στο λεωφορείο και ακολουθήσαμε έναν επαρχιακό δρόμο, σαν την δική μας παλιά εθνική, ανάμεσα στα χωράφια, άλλα καλλιεργημένα και άλλα όχι.. Αριστερά και δεξιά του δρόμου ακακίες σε σειρά με ασβεστωμένο τον κορμό, μάλλον από παλιά.. Τεράστιες εκτάσεις με ηλίανθους, λίγα καλαμπόκια και σιτάρια.. Από ζώα, μόνο αγελάδες, κι αυτές όσο πλησιάζαμε στην κοιλάδα την.. Baksan Valley.. και κατά μήκος της.. Ο δρόμος συνέχιζε ανεβαίνοντας την κοιλάδα δίπλα στο αφρισμένο ποτάμι, που κατέβαζε από ψηλά.. Μας θύμισε λίγο το Νεπάλ και την αντίστοιχη κοιλάδα.. Περάσαμε δύο τρία σημεία ελέγχου του στρατού, προληπτικός έλεγχος φαίνεται, επειδή η περιοχή γειτονεύει με την Γεωργία και την Τσετσενία.. Ο ουρανός σκοτείνιασε και ψηλά φαινόταν να βρέχει.. Μικρότερες τώρα οι καλλιέργειες, ο κόσμος ελάχιστος.. Εικόνες εγκατάλειψης.. Φθάσαμε στο ξενοδοχείο.. Volfram.. , λίγο πιο πριν από το χωριό.. Terskol.. , σε υψόμετρο 2050 μέτρα, ένα παλιό 5όροφο ξενοδοχείο σοβιετικής κατασκευής και λογικής, με φθηνά υλικά και χωρίς γούστο, μαζικής παραγωγής δημόσιο κτίριο.. Μέσα στα πεύκα και δίπλα στο ποτάμι, με αθλητικές εγκαταστάσεις.. Έγινε κάποια ανακαίνιση, αλλά δεν διορθώθηκαν πολλά πράγματα.. Αυτό το διάστημα φιλοξενούσε παιδιά, μάλλον από αθλητικά σχολεία με ειδικό πρόγραμμα, σαν παιδική κατασκήνωση ή κοινωνικός τουρισμός.. Λίγη ξεκούραση και μετά βραδινό φαγητό.. Πρώτη επαφή με την κουζίνα της περιοχής:.. σαλάτα, μοσχαράκι με πουρέ, γλυκό (κάτι σαν τηγανίτα) σταφύλι, πάντα τσάι ή καφέ.. Το βράδυ επισκεφθήκαμε με νυχτερινή πορεία μισής ώρας περίπου το χωριό, πολύ ωραία διαδρομή δίπλα στο ποτάμι και καταλήξαμε σε μια μικρή ταβέρνα για μπύρα και φαγητό.. 3η μέρα, Σάββατο, 16 Ιουλίου.. Πρωινό στις 8.. 30:.. ψωμί, βούτυρο, κόκκινο χαβιάρι, αυγά ομελέτα, τσάι ή καφές.. Αναχώρηση στις 10 παρά τέταρτο για εγκλιματισμό στο βουνό απέναντι από το.. Elbrus.. Σε 20 είμαστε στη βάση του τελεφερίκ και ανεβήκαμε με καρεκλάκια στα 3050 μέτρα.. Η πρώτη θέα της κοιλάδας και της γύρω περιοχής από ψηλά εντυπωσιακή, πλούσια βλάστηση με πεύκα από τη μια μεριά, από την άλλη αλπικό πράσινο τοπίο, ψηλότερα οι παγετώνες και τα χιόνια, το ποτάμι με τις ρεματιές παντού να κατεβάζουν θολά νερά από το λιώσιμο του χιονιού.. Κάτω από τα πόδια μας η πλούσια χλωρίδα από χόρτα και λουλούδια, τοπίο ελληνικό.. Στο τέρμα του τελεφερίκ σταματήσαμε και απολαύσαμε το Elbrus, που φαίνονταν απέναντί μας και δεξιά, συζητήσαμε το δρομολόγιο και τις κινήσεις προσαρμογής και εγκλιματισμού στο υψόμετρο.. Συνεχίσαμε 400 μέτρα περίπου μέχρι τα 3461 μ.. για εγκλιματισμό και μείναμε για αρκετή ώρα με φόντο το Elbrus.. Κατεβήκαμε με το τελεφερίκ και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.. Στις 7 το βραδινό, αρκετά πλούσιο αυτή τη φορά:.. σαλάτα, κοτόπουλο, πατατόσουπα, πουρέ με κρέας κατσαρόλας, ακτινίδιο, τσάι ή καφές.. Συζητήσαμε το πρόγραμμα της επόμενης μέρας και μετά «ύπνο κατά βούληση».. Ορισμένοι προτίμησαν το χωριό για διασκέδαση και χορό, τρώγοντας και τη σχετική βροχή στην επιστροφή.. Το χωριό Treskol είναι σε μια όμορφη περιοχή.. Φαίνεται ότι έχει τουριστικό παρελθόν και ότι πέρασε την κρίση από τα γεγονότα της  ...   καθένας, κάλτσες ψιλές ορειβατικές από μέσα και κάλτσες expedition χοντρές απέξω, θερμοεσώρουχο παντελόνι, παντελόνι φλις και σαλοπέτα (τρία παντελόνια!), θερμοεσώρουχο μπλουζάκι, φλίς και αντιανεμικό από πάνω, σκούφος και μπαλακλάβα στο κεφάλι, γάντια διπλά με ψιλά φλις από μέσα και γάντια Cor-tex απέξω (σε τέτοιες συνθήκες συνιστάται γάντι χούφτα για να μπορούν να ζεσταίνονται καλύτερα τα δάχτυλα), κραμπόν, γκέτες, μπατόν, πιολέ, θερμός και παγούρι με ζεστό τσάι, το σακίδιο με τις φωτογραφικές μηχανές, πρόχειρο φαγητό, αλλαξιά ρούχα.. Φάγαμε μακαρόνια με τυρί και ήπιαμε το τσάι.. Γεμίσαμε το θερμός με τσάι και το παγούρι, πήραμε για φαγητό ότι ήθελε ο καθένας από το μπουφέ (σοκολάτες, ψωμί και τυρί, ξηρούς καρπούς, μπισκότα) και ξεκινήσαμε στις 3 παρά τέταρτο με το φακό, αν και είχε λίγο φεγγάρι και το χιόνι έδινε φως.. Καιρός πολύ καλός, θερμοκρασία περίπου -8 με λίγο αεράκι.. Είπαμε το σύνθημα Brus, brus όλοι στο Elbrus και φύγαμε με πρώτο τον Παναγιώτη, που κανόνιζε τις στάσεις και το ρυθμό της ανάβασης.. Ένα αρκετά γρήγορο ανέβασμα, δύσκολο, σε παγωμένο χιόνι, με ελάχιστες τραβέρσες και γρήγορο ρυθμό με τις ανάσες να παίρνουν φωτιά.. Η μέγιστη κλήση 45% περίπου.. Aρχισε να μου βγαίνει το ένα κραμπόν, γιατί χαλάρωσε ο ιμάντας.. Το χτυπούσα διαρκώς με το μπατόν για να επανέρχεται.. Πού να σταματήσεις, αλλά και να σταματήσεις, πού να βγάλεις γάντια σε τέτοιο κρύο.. Υπομονή.. Περάσαμε τα Pastoukhov σε 1.. 30 ώρα.. Αφήναμε την μια ομάδα μετά την άλλη στο πλάι και διαρκώς κοιτάζαμε να δούμε το ratrack με τους υπόλοιπους τους δικούς μας.. Περίπου στα 5000 μέτρα αρχίζει η τραβέρσα με μικρή κλήση αριστερή, ένα από τα δύσκολα κομμάτια της διαδρομής, γιατί είσαι ελαφρώς εκτεθειμένος.. Στο τέλος της τραβέρσας και στα 5300 περίπου είναι το διάσελο, ανάμεσα στις δύο κορυφές, που φθάσαμε σε 4 ώρες περίπου.. Ήδη από την αρχή της τραβέρσας ο Γιώργος είχε φύγει μπροστά, γιατί κρύωναν τα δάχτυλά του.. Μέχρι το διάσελο ήμασταν όλοι μαζί.. Σταματήσαμε για λίγο στον ήλιο και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε διαγώνια την μεγάλη πλαγιά πάνω από το διάσελο παίρνοντας το δρόμο για την κορυφή, πάντα με τα κραμπόν και τα μπατόν.. Δεν χρειάστηκε το πιολέ.. Στο τέλος της διαγώνιας ανάβασης είχε μια αριστερή κάθετη τραβέρσα σαν σκαλοπάτια, το δεύτερο δύσκολο σημείο της πορείας, όπως μας τόνισε και ο Αντρέι, ο Ρώσος οδηγός.. Κι εδώ είσαι εκτεθειμένος κάτω, αρκετά.. Αμέσως μετά διακρίναμε την κορυφή στο τέλος ενός οροπεδίου.. Τα χέρια και η μύτη παγωμένα, με κίνδυνο κρυοπαγήματος.. Προσπαθούσα να τα κουνάω συνεχώς και να τρίβω τη μύτη μου για να ζεσταίνονται.. Η δυσκολία της αναπνοής και η κούραση του υψομέτρου υποχρέωνε για πιο πολλές στάσεις.. Πρώτος ανέβηκε ο Γιώργος από τα Γιάννενα σε 5.. 30 ώρες και ακολούθησαν οι άλλοι, χρόνος πολύ καλός, γιατί συνήθως δίνουν 8 με 10 ώρες ανάβαση, ανάλογα βέβαια με τις καιρικές συνθήκες.. Μην ξεχνάμε ότι είναι 1600 μέτρα υψομετρική διαφορά σε συνθήκες ψηλού βουνού.. Στην κορυφή είχε αρκετό αέρα και κρύο, που δύσκολα άφηνε να χαρεί, όσο θα ήθελε κανένας, την εικόνα του Καύκασου με τις ατέλειωτες κορυφές, οι περισσότερες πάνω από 4000 μέτρα, με χιόνια και παγετώνες.. Τα συναισθήματα χαράς και ικανοποίησης για όλους προσπαθήσαμε να τα αποτυπώσουμε στις ελάχιστες φωτογραφίες.. Χωρίς πολλή καθυστέρηση άρχισε η επιστροφή με ελεύθερη κατάβαση.. Η κατάβαση είναι αρκετά εύκολη γιατί τα κραμπόν και τα μπατόν πιάνουν καλά στο παγωμένο χιόνι και νοιώθεις ασφάλεια.. Στο διάσελο συναντήσαμε και την άλλη ομάδα με διάθεση κορυφής σε όλους, εκτός κάποιων ελάχιστων, που είχαν τα προβλήματα της ζαλάδας, του εμετού και το πονοκεφάλου.. Τελικά κατέβηκα στο καταφύγιο του Priyut στις 11 παρά 10, δηλαδή σε 8 ώρες συνολική πορεία.. Από όλους μας, τους 24, ανέβηκαν στην κορυφή οι 18, ένας πολύ καλός αριθμός.. Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους και ιδιαίτερα στον αρχηγό και στους 3 Ρώσους οδηγούς μας.. Το βράδυ στο καταφύγιο είχε τούρτα για την επιτυχία της ομάδας, από τις δύο μαγείρισσές μας.. 9η μέρα, Παρασκευή, 22 Ιουλίου.. Ημέρα αναχώρησης.. Πήραμε το πρωινό, ετοιμάσαμε τα σακίδιά μας και βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες και επιστροφή στο χωριό και στο ξενοδοχείο.. Το απόγευμα βόλτα στο χωριό για σουβενίρ και καφέ και το βράδυ φαγητό όλοι στην ταβέρνα με μπόλικα φαγητά, ποτά, χορό, μαζί με τους οδηγούς και της μαγείρισσές μας, την Έλενα και την Λίνα.. 10η μέρα, Σάββατο, 23 Ιουλίου.. Ξύπνημα και πρωινό στις 7, πρωινό για αθλητές: κάτι σαν κουρκουτό με γιαούρτι, μπιφτέκι με ρύζι, κασέρι και ψωμί, τσάι ή καφές Αναχώρηση στις 8.. 30 με το λεωφορείο.. Φθάσαμε στο Pyatigorsk κατά τις 12 το μεσημέρι, πόλη τουριστική με ιαματικό τουρισμό.. Μείναμε στο ξενοδοχείο.. INTOURIST.. , που παλιά ανήκε στην INTOURIST, στον εθνικό φορέα τουρισμού της Σοβιετικής Ένωσης.. Κάτι σαν τα ΞΕΝΙΑ τα δικά μας.. Αμέσως μετά τη λίγη ξεκούραση πήγαμε για φαγητό στην ταβέρνα ESPLANADA, όπου είχαμε ένα πλούσιο γεύμα με.. μπριζόλα, κοντοσούβλι, ρολό κοτόπουλο και όλες τις εκδοχές της πατάτας (τηγανιτές, ψητές, σαλάτα).. Συναντήσαμε Ρωσοπόντιους ελληνικής καταγωγής σερβιτόρους και συζητήσαμε μαζί τους.. Μετά το φαγητό συνεχίσαμε να γνωρίσουμε την πόλη με τα πόδια.. Περπατήσαμε την οδό Λένιν ανάμεσα στο απέραντο πάρκο με λουλούδια και δέντρα, συναντήσαμε το τεράστιο άγαλμα του Λένιν, από τα ελάχιστα που συναντά κανείς σε όλη τη Ρωσία, πήραμε το τελεφερίκ και ανεβήκαμε στο λόφο, πάνω από την πόλη.. Το εισιτήριο του τελεφερίκ 50 ρούβλια.. Το όνομα της πόλης είναι: πέντε λόφοι, γιατί έχει περιμετρικά πέντε λόφους μέσα στην τεράστια πεδινή περιοχή, που είναι κτισμένη.. Αριστερά και δεξιά του δρόμου όμορφα κτίρια διατηρητέα, που στεγάζουν δημόσιες υπηρεσίες, δικαστήρια, νοσοκομεία.. Χαρήκαμε την ώρα των γάμων τα νεαρά ζευγάρια, που έρχονταν να καταθέσουν τα λουλούδια τους στο μνημείο, όπου έκαιγε διαρκώς μια φλόγα.. Η φλόγα που ζεσταίνει τις καρδιές των νεόνυμφων;.. Επιστρέφοντας περάσαμε και ήπιαμε ζεστό ιαματικό νερό από την πηγή και κατεβήκαμε απολαμβάνοντας το πράσινο της πόλης.. Βράδυ ελεύθερο για παγωτό, μπύρα και ναργιλέ για τους μερακλήδες στον κεντρικό δρόμο, με το τραμ και τις ατέλειωτες καφετέριες, τα καζίνα και τα «φρουτάκια».. Τα φρούτα του συστήματος για εύκολο κέρδος, του καπιταλισμού.. Οι νέοι βόλτα στην αγορά, όμορφες κοπέλες καλά ντυμένες, ελαφρώς κιτς.. Διέκρινες ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο, όχι ζητιανιά και χωρίς αίσθημα ανασφάλειας.. 11η μέρα, Κυριακή 24 Ιουλίου.. Τα μακρινά ταξίδια έχουν την ταλαιπωρία των αεροδρομίων, των λεωφορείων, των ξενοδοχείων.. Φύγαμε από το Pyatigorsk με το λεωφορείο για το Mineralny Vody, όπου υποστήκαμε τους απανωτούς ελέγχους του αεροδρομίου και φθάσαμε στη Μόσχα στις 3 και τέταρτο το απόγευμα και με το λεωφορείο ξανά στο ξενοδοχείο.. IZMAILOVO.. Φαγητό στα γρήγορα και με το.. ΜΕΤΡΟ.. κατεβήκαμε στο κέντρο της Μόσχας.. Δεν άλλαξε πολύ από το 1987 που την είχα επισκεφθεί.. Τι να λλάξει άλλωστε, τα κτίρια και οι πλατείες; Παρά τις τεράστιες πολιτικές αλλαγές και τις ανατροπές, τα κτίρια παραμένουν, οι πλατείες παραμένουν, το Κρεμλίνο, το Μαυσωλείο του Λένιν (λείπει το ατέλειωτο ανθρωπομάνι να αποτίσει φόρο τιμής στον μεγάλο ηγέτη της Σοβιετικής Επανάστασης), η Κόκκινη Πλατεία, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Βασιλείου, το ποτάμια και οι γέφυρες, τα μουσεία.. Πολύ όμορφος ο χώρος πίσω από το Κρεμλίνο, που έγιναν οι εκδηλώσεις για τα 60 χρόνια από τη λήξη του Β Παγκόσμιου Πολέμου.. Μια πόλη ζωηρή, ανοιχτή, καθαρή, με πολύ πράσινο και λουλούδια παντού, χρώματα κόκκινο, ανοιχτό μπλε, πράσινο, γούστο, ομορφιά, πολλές εκκλησίες διατηρημένες θαυμάσια, όμορφα κορίτσια, πολλά ζευγάρια στους δρόμους, ευχάριστη αίσθηση, χωρίς την αίσθηση της ανασφάλειας, παρά τα όσα λέγονται.. Το ΜΕΤΡΟ ένα μουσείο, με χάρτες παντού για τους σταθμούς, με τις 11 γραμμές του, πολύ εύκολα να προσανατολιστείς.. Απολαύσαμε στο τέλος και την μπύρα δίπλα στα τρεχούμενα νερά και τις ατέλειωτες μπυραρίες με όλες τις μπύρες του κόσμου, εκεί και τα MAC DONALDS.. 12η μέρα, Δευτέρα 25 Ιουλίου.. Κουραστήκαμε, καιρός για επιστροφή στην πατρίδα.. Η ταλαιπωρία του αεροδρομίου στη Μόσχα δεν ξεχνιέται εύκολα.. Εδώ η ταλαιπωρία είχε να κάνει με το υπέρβαρο των αποσκευών.. Όλοι είχαμε πάνω από 20 κιλά, γιατί κουβαλούσαμε τα σίδερα, κραμπόν και πιολέ, υπνόσακους και διπλές μπότες.. Αναγκαστήκαμε να φορέσουμε μέσα σε πλήρη καύσωνα όλη μας την ορειβατική στολή.. Ευτυχώς δεν φορέσαμε τα κραμπόν να χαλάσουμε το μάρμαρο του αεροδρομίου.. Ας είναι αυτές οι γραμμές ένας χώρος ηλεκτρονικής συνάντησης της όμορφης ομάδας μας σε ανάμνηση της επιτυχημένης αποστολής και της ανάβασης στο Elbrus του BASE CAMP και του Παναγιώτη Κοτρωνάρου.. Παιδιά, καλά να είστε και να βρεθούμε σύντομα σε άλλες αναβάσεις, με «αφιλόκερδο πάθος» Συγχωρέστε την υποκειμενικότητα της γραφής, μπορείτε να διορθώσετε ή να γράψετε τις δικές σας απόψεις συμπληρώνοντας ό,τι εγώ δεν αποτύπωσα σωστά ή ξέχασα να γράψω.. Το κείμενο είναι ανοιχτό.. δεν πρόκειται να κλείσει, γιατί η συνέλευση δεν τελείωσε.. Στέφανος Σταμέλλος.. ορισμένες σελίδες για το Elbrus.. utsidan.. se/ddb/expeditioner/artiklar/545.. htm.. ecoexpeditions.. no/tripreports/elbrus.. http://7summits.. com/elbrus/elbrus.. go-elbrus.. com/en/photo.. html.. Απαντήσεις.. Καμία καταχώρηση..

    Original link path: /DiscView.asp?mid=725&forum_id=11&
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα
    Descriptive info: Δι φορα.. Ποιητικό Ανθολόγιο Νο1.. 5/6/2005 9:03:34 PM.. Τα ποιήματα που ακολουθούν είναι επιλογές από διάφορες συλλογές επώνυμων γνωστών και άγνωστων ποιητών.. Ας με συγχωρήσουν όσοι νομίζουν, ότι δεν τους ρώτησα.. Αλλά η ποίηση είναι για να διαβάζεται.. ΄΄ Ο ποιητής κάνει τον εαυτό του οραματιστή μέσα από μια μακριά, απεριόριστη και συστηματική αποδιοργάνωση όλων των αισθήσεων.. Όλες οι μορφές έρωτα, πόνου, τρέλας.. Διερευνά τον εαυτό του, εξαντλεί μέσα του όλα τα δηλητήρια και διατηρεί την πεμπτουσία τους.. Δοκιμασία ακατανόμαστη, όπου θα χρειαστεί τη μεγαλύτερη πίστη, την υπεράνθρωπη δύναμη, όπου θα γίνει αυτός μέσα απ όλους, ο μέγας σακάτης, ο μέγας αφορισμένος και ο υπέρτατος επιστήμων.. Γιατί φτάνει το ΑΓΝΩΣΤΟ! Ετσι λοιπόν, τι κι αν καταστραφεί στην εκστατική πτήση του μέσα από πράγματα πρωτάκουστα, ακατανόμαστα; ΄΄.. ΡΕΜΠΩ.. Γιώργος Παυλόπουλος.. Τι είναι ποίηση.. (αντιγραφή από το.. e-missos.. ).. "Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει, και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δεν θα τραγούδαγε".. Παραλλάζοντας αυτή τη σημείωση του Πωλ Βαλερύ, η οποία παραπέμπει αμέσως στον Ποιητή και στην Ποίηση, θα λέγαμε: "Αν ένας ποιητής μπορούσε να πει με ακρίβεια τι γράφει, γιατί γράφει και τι είναι αυτό που τον κάνει να γράφει, δεν θα έγραφε".. Κι εγώ τώρα δεν ξέρω να σας πω τι είναι Ποίηση και γιατί γράφω ποιήματα.. Πολύ περισσότερο δεν ξέρω να σας πω σε τι μας βοηθάει η Ποίηση και ποιος είναι ο σκοπός της.. Το μόνο που ξέρω είναι πως ο Ποιητής ήταν πάντα ένας αφοσιωμένος της Ζωής.. Είτε τον γεμίζει χαρά, είτε τον θλίβει η Ζωή, είτε τον πάει στον Ουρανό, είτε τον κατεβάζει στην Κόλαση, αυτός μένει πάντα ο αφοσιωμένος της.. Τη μυστήρια αγάπη του για τη Ζωή δεν έχει άλλο τρόπο να την εκφράσει: γράφει ποιήματα.. Νομίζω ότι προσπαθεί να εκφράσει κυρίως αυτό που κρύβει η ζωή.. 'Οπως ο έρωτας κρύβει αυτό που μας κάνει ερωτευμένους.. Η Ποίηση λοιπόν είναι πράξη ερωτική; 'Η μήπως πράξη απόγνωσης; 'Η μήπως και τα δύο; Πράξη ερωτική και συνάμα π ράξη απόγνωσης.. Για την ποιητική πράξη έχουν γραφτεί πολλά και διάφορα.. Και από τους ιδιους τους τεχνίτες και από τους θεωρητικούς.. Πολλές φορές οι Ποιητές προσπάθησαν να διατυπώσουν τον ανύπαρκτο ορισμό της Ποίησης, σα να κοίταζαν σ' έναν καθρέφτη όπου δεν έβλεπαν το πρόσωπό τους, αλλά το απόλυτο κενό.. Σταχυολογώ πρόχειρα:.. Η ποίηση είναι η αναζήτηση του ανεξήγητου.. Στήβενς.. Η ποίηση αρχίζει πάντα, όταν κάποιος που πρόκειται να γίνει ποιητής, διαβάζει ένα ποίημα.. Μίλτον.. Η ποίηση μας δημιουργεί την εντύπωση, όχι πως ανακαλύψαμε κάτι καινούργιο, αλλά πως θυμηθήκαμε κάτι που είχαμε ξεχάσει.. Μπράντλεϋ.. Η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε.. Καρυωτάκης.. Η ποίηση είναι ένας φασιανός που χάνεται στους θάμνους.. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα.. Σεφέρης.. Η ποίηση υπαγορεύεται από ένα δαιμόνιο, αν και θα ήταν υπερβολή να το χαρακτηρίσει κανείς αγγελικό.. Ζεζλάβ Μίλοζ.. Η ποίηση είναι έκφραση, αν ένας στίχος είναι έκφραση, αν καθένα από τα μέρη που απαρτίζουν ένα στίχο, κάθε μία λέξη, είναι εκφραστικά μόνα τους.. Κρότσε.. Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας.. Αναγνωστάκης.. Η ομορφιά καραδοκεί.. Αν είμαστε ευαίσθητοι, θα την αισθανθούμε μέσα στην ποίηση όλων των γλωσσών.. Μπόρχες.. Η ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου.. Εμπειρίκος.. Η ποίηση αρχίζει με την επίγνωση εκ μέρους μας όχι της Πτώσης, αλλά του ότι πέφτουμε.. Μπλουμ.. 'Οταν διαβάζουμε ένα καλό ποίημα, φανταζόμαστε πως κι εμείς θα μπορούσαμε να το έχουμε γράψει, πως το ποίημα προϋπήρχε μέσα μας.. Η ποίηση ένα πράγμα ανάλαφρο, ιερό και φτερωτό.. Πλάτων.. Η ποίηση δεν είναι ένα ελευθέρωμα της συγκίνησης, αλλά απόδραση από τη συγκίνηση.. Δεν είναι έκφραση της προσωπικότητας, αλλά απόδραση από την προσωπικότητα.. Έλιοτ.. Η ποίηση είναι η πιο πυκνή μορφή προφορικής έκφρασης.. Πάουντ.. Η ποιότητα ενός μεγάλου ποιητή είναι πανταχού παρούσα και πουθενά ορατή σαν μία ξεχωριστή συγκίνηση.. Κόλεριτζ ή Ντε Κουίνσυ.. Αν κάποιος μάθει καλά ελληνικά, μπορεί να βρει σχεδόν "ολόκληρη την ποίηση" στον Όμηρο.. Είναι παράξενο πως γράφει κανείς ποιήματα.. Οι ποιητές όλων των εποχών έλαβαν μέρος στη συγγραφή ενός Μεγάλου Ποιήματος αενάως εν εξελίξει.. Σέλλεϋ.. Στην ίδια την ουσία της ποίησης υπάρχει κάτι το απρεπές: Φανερώνονται πράγματα που δεν ξέραμε πως τα κρύβαμε μέσα μας και τρομάζουμε σα να είχε ξεπηδήσει μια τίγρης και στεκόταν μπροστά μας στο φως τινάζοντας την ουρά της.. Σέσλαβ Μίλοζ.. Όλη η ποίηση είναι ποίηση πειραματική.. Η ποίηση είναι η αιτία που φθείρει το κάθε τι από το μη είναι στο είναι.. Πλάτωνας.. "Διο ευφυούς η ποιητική εστιν ή μανικού.. Τούτων γαρ οι μεν εύπλαστοι οι δε εκστατικοί εισίν".. (Η τέχνη της ποίησης είναι έργο του προικισμένου μάλλον παρά του μανικού καλλιτέχνη, γιατί ο πρώτος είναι ο επιδέξιο μιμητής, ενώ ο δεύτερος κατέχεται από ενθουσιασμό και του λείπει η ψυχική ηρεμία).. Αριστοτέλης.. Ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος όπως ανεξάντλητες είναι οι άπειρες αισθήσεις που μας υποβάλλει η Ποίηση.. Θα σταματήσω εδώ.. Και θα τον κλείσω με μια φράση του Πεσόα:.. Ο άνεμος φυσάει.. έτσι όπως τον άκουσε ο Όμηρος.. ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ.. Ανέφερα τον Πεσόα, αλλά δεν σας αποκάλυψα τα ονόματα εκείνων που έγραψαν αυτούς τους στοχασμούς για την Ποίηση.. Καλύτερα έτσι.. 'Ισως αυτός ο τρόπος μας φέρνει πιο κοντά σε Κείνον που αποσβύνοντας ολοένα το πρόσωπό του μέσα στο έργο του, γίνεται ο άλλος, γίνεται οι άλλοι, γίνεται ο Κανένας.. Θέλω να πω μας φέρνει πιο κοντά στον Ποιητή και στο Ποίημα.. Και τι είναι τελικά το Ποίημα; 'Ισως είναι το νόμισμα που σφίγγει στα δόντια του ο Ποιητής για να μπει στη βάρκα του Θανάτου.. Με αυτό θα πληρώσει για το μέγα θαύμα που αξιώθηκε και που δεν είναι άλλο από την ίδια τη ζωή.. Έχω γράψει τούτο το χαϊ-κου:.. 'Ολοι χωράμε.. οι ζωντανοί κι οι νεκροί.. σ' ένα ποίημα.. Αλλά και όλη η μνήμη του κόσμου χωράει μέσα στην Ποίηση.. 'Η τουλάχιστον αυτή τη μαγική εντύπωση μας δίνει η τέχνη της Ποίησης.. Πως όσα έχουν χαθεί και κείνα που θα έρθουν και θα περάσουν και θα χαθούν θα μείνουν για πάντα μέσα στην Ποίηση.. Θα μείνουν για πάντα μέσα στην Ποίηση "όσα κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται" όπως θα έλεγε ο Αλεξανδρινός.. «Η ποίηση δεν ανήκει σ αυτούς που τη γράφουν αλλά σ αυτούς που την έχουν ανάγκη» Πάμπλο Νερούντα.. «Αφού δεν είπες τίποτα κύριε ποιητή, γιατί ενόχλησες τις λέξεις;» Κώστας Μόντης.. «Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα» Γιώργος Σεφέρης.. «Οι ανώριμοι ποιητές μιμούνται.. Οι ώριμοι ποιητές κλέβουν» Τ Σ Έλιοτ.. «Η χειρότερη μοίρα για έναν ποιητή είναι να τον θαυμάζουν χωρίς να τον καταλαβαίνουν» Ζαν Κοκτό.. «Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε, αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας» Μανόλης Αναγνωστάκης.. «Η ποίηση δεν έχει καθόλου χρήμα, αλλά και το χρήμα δεν έχει καθόλου ποίηση» Ρόμπερτς Γκρέιβς.. "Αν δεν μπορείς να είσαι ποιητής, γίνε το ποίημα" Ντέιβιντ Καραντάιν.. Οδυσσέας Ελύτης.. ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ.. Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή.. Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες.. Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος.. Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους.. Της γης οι πόροι ανοίγουνε σιγά σιγά.. Και πλάι απ το νερό που στάζει συλλαβίζοντας.. Ένα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο.. Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές.. Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα.. Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ αυτιά του.. Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του.. Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης.. Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα.. Σταλμένο απ τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε:.. Ώ σώμα του καλοκαιριού, γυμνό, καμένο.. Φαγωμένο από το λάδι κι από το αλάτι.. Σώμα του βράχου και ρίγος της καρδιάς.. Μεγάλο ανέμισμα της κόμης λυγαριάς.. Aχνα βασιλικού πάνω από το σγουρό εφηβαίο.. Γεμάτο αστράκια και πευκοβελόνες.. Σώμα βαθύ πλεούμενο της μέρας!.. Έρχονται σιγανές βροχές, ραγδαία χαλάζια.. Περνάν δαρμένες οι στεριές στα νύχια του χιονιά.. Που μελανιάζει στα βαθιά μ αγριεμένα κύματα.. Βουτάνε οι λόφοι στα πηχτά μαστάρια των νεφών.. Όμως και πίσω απ όλα αυτά χαμογελάς ανέγνοια.. Και ξαναβρίσκεις την αθάνατη ώρα σου.. Όπως στις αμμουδιές σε ξαναβρίσκει ο ήλιος.. Όπως μες στη γυμνή σου υγεία ο ουρανός.. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ.. Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ' έπλασες.. Γυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου Κυριακές.. Ανάμεσ' από των γιαλών τα καλωσόρισες.. Φύσα τον πρωτογνώριστο άνεμο.. Aπλωσε μια πρασιά στοργής.. Για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του.. Ν' ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες.. Τις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποι.. Για να μην είναι άλλο σημάδι στο γυμνό τους στήθος.. Από το αίμα της αψηφισιάς που ξέγραψε τη θλίψη.. Φτάνοντας ως τη μνήμη της ελευθερίας.. Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου την αχτίδα.. Που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά.. Την Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα.. Την Ελλάδα που με ταξιδεύει πάντοτε.. Σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.. Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη.. Διάφανη κρήνη κορυφαία πηγή.. Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος.. Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα.. Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα.. ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ.. ΣΤΕΑΡ.. "Η πλάστιγξ κλίνει εκεί που προτιμάμε.. Κατά την ερμηνεία που της δίνουμε.. Κάθε φορά που επιτυγχάνουμε στα ζάρια.. Και ιδού που επιτυγχάνουμε και πάλι.. Αφού τα ζάρια πέσαν στην κοιλιά μιας γυναικός.. Μιας γυναικός γυμνής και κοιμωμένης.. Κατόπιν κολυμβήσεως στην άμμο.. Αυτή η γυναίκα καθώς λεν οι θρύλοι.. Είχε το θάρρος να περάσει μοναχή της.. Γυμνή με στέαρ των κολυμβητών στο σώμα.. Μια θάλασσα πλατιά και φουσκωμένη.. Από τους στεναγμούς του γλυκασμού πολλών αγγέλων".. (των νεανικών μου χρόνων).. Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.. ""Η ζωή συνεχίζεται.. Πέρα απ' τις σταγόνες της βροχής.. τους ωκεανούς της λύπης.. πέρα απ΄ τις αχτίδες της ελπίδας.. τα σύννεφα της απόγνωσης.. και την ασυνέπεια.. Η ζωή συνεχίζεται.. Θάλασσα η ευτυχία.. ήλιος η δημιουργία.. κι ένας κόσμος γεννιέται.. ένας κόσμος πεθαίνει.. κάθε στιγμή.. Φαντασία και δημιουργία.. χαρά και ευτυχία.. θύμηση και νοσταλγία.. - ανάκατα αισθήματα-.. ώ του κόσμου μεγαλεία!"".. "Μου περισσεύει λίγη δύναμη.. λίγο κουράγιο.. Αν μου τα ζητήσεις, θα τα έχεις.. Αν κουραστείς.. στη σκέψη σου ψάξε να με βρείς.. και ξεκουράσου".. από το "ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΑΪΤΟ" του Κώστα Κρυστάλλη.. Μπεζέριασα να περπατώ στου κάμπου τα λιοβόρια.. Θέλω τ' αψήλου ν' ανεβώ, ν' αράξω θέλω, αϊτέ μου,.. μες στην παλιά μου κατοικιά, στην πρώτη τη φωλιά μου,.. θέλω ν' αράξω στα βουνά, θέλω να ζάω μ' εσένα.. Θέλω η βρυσούλα, η ρεματιά, παλιές γλυκές μου αγάπες,.. να μου προσφέρουν γιατρικό τ' αθάνατα νερά τους,.. θέλω του λόγκου τα πουλιά με τον κελαηδισμό τους.. να με κοιμίζουν το βραδύ, να με ξυπνούν το τάχυ,.. και θέλω νάχω στρώμα μου νάχω και σκέπασμά μου.. το καλοκαίρι τα κλαδιά και τον χειμό τα χιόνια.. Κλωνάρια απ' αγριοπρίναρα, φουρκάλες από ελάτια.. θέλω να στρώνω στοιβανιές κι απάνου να πλαγιάζω.. ν' ακούω τον ήχο της βροχής και να γλυκοκοιμιέμαι.. "Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ" του Οδυσσέα Ελύτη.. Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - μα πού γύριζες.. Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας.. Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους.. Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο.. Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της χίμαιρας.. Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση!.. Πού είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου.. Στο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω.. Τους βαθυούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών.. Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια.. - Μα πού γύριζες.. Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας.. Σού ' λεγα να μετράς μες στο γδυτό νερό τις φωτεινές του μέρες.. Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων.. ΄Η πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους.. Μ' ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.. Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη.. Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα.. Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού.. Και τ' άρωμα των γυακίνθων - Μα πού γύριζες.. Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους και τα βότσαλα.. Ήταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο.. Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε.. Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομά του.. Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών.. Όπου σελάγιζε ο δικός σου αστερίας.. Aκουσε ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση.. Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος.. Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας.. Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα.. Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.. Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι,.. Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια.. Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,.. Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές.. Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο.. Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,.. Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας.. Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.. ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ.. ΡΟΥΜΕΛΗ.. Τη μάνα μου τη Ρούμελη ν' αγνάντευα το λαχταρώ.. Ψηλά που με νανούριζες καημένα Καρπενήσι!.. Τρανά πλατάνια ξεδιψούν στις βρύσες με το κρύο νερό.. Σαρακατσάνα ροβολάει και πάει για να γεμίσει.. Με κρουσταλλένια σφυριχτά, σε λόγκους φεύγουν σκοτεινούς.. κοτσύφια και βοσκόπουλα με τα λαμπρά τα μάτια,.. νερά βροντούνε στο γκρεμό και πάνε προς τους ουρανούς.. ίσια κι ορθά, σαν την ψυχή της Ρούμελης, τα ελάτια.. ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ.. "ΜΑΡΑΜΠΟΥ".. Λένε για μένα οι ναυτικοί, που εζήσαμε μαζί,.. πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,.. πως τις γυναίκες μ' ένα μίσος ύπουλο μισώ.. κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.. Ακόμα λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό,.. πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,.. κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,.. σιχαμερά παράξενες, βαθειά στιγματισμένο.. Ακόμα λένε πράγματα φριχτά πάρα πολύ,.. που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,.. κι αυτό, που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές,.. κανείς δεν τόμαθε, γιατί δεν τόπα σε κανένα.. Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,.. και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,.. κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,.. εκείνο, που παντοτεινή, κρυφή πληγή μου εγίνη.. Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ.. και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.. Τότε τη γνώρισα.. Σαν άνθος έμοιαζε Αλπικό,.. και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.. Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,.. κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου, οπούχε αυτοκτονήσει,.. με τη μαμά της έφευγε για χώρες μακρινές,.. μήπως σε αυτές το θλιβερό της πένθος λησμονήσει.. Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,.. και την Αγία της Aβιλας παράφορα αγαπούσε,.. συχνά στίχους απάγγελλε θλιμμένους γαλλικούς,.. κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκυττούσε.. Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,.. κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ' τα πελάη,.. μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά.. και σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.. Έναν μικρό της πέρασα σταυρόν απ' το λαιμό.. κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι,.. κ' ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,.. όταν εφθάσαμε σ' αυτήν που θάφευγε την πόλη.. Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,.. ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,.. και μια στην πλώρη μας μικρή της κάρτα, ήταν για με,.. όαση, που ένας συναντά μες στην καρδιά της Aμμου.. Νομίζω πως θάπρεπε να σταματήσω εδώ.. Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αγέρας με φλογίζει.. Κάτι άνθη εξαίσια τροπικά του ποταμού βρωμούν,.. κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.. Θα προχωρήσω! Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό.. Είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ, τζιν και μπύρα,.. Και κατά τα μεσάνυχτα τρικλίζοντας βαριά,.. το δρόμο προς τα βρωμερά χαμένα σπίτια επήρα.. Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,.. κάποια μ άρπαξε απότομα, γελώντας, το καπέλο,.. (παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών).. κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.. Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,.. οι ασβέστες απ τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,.. κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,.. με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.. Της είπα κι έσβησε το φως.. Επέσαμε μαζί.. Τα δάκτυλά μου καθαρά μετρααν τα κόκκαλά της.. Βρωμούσε αψέντι.. Εξύπνησα ως λένε οι ποιητές,.. «μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της».. Όταν την είδα και στο φως τ αχνό το πρωινό,.. μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,.. που μ ένα δέος αλλόκοτο, σα νάχα φοβηθεί,.. το πορτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.. Δώδεκα φράγκα γαλλικά Μα έβγαλε μια φωνή,.. κ είδα μια εμένα να κυττά με μάτι αγριεμένο,.. και μια το πορτοφόλι μου Μα εκραύγασα κι εγώ.. έναν σταυρό επάνω της σαν είδα κρεμασμένο.. Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελλό,.. σαν τον τρελλό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,.. φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,.. που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.. Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάναμε μαζί,.. Πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει.. Πως είμαι παληοτόμαρο κα πως τραβώ κοκό.. Μ αν ήξεραν οι δύστυχοι, θα μ είχαν συχωρέσει.. Το χέρι τρέμει Ο πυρετός.. Ξεχάστηκα πολύ,.. ένα μονήρες Μαραμπού στην όχθη να κυττάζω.. Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κυττά,.. νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω.. ΤΣΕΣΛΑΦ ΜΙΛΟΣ.. Ομολογία.. Κύριε, αγαπούσα τη μαρμελάδα φράουλα.. και τη σκοτεινή γλύκα του γυναικείου κορμιού.. Επίσης την παγωμένη βότκα,.. τη ρέγκα στο λάδι,.. το άρωμα της κανέλας.. και του γαρύφαλλου.. Λοιπόν τι σόι προφήτης είμαι;.. Γιατί διάλεξε το πνεύμα.. να επισκεφθεί έναν τέτοιο άνθρωπο;.. Κάλεσε πολλούς άλλους,.. Δίκαια, ήταν άξιοι.. Εμένα ποιοι να μ εμπιστευθούν;.. Αφού έβλεπαν πώς άδειαζα τα ποτήρια,.. έπεφτα με τα μούτρα στο φαί,.. Κοίταζα λαίμαργα το λαιμό της σερβιτόρας.. Έσφαλα και το γνώριζα.. Ποθούσα τα μεγαλεία,.. ξέροντας να τα διακρίνω.. όπου κι αν βρίσκονταν.. Όμως σε κάποιες στιγμές ενόρασης,.. σπάνιες έστω,.. έβλεπα τι απομένει σε ανθρώπους ασήμαντους.. σαν κι εμένα.. Μια γιορτή φευγαλέων ελπίδων,.. ένα συλλαλητήριο φαντασμένων,.. ένας αγώνας ραχιτικών.. - η λογοτεχνία.. (Μετάφραση ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΝΙΑΝΟΣ).. ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.. Να γιατί πεθαίνουν οι άνθρωποι,.. σαν από έκπληξη.. Περιστέρια στα ηλεκτροφόρα σύρματα.. Για το χατίρι της αδυναμίας.. και της ανίας.. Για την ομορφιά της ειρήνης.. κι εκείνης.. Για τον θάνατο και το αθάνατο.. Αλλάζοντας θέση συνέχεια.. ανάμεσα στη σκιά τους και τον εαυτό τους.. κυνηγούν τη φυσική συνέπεια.. Ανάμεσα στις παπαρούνες και τις φλέβες,.. ανάμεσα στα περιστέρια, τα λευκά σεντόνια.. και τις αθώες ψυχές.. Μια καλή όψη προσπάθειας.. ηλιακής και ανθρώπινης συνέργιας.. ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΙΜΑΤΑ.. ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ αίματα με πορφύρωσαν.. Και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε.. Οξειδώθηκα μες στην νιοτιά.. των ανθρώπων.. Μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο.. Στ' ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν.. Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε.. Αμαρτία μου να 'χα κι εγώ.. μιαν αγάπη.. Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε.. Τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου.. Την παρθένα ζωή μια στιγμή.. να φωτίσουν.. Κι από τότε γύρισαν καταπάνω μου.. Των αιώνων άργητες ξεφωνίζοντας.. «Ο πού σ' είδε, στο αίμα ζει.. και στην πέτρα».. Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα.. Μες στις πέτρες άνθισα και μεγάλωσα.. Των φονιάδων το αίμα με φως.. ξεπληρώνω.. Νίκος Καββαδίας:.. Federico Garcia Lorca.. Από τη συλλογή "Πούσι" (Aγρα, 1989).. Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό.. και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι.. Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ,.. τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.. Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδιά.. και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου.. Στο ρωγοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά.. κι ο γέρος έλιαζε ακαμάτης τ' αχαμνά του.. Του ταύρου ο Πίκασσο ρουθούνιζε βαριά.. και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι.. Τραβέρσο ανάποδο - πορεία προς το Βοριά.. Τράβα μπροστά -ξοπίσω εμείς- και μη σε μέλλει.. Κάτου απ' τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές.. και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια.. Τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές.. τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια.. Ατσίγγανε κι Αφέντη μου, με τι να σε στολίσω;.. Φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό.. Στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω.. κ' ίσα έν' αντρίκιο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.. Κοπέλες απ' το Δίστομο φέρτε νερό και ξίδι.. Κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά.. σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι,.. μέσ' απ' τα διψασμένα της χωράφια τ' ανοιχτά.. Βάρκα του βάλτου ανάστροφη, φτενή, δίχως καρένα.. Σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά.. Σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα.. και στο χωριό ν' ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.. Σεφέρης [Σεφεριάδης] Γιώργος.. O γυρισμός του ξενιτεμένου.. ― Παλιέ μου φίλε τί γυρεύεις;.. χρόνια ξενιτεμένος ήρθες.. με εικόνες που έχεις αναθρέψει.. κάτω από ξένους ουρανούς.. μακριά απ' τον τόπο το δικό σου.. ― Γυρεύω τον παλιό μου κήπο·.. τα δέντρα μού έρχουνται ώς τη μέση.. κι οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια.. κι όμως σαν ήμουνα παιδί.. έπαιζα πάνω στο χορτάρι.. κάτω από τους μεγάλους ίσκιους.. κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές.. ώρα πολλή λαχανιασμένος.. ― Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου.. σιγά-σιγά θα συνηθίσεις·.. θ' ανηφορίσουμε μαζί.. στα γνώριμά σου μονοπάτια.. θα ξαποστάσουμε μαζί.. κάτω απ' το θόλο των πλατάνων.. σιγά-σιγά θα 'ρθούν κοντά σου.. το περιβόλι κι οι πλαγιές σου.. ― Γυρεύω το παλιό μου σπίτι.. με τ' αψηλά τα παραθύρια.. σκοτεινιασμένα απ' τον κισσό.. γυρεύω την αρχαία κολόνα.. που κοίταζε ο θαλασσινός.. Πώς θες να μπώ σ' αυτή τη στάνη;.. οι στέγες μού έρχουνται ώς τους ώμους.. κι όσο μακριά και να κοιτάξω.. βλέπω γονατιστούς ανθρώπους.. λες κάνουνε την προσευχή τους.. ― Παλιέ μου φίλε δε μ' ακούς;.. σιγά-σιγά θα συνηθίσεις.. το σπίτι σου είναι αυτό που βλέπεις.. κι αυτή την πόρτα θα χτυπήσουν.. σε λίγο οι φίλοι κι οι δικοί σου.. γλυκά να σε καλωσορίσουν.. ― Γιατί είναι απόμακρη η φωνή σου;.. σήκωσε λίγο το κεφάλι.. να καταλάβω τί μου λες.. όσο μιλάς τ' ανάστημά σου.. ολοένα πάει και λιγοστεύει.. λες και βυθίζεσαι στο χώμα.. ― Παλιέ μου φίλε συλλογίσου.. σιγά-σιγά θα συνηθίσεις.. η νοσταλγία σού έχει πλάσει.. μια χώρα ανύπαρχτη με νόμους.. έξω απ' τη γης κι απ' τους ανθρώπους.. ― Πια δεν ακούω τσιμουδιά.. βούλιαξε κι ο στερνός μου φίλος.. παράξενο πώς χαμηλώνουν.. όλα τριγύρω κάθε τόσο.. εδώ διαβαίνουν και θερίζουν.. χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα.. ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ ΝΙΚΟΣ.. Οι Γιαπωνέζοι ναυτικοί, προτού κοιμηθούν,.. βρίσκουν στην πλώρη μιά γωνιά πού δεν πηγαίνουν άλλοι.. κι ώρα πολλή προσεύχονται βουβοί, γονατιστοί.. μπρος σ΄ένα Βούδα κίτρινο πού σκύβει το κεφάλι.. Κάτι μακριά ώς τα πόδια τους φορώντας νυχτικά,.. μασώντας οι ωχροκίτρινοι μικροί Κινέζοι ρύζι,.. προφέρουνε με την ψιλή φωνή τους προσευχές.. κοιτάζοντας μιά χάλκινη παγόδα που καπνίζει.. Οι κούληδες με τη βαριά βλακώδη τους μορφή.. βαστάν σκυφτοί τα γόνατα κοιτώντας πάντα κάτου,.. κι οι Αράπηδες σιγοκουνάν το σώμα ρυθμικά,.. κατάρες μουρμουρίζοντας ενάντια του θανάτου.. Οι Ευρωπαίοι τα χέρια τους κρατώντας ανοιχτά,.. εκστατικά προσεύχονται γιομάτοι από ικεσία.. και ψάλλουνε καθολικές ωδές μουρμουριστά,.. που έμαθαν όταν πήγαιναν μικροί στην εκκλησία.. Και οι Έλληνες , με τη μορφή τη βασανιστική ,.. από συνήθεια κάνουνε, πριν πέσουν, το σταυρό τους.. κι αρχίζοντας με σιγανή φωνή "Πάτερ ημών.. ".. το μακρουλό σταυρώνουνε λερό προσκέφαλό τους.. Μενέλαος Λουντέμης.. Ερωτικό κάλεσμα.. Έλα κοντά μου, δεν είμαι η φωτιά.. Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.. Τις πνίγουν οι νεροποντές.. Τις κυνηγούν οι βοριάδες.. Δεν είμαι, δεν είμαι η φωτιά.. Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.. Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.. Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.. Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.. Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.. Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης.. ένας αποσταμένος περπατητής.. που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς.. ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων.. Κι αν θέλεις, έλα να τ' ακούσουμε μαζί.. Από τη συλλογή "Τα αντικλείδια", εκδ.. Στιγμή.. Κώστας Ουράνης.. Πικραμένος αναχωρητής.. Θα φύγω σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό λιθάρι.. να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα.. του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,.. ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι.. Μήν πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις.. άνεμε!.. φεγγαράκι μου!.. Καλέ μου!.. Αυγερινέ μου!.. Φέξε το ποροφάραγκο! Βοήθα ν' ανηφορήσω!.. Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!.. Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες!.. Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο!.. Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου!.. Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω!.. Κυττάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα,.. ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου.. Κι αποφάσισα,.. να γίνω το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών!.. Γράμμα στον άνθρωπο.. της πατρίδας μου.. Μην με μαρτυρήσεις!.. Και προπαντός να μην του πεις πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα!.. Καθώς κοιτάς τον Ταϋγετο, σημείωσε τα φαράγγια.. που πέρασα.. Και τις κορφές που πάτησα.. Και τα άστρα.. που είδα.. Πες τους από μένα, πες τους από τα δακρυά μου,.. ότι επιμένω ακόμη πως ο κόσμος.. είναι όμορφος!.. Ταξίδι στα Κύθηρα.. Τ' ωραίο καράβι έτοιμο στο χαρωπό λιμάνι,.. γιορταστικά με γιασεμιά και ρόδα στολισμένο,.. με τις παντιέρες του αλαφριές στην ανοιξιάτικη αύρα.. και τ' Όνειρό μας στο χρυσό πηδάλιο καθισμένο,.. μας πήρε για τα Κύθηρα, τα θρυλικά, όπου μέσα.. σε δέντρα και λούλουδα και γάργαρα νερά.. υψώνεται ο μαρμάρινος ναός για τη λατρεία.. της Αφροδίτης-του έρωτα τη θριαμβική θεά.. Μα το ταξίδι ήταν μακρύ κ' η χειμωνιά μας βρήκε!.. Οι φανταχτερές κι ανάλαφρες παντιέρες μουσκευτήκαν,.. τα χρώματα ξεβάψανε και τ' άνθη εμαραθήκαν.. και, κάπου από τους άξενους τους ουρανούς, το πλοίο.. απόμεινε ακυβέρνητο στο κύμα τ' αφρισμένο.. με το φτωχό μας Όνειρο στην πρύμνη πεθαμένο.. ΜΗΤΣΟΣ ΛΥΓΙΖΟΣ.. Το νέο καλοκαίρι.. Τριάντα αγοροκόριτσα κάτω απ' τα βλέφαρά μας,.. τριάντα αγοροκόριτσα σ' έναν αγρό με στάχυα,.. πέταξαν τα φουστάνια τους κι όλος ο κάμπος καίγεται,.. πέταξαν τα φουστάνια τους κι ο αγέρας χλιμιντράει !.. Τριάντα αγοροκόριτσα βάζουν φωτιά στον ύπνο μας.. δίνουν βουτιές στον ύπνο μας και πέφτουνε τα στάχυα.. τριάντα αγοροκόριτσα ρίχνουν τον ήλιο ανάσκελα,.. σκορπούν τις πέρα συννεφιές με χίλια μπόγια νιάτα !.. Σ' εξήντα οργιές, σ' ογδόντα οργιές φωτιά σκορπιέται η γύμνια τους,.. σε χίλιες τόσες δρασκελιές σκάει το μεσημέρι,.. και μες απ' τα ρουθούνια του ταυριά γιομίζει ο κάμπος !.. Η κοιμισμένη του ποταμού.. Κοιμάται εδώ στον ποταμό, κοιμάται ξεχασμένη.. κοιμάται, κι ο μικρός βοριάς ζητάει να την ξυπνήσει,.. μ' αυτή τον ήλιο χαίρεται βαθιά αποκοιμισμένη.. Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά και δεν ακούει τον άνεμο,.. και δεν ακούει τον ξαφνικό μικρό βοριά της όχθης;.. Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά - θα την χτυπήσει ο ήλιος !.. Ξύπνα, μικρή, θα σε ζητούν, ξύπνα κι αποξεχάστηκες.. ξύπνησε, κι ο μικρός βοριάς ζητάει να σε ξεντύσει.. ξύπνα, κ εδώ που βρέθηκες ποιον θάχεις να σε ντύσει;.. Αχ, το μικρό - μικρό βοριά, παιδεύει το μπλουζάκι της !.. Αχ, το μικρό - μικρό βοριά, την όχθη αναστατώνει !.. Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά - θα την σηκώσει ο άνεμος,.. που όλο αναρπάει τη φούστα της κι όλο την ξεγυμνώνει !.. Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά - θα την απογυμνώσει !.. Ξύπνα, μικρή του ποταμού, ξύπνησε και σκεπάσου.. ξύπνα και πάει δώδεκα, και πάει το μεσημέρι.. Ξύπνα, δεν πρέπει να σε ιδούν, να ιδούν τον αφαλό σου.. Πλάι της κύλαε βουβό τ' αδιάφορο ποτάμι.. και μόνο κάτω απ' το μαστό μια τρύπα από μαχαίρι.. την είχε αφήσει τόσο αργά στην όχθη να κοιμάται.. Μελοποιημένα ποιήματα του Νίκου Καββαδία.. από το Θάνο Μικρούτσικο.. 1.. kuro siwo (Πούσι).. Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,.. δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.. Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια.. και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε με το πρώτο.. Πέρ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,.. χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.. Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια.. που σου 'πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα.. Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,.. χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,.. κι ο λόγος της μες' το μυαλό σου να σφυρίζει,.. "ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι; ".. Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κ' έχει χαλάσει.. Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.. Απόψε ψόφησαν οι δυο μου παπαγάλοι.. κι ο πίθηκος που 'χα με κούραση γυμνάσει.. Η λαμαρίνα!.. η λαμαρίνα όλα τα σβήνει.. Μας έσφιξε το kuro siwo σαν μια ζώνη.. κ' συ κοιτάς ακόμη πάνω απ΄ το τιμόνι,.. πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι.. 2.. Θεσσαλονίκη (Πούσι).. Ήτανε κείνη η νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης,.. το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά.. Σ' έστειλε ο πρώτος στα νερά να πας για να γραδάρεις,.. μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά.. Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγαν οι οι Χιλιάνοι.. -Αγιε Νικόλα φύλαγε κι Αγιά Θαλασσινή.. -.. Τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει, παιδί του Modigliani,.. που τ' αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί.. Νερό καλάρει το fore peak, νερό και τα πανόλια.. μα εσένα μια παράξενη ζαλάδα σε κινεί.. Με στάμπα που δε φαίνεται σε κέντησε η Σπανιόλα.. ή το κορίτσι που χορεύει απάνω στο σκοινί :.. Απάνου στο γιατάκι σου φίδι νωθρό κοιμάται.. και φέρνει βόλτες ψάχνοντας τα ρούχα σου η μαϊμού.. Εχτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται.. σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού.. Ο ναύτης ρίχνει τα χαρτιά κι ο θερμαστής το ζάρι.. κι αυτός που φταίει και δε νογάει, παραπατάει λοξά.. Θυμήσου κείνο το στενό κινέζικο παζάρι.. και το κορίτσι που 'κλαιγε πνιχτά μες στο ρικσά.. Κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη'.. Πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου 'πες "σ' αγαπώ".. Αύριο σαν τότε και χωρίς χρυσάφι στο μανίκι,.. μάταια θα ψάχνεις το στρατί που πάει για το Depot.. 3.. Σταυρός  ...   φτερουγιαστέ, καθάριε λογισμέ μου,.. γιατί δε μου τον λες, γιατί δε μου τον δείχνεις,.. γιατί μια ωραία βραδιά κρυφά δε μου τον φέρνεις,.. σαν όνειρο χρυσό, γλυκά στην αγκαλιά μου;.. Aσμα ηρωικό και πένθιμο.. για τον χαμένο ανθυπολοχαγό.. της Αλβανίας.. (1945).. Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιος,.. Που με τα μάτια μιας παρθένας άνοιγε ο καιρός,.. Καθώς εχιόνιζε απ' το σκούντημα της μυγδαλιάς ο αγέρας,.. Κι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδες,.. Εκεί που χτύπαγεν η οπλή ενός πλάτανου λεβέντικου.. Και μια σημαία πλατάγιζε ψηλά γη και νερό,.. Που όπλο ποτέ σε πλάτη δεν εβάραινε.. Μα όλος ο κόπος τ' ουρανού,.. Όλος ο κόσμος έλαμπε σαν μια νεροσταγόνα.. Πρωί στα πόδια του βουνού,.. Τώρα, σαν από στεναγμό Θεού ένας ίσκιος μεγαλώνει,.. Τώρα, η αγωνία σκυφτή με χέρια κοκκαλιάρικα,.. Πιάνει και σβήνει ένα-ένα τα λουλούδια επάνω της,.. Μες στις χαράδρες όπου τα νερά σταμάτησαν.. Από λιμό χαράς κοίτουνται τα τραγούδια.. Βράχοι καλόγεροι με κρύα μαλλιά.. Κόβουνε σιωπηλοί της ερημιάς τον άρτο.. Χειμώνας μπαίνει ως το μυαλό.. Κάτι κακό.. Θ' ανάψει.. Αγριεύει η τρίχα του αλογόβουνου,.. Τα όρνια μοιράζονται ψηλά τις ψίχες τ' ουρανού.. 2.. Τώρα μες τα θολά νερά ένας ίσκιος νευριάζει.. Ο άνεμος αρπαγμένος απ' τις φυλλωσιές.. Κάνει εμετό στη σκόνη του,.. Τα φρούτα φτύνουν το κουκκούτσι τους,.. Η γη κρύβει τις πέτρες της,.. Ο φόβος σκάβει ένα λαγούμι και τρυπώνει τρέχοντας.. Την ώρα που μες από τα ουράνια θάμνα.. Το ούρλιασμα της συννεφολύκαινας.. Σκορπάει στου κάμπου το πετσί θύελλα ανατριχίλας.. Κι ύστερα στρώνει στρώνει χιόνι χιόνι αλύπητο,.. Κι ύστερα πάει φρουμάζοντας στις νηστικές κοιλάδες,.. Κι ύστερα βάζει τους ανθρώπους ν' αντιχαιρετίσουνε: - φωτιά ή μαχαίρι!.. Γι' αυτούς που με φωτιά ή μαχαίρι κίνησαν.. Κακό θ' ανάψει εδώ.. Μην απελπίζεται ο σταυρός,.. Μόνο ας προσευχηθούν μακριά του οι μενεξέδες!.. 3.. Γι' αυτούς η νύχτα ήταν μια μέρα πιο πικρή,.. Λυώναν το σίδερο, μασούσανε τη γης.. Ο Θεός τους μύριζε μπαρούτι και μουλαροτόμαρο!.. Kάθε βροντή ένας θάνατος καβάλα στον αέρα,.. Κάθε βροντή ένας άντρας χαμογελώντας αντίκρυ.. Στο θάνατο - κι η μοίρα ό,τι θέλει ας πει.. Ξάφνου η στιγμή ξαστόχησε κι ήβρε το θάρρος.. Καταμέτωπο πέταξε θρύψαλα μες στον ήλιο,.. Κιάλια, τηλέμετρα, όλμοι κέρωσαν!.. Εύκολα σαν χασές που σκίστηκεν ο αγέρας!.. Εύκολα σαν πλεμόνια που άνοιξαν οι πέτρες!.. Το κράνος κύλησε από την αριστερή μεριά.. Στο χώμα μόνο μια στιγμή κουνήθηκαν οι ρίζες,.. Ύστερα σκόρπισε ο καπνός κι η μέρα πήε δειλά.. Να ξεγελάσει την αντάρα από τα καταχθόνια.. Mα η νύχτα ανασηκώθηκε σαν πατημένη οχιά.. Μόλις σταμάτησε για λίγο μες στα δόντια ο θάνατος,.. Κι ύστερα χύθηκε μεμιάς ως τα χλωμά του νύχια!.. 4.. Τώρα κείτεται απάνω στην τσουρουφλισμένη χλαίνη,.. Μ' ένα σταματημένο αγέρα στα ήσυχα μαλλιά,.. Μ' ένα κλαδάκι λησμονιάς στ' αριστερό του αφτί,.. Μοιάζει μπαξές που του' φυγαν άξαφνα τα πουλιά,.. Μοιάζει τραγούδι που το φίμωσαν μέσα στη σκοτεινιά,.. Μοιάζει ρολόι αγγέλου που εσταμάτησε.. Μόλις είπαν «γεια παιδιά!» τα ματοτσίνορα.. Κι η απορία μαρμάρωσε.. Κείτεται απάνω στην τσουρουφλισμένη χλαίνη.. Αιώνες μαύροι γύρω του.. Αλυχτούν με σκελετούς σκυλιών τη φοβερή σιωπή.. Κι οι ώρες που ξανάγιναν πέτρινες περιστέρες.. Ακούν με προσοχή·.. Όμως το γέλιο κάηκε, όμως η γη κουφάθηκε,.. Όμως κανείς δεν άκουσε την πιο στερνή κραυγή.. Όλος ο κόσμος άδειασε με τη στερνή κραυγή.. Κάτω απ' τα πέντε κέδρα,.. Χωρίς άλλα κεριά,.. Κείτεται στην τσουρουφλισμένη χλαίνη.. Aδειο το κράνος, λασπωμένο το αίμα,.. Στο πλάι το μισοτελειωμένο μπράτσο,.. Κι ανάμεσα απ' τα φρύδια -.. Μικρό πικρό πηγάδι, δακτυλιά της μοίρας,.. Μικρό πικρό πηγάδι κοκκινόμαυρο,.. Πηγάδι όπου κρυώνει η θύμηση!.. Ω! μην κοιτάτε, ω μην κοιτάτε από που του-.. Από που του' φυγε η ζωή.. Μην πείτε πως -.. Μην πείτε πως ανέβηκε ψηλά ο καπνός του ονείρου.. Έτσι λοιπόν η μια στιγμή, έτσι λοιπόν η μια.. Έτσι λοιπόν η μια στιγμή, παράτησε την άλλη,.. Κι ο ήλιος ο παντοτεινός έτσι με μιας τον κόσμο!.. 5.. Ήλιε, δεν ήσουν ο παντοτεινός;.. Πουλί, δεν ήσουν η στιγμή χαράς που δεν καθίζει;.. Λάμψη, δεν ήσουν η αφοβιά του σύγνεφου;.. Κι εσύ, περβόλι, ωδείο των λουλουδιών,.. Κι εσύ, ρίζα σγουρή, φλογέρα της μαγνόλιας!.. Έτσι καθώς τινάζεται μες στη βροχή το δέντρο.. Και το κορμί αδειανό μαυρίζει από τη μοίρα.. Κι ένας τρελός δέρνεται με το χιόνι.. Και τα δυο μάτια πάνε να δακρύσουν -.. Γιατί, ρωτάει ο αϊτός, πού 'ναι το παλικάρι;.. Κι όλα τ' αητόπουλα απορούν πού 'ναι το παλικάρι!.. Γιατί, ρωτάει, στενάζοντας η μάνα, πού 'ναι ο γιος μου;.. Κι όλες οι μάνες απορούν πού να 'ναι το παιδί!.. Γιατί; ρωτάει ο σύντροφος, πού να 'ναι ο αδερφός μου;.. Κι όλοι του οι σύντροφοι απορούν πού να 'ναι ο πιο μικρός!.. Πιάνουν το χιόνι, καίει ο πυρετός.. Πιάνουν το χέρι και παγώνει,.. Παν να δαγκάσουνε ψωμί, κ' εκείνο στάζει αίμα,.. Κοιτούν μακριά τον ουρανό κ' εκείνος μελανιάζει.. Γιατί γιατί γιατί γιατί να μη ζεσταίνει ο θάνατος.. Γιατί ένα τέτοιο ανόσιο ψωμί.. Γιατί ένας τέτοιος ουρανός εκεί που πρώτα εκατοικούσε.. ο ήλιος!.. 6.. Ήταν ωραίο παιδί.. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε.. Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί.. Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε·.. Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε.. Μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μες το κλάμα του·.. Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά.. Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα.. Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι,.. Καβάλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν.. Ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί.. Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες.. Κι ήρθαν από της γης τα πέρατα.. Οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια.. Εκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά,.. Εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!.. Ήταν γερό παιδί·.. Τις νύχτες αγκαλιά με τα νεραντζοκόριτσα.. Λέρωνε τις μεγάλες φορεσιές των άστρων.. Ήταν τόσος ο έρωτας στα σπλάχνα του.. Που έπινε μέσα στο κρασί τη γέψη όλης της γης.. Πιάνοντας ύστερα χορό μ' όλες τις νύφες λεύκες.. Ώσπου ν' ακούσει και να χύσ' η αυγή το φως μες στα μαλλιά του,.. Η αυγή που μ' ανοιχτά μπράτσα τον έβρισκε.. Στη σέλλα δυο μικρών κλαδιών να γρατσουνάει τον ήλιο.. Να βάφει τα λουλούδια.. Ή πάλι με στοργή να σιγονανουρίζει.. Τις μικρές κουκουβάγιες που ξαγρύπνησαν.. Α τι θυμάρι δυνατό η ανασαιμιά του.. Τι χάρτης περηφάνιας το γυμνό του στήθος.. Όπου ξεσπούσαν λευτεριά και θάλασσα!.. Ήταν γενναίο παιδί.. Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του,.. Με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά,.. Και με το κράνος του - γιαλιστερό σημάδι.. (Φτάσανε τόσο εύκολα μες στο μυαλό.. που δεν γνώρισε κακό ποτέ του).. Με τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά.. Και την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του.. -Φωτιά στην άνομη, φωτιά!.. Με το αίμα πάνω από τα φρύδια.. Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε.. Ύστερα λυώσαν χιόνι να ξεπλύνουν.. Το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής.. Και το στώμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο,.. Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας.. Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας.. Δεν έκλαψαν.. Γιατί να κλάψουν;.. Ήταν γενναίο παιδί!.. 7.. Τα δέντρα είναι από κάρβουνο που η νύχτα δεν κορώνει.. Χιμάει, χτυπιέται ο άνεμος, ξαναχτυπιέται ο άνεμος.. Τίποτε.. Μες στην παγωνιά κουρνιάζουν τα βουνά.. Γονατισμένα.. Κι από τις χαράδρες βουίζοντας.. Απ' τα κεφάλια των νεκρών η άβυσσο ανεβαίνει.. Δεν κλαίει πια ούτ' η Λύπη.. Σαν την τρελή που ορφάνεψε.. Γυρνάει, στο στήθος της φορεί μικρό κλαδί σταυρού.. Δεν κλαίει.. Μονάχ' από τα μελανά ζωσμένη Ακροκεραύνια.. Πάει ψηλά και στήνει μια πλάκα φεγγαριού.. Μήπως και δουν τον ίσκιο τους γυρνώντας οι πλανήτες.. Και κρύψουν τις αχτίδες τους.. Και σταματήσουν.. Εκεί στο χάος ασθμαίνοντας εκστατικοί!.. Χιμάει, χτυπιέται ο άνεμος, ξαναχτυπιέται ο άνεμος,.. Σφίγγεται η ερημιά στον μαύρο της μποξά,.. Σκυφτή πίσω από μήνες - σύννεφα αφουκράζεται.. Τι να' ναι που αφουκράζεται σύννεφα - μήνες μακριά;.. Με τα κουρέλια των μαλλιών στους ώμους -αχ αφήστε την -.. Μισή κερί μισή φωτιά μια μάνα κλαίει -αφήστε την-.. Στις παγωμένες άδειες κάμαρες όπου γυρνάει -αφήστε την!.. Γιατί δεν είναι η μοίρα χήρα κανενός.. Κι οι μάνες είναι για να κλαιν, οι άντρες για να παλεύουν.. Τα περιβόλια για ν' ανθούν των κοριτσιών οι κόρφοι.. Το αίμα για να ξοδεύεται, ο αφρός για να χτυπά,.. Κι η λευτεριά για ν' αστραφτογεννιέται αδιάκοπα!.. 8.. Πέστε λοιπόν στον ήλιο να' βρει ένα καινούριο δρόμο.. Τώρα πια που η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη.. Αν θέλει να μη χάσει από την περηφάνια του·.. Ή τότε πάλι με χώμα και νερό.. Ας γαλαζοβολήσει αλλού μιαν αδελφούλα Ελλάδα!.. Πέστε στον ήλιο να' βρει ένα καινούριο δρόμο.. Μην καταπροσωπίσει πια ούτε μια μαργαρίτα.. Στη μαργαρίτα πέστε να' βγει μ' άλλη παρθενιά.. Μη λερωθεί από δάκτυλα που δεν της πάνε!.. Χωρίστε από τα δάχτυλα τ' αγριοπεριστέρια.. Και μην αφήστε ήχο να πει το πάθος του νερού.. Καθώς γλυκά φυσά ουρανός μες σ' αδειανό κοχύλι.. Μη στείλτε πουθενά σημάδι απελπισιάς.. Μόν' φέρτε από τις περιβόλες της παλικαριάς.. Τις ροδωνιές όπου η ψυχή του ανάδευε.. Τις ροδωνιές όπου η ανάσα του έπαιζε.. Μικρή τη νύφη χρυσαλλίδα.. Που αλλάζει τόσες ντυμασιές όσες ριπές το ατλάζι.. Στον ήλιο, σαν μεθοκοπούν χρυσόσκον' οι χρυσόμυγες.. Και παν με βιάση τα πουλιά ν' ακούσουνε απ' τα δέντρα.. Ποιου σπόρου γέννα στύλωσε το φημισμένο κόσμο!.. 9.. Φέρτε καινούρια χέρια τι τώρα ποιος θα πάει.. Ψηλά να νανουρίσει τα μωρά των άστρων!.. Φέρτε καινούρια πόδια, τι τώρα ποιος θα μπει.. Στον πεντοζάλη πρώτος των αγγέλων!.. Καινούρια μάτια -Θε μου- τι τώρα πού θα παν.. Να σκύψουν τα κρινάκια της αγαπημένης!.. Αίμα καινούριο, τι με ποιο χαράς χαίρε θ' ανάψουν.. Και στόμα, στόμα δροσερόν από χαλκό κι αμάραντο,.. Τι τώρα ποιος στα σύννεφα θα πει «γεια σας παιδιά!».. Mέρα, ποιος θ' αψηφίσει τα ροδακινόφυλλα;.. Νύχτα, ποιος θα μερέψει τα σπαρτά;.. Ποιος θα σκορπίσει πράσινα καντίλια μες στους κάμπους.. Ή θ' αλαλάξει θαρρετά κατάντικρυ απ' τον ήλιο,.. Για να ντυθεί τις θύελλες καβάλα σ' άστρωτο άλογο.. Και να γενεί Αχιλλέας των ταρσανάδων;.. Ποιος θ' ανεβεί στο μυθικό και μαύρο ερημονήσι.. Για ν' ασπαστεί τα βότσαλα.. Και ποιος θα κοιμηθεί.. Για να περάσει από τους Ευβοϊκούς του ονείρου.. Να βρει καινούρια χέρια, πόδια, μάτια.. Αίμα και λαλιά.. Να ξαναστυλωθεί στα μαρμαρένια αλώνια.. Και να ριχτεί -αχ τούτη τη φορά-.. Και να ριχτεί του Χάρου με την αγιοσύνη του!.. 10.. Ήλιος, φωνή χαλκού, κι άγιο μελτέμι.. Πάνω στα στήθη του όμοναν «Ζωή, να σε χαρώ!».. Δύναμη εκεί πιο μαύρη δε χωρούσε.. Μόνο με φως χυμένο από δαφνόκλαδο.. Κι ασήμι από δροσιά μόνον εκεί ο σταυρός.. Aστραφτε, καθώς χάραζε η μεγαλοσύνη.. Κι η καλοσύνη με σπαθί στο χέρι πρόβελνε.. Να πει μες απ' τα μάτια του και τις σημαίες τους «Ζω!».. Γεια σου μωρέ ποτάμι οπού' βλεπες χαράματα.. Παρόμοιο τέκνο Θεού μ' ένα κλωνί ρογδιάς.. Στα δόντια να ευωδιάζεται από τα νερά σου·.. Γεια σου και συ χωριατομουσμουλιά που αντρείευες.. Κάθε που' θελε πάρει Αντρούτσος τα όνειρά του·.. Και συ βρυσούλα του μεσημεριού που έφτανες ως τα πόδια του.. Και συ κοπέλα που ήσουνα η Ελένη του.. Που ήσουνα το πουλί του, η Παναγιά του, η Πούλια του.. Γιατί και μια μόνο φορά μες στη ζωή αν σημάνει.. Αγάπη ανθρώπου ανάβοντας.. Aστρον απ' άστρο τα κρυφά στερεώματα.. Θα βασιλεύει πάντοτες παντού η θεία ηχώ.. Για να στολίζει με μικρές καρδιές πουλιών τα δάση.. Με λύρες από γιασεμιά τα λόγια των ποιητών.. Kι όπου κακό κρυφό να το παιδεύει.. Κι όπου κακό κρυφό να το παιδεύει ανάβοντας!.. 11.. Κείνοι που επράξαν το κακό - γιατί τους είχε πάρει.. Τα μάτια η θλίψη πήγαιναν τρικλίζοντας.. Γιατί τους είχε πάρει.. Τη θλίψη ο τρόμος χάνονταν μέσα στο μαύρο σύγνεφο.. Πίσω! και πια χωρίς φτερά στο μέτωπο.. Πίσω! και πια χωρίς καρφιά στα πόδια.. Χωρίς τέρατα σίδερα και κουτουλιές φωτιάς.. Eκεί που γδύν' η θάλασσα τ΄ αμπέλια και τα ηφαίστεια.. Στους κάμπους της πατρίδας πάλι και με το φεγγάρι αλέτρι.. Στα βράχια της πατρίδας πάλι και με το μαντολίνο Ζάλογγο!.. Πίσω! Στα μέρη όπου λαγωνικά τα δάχτυλα.. Μυρίζοντας τη σάρκα κι όπου η τρικυμία βαστά.. Όσο ένα γιασεμί λευκό στο θέρος της γυναίκας!.. Kείνοι που επράξαν το κακό - τους πήρε μαύρο σύγνεφο.. Ζωή δεν είχαν πίσω τους μ' έλατα και με κρύα νερά.. Μ' αρνί, κρασί και τουφεκιά, βέργα και κληματόσταυρο.. Παππού δεν είχαν από δρυ κι από οργισμένο άνεμο.. Στο καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα.. Με πικραμένα μάτια·.. Τους πήρε μαύρο σύγνεφο - δεν είχαν πίσω τους αυτοί.. Θειο μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή.. Μάνα που να' χει σφάξει με τα χέρια της.. Ή μάνα μάνας που με βυζί γυμνό.. Χορεύοντας να' χει δοθεί στη λευτεριά του Χάρου!.. Μα κείνος που τ' αντίκρυσε στους δρόμους τ' ουρανού.. Ανεβαίνει τώρα μοναχός και ολόλαμπρος!.. 12.. Με βήμα πρωινό στη χλόη που μεγαλώνει.. Ανεβαίνει μοναχός και ολόλαμπρος.. Λουλούδια αγοροκόριτσα του κρυφογνέφουνε.. Και του μιλούν με μια ψηλή φωνή που αχνίζει στον αιθέρα.. Γέρνουν και κατ' αυτόν τα δέντρα ερωτεμένα.. Με τις φωλιές χωμένες στη μασχάλη τους.. Με τα κλαδιά τους βουτηγμένα μες στο λάδι του ήλιου.. Θαύμα - τι θαύμα χαμηλά στη γη.. Aσπρες φυλές μ' ένα γαλάζιο υνί χαράζουνε τους κάμπους.. Στράφτουν βαθιά οι λοφοσειρές.. Και πιο βαθιά τ' απρόσιτα όνειρα των βουνών της άνοιξης!.. Τόσο πιωμένος από φως που φαίνεται η καρδιά του.. Φαίνεται μες στα σύννεφα ο Όλυμπος ο αληθινός.. Και στον αέρα ολόγυρα ο αίνος των συντρόφων.. Στους όχτους του μονοπατιού συνάζουνται τα ζώα.. Γρυλίζουν και κοιτάζουνε σα να μιλούνε.. Ο κόσμος όλος είναι αληθινά μεγάλος.. Γίγας που κανακεύει τα παιδιά του.. Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο.. Αύριο, αύριο, λένε: το Πάσχα τ' ουρανού!.. 13.. Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο -.. Λένε γι' αυτόν που κάηκε μες στη ζωή.. Όπως η μέλισσα μέσα στου θυμαριού το ανάβρυσμα·.. Για την αυγή που πνίγηκε στα χωματένια στήθια.. Ενώ μηνούσε μιαν ημέρα πάλλαμπρη·.. Για τη νιφάδα που άστραψε μες στο μυαλό κι εσβήστη.. Τότες που ακούστηκε μακριά η σφυριγματιά της σφαίρας.. Και πέταξε ψηλά θρηνώντας η Αλβανίδα πέρδικα!.. Λένε γι' αυτόν που μήτε καν επρόφτασε να κλάψει.. Για τον βαθύ καημό του έρωτα της ζωής.. Που είχε όταν δυνάμωνε μακριά ο αγέρας.. Και κρώζαν τα πουλιά στου χαλασμένου μίλου τα δοκάρια.. Για τις γυναίκες που έπιναν την άγρια μουσική.. Στο παραθύρι ορθές σφίγγοντας το μαντίλι τους.. - Κι έπνιγ' η βαρυσυννεφιά τα βουρκωμένα στήθη -.. Για τις γυναίκες που απελπίζαν την απελπισιά.. Προσμένοντας ένα σημάδι μαύρο στην αρχή του κάμπου.. Ύστερα, δυνατά πέταλα έξω απ' το κατώφλι.. Λένε για το ζεστό και αχάιδευτο κεφάλι του.. Για τα μεγάλα μάτια του όπου χώρεσε η ζωή.. Τόσο βαθιά, που πια να μην μπορεί να βγει ποτέ της!.. 14.. Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ' όνειρο μες στο αίμα.. Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:.. Ελευθερία.. Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν τον δρόμο:.. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.. Για σένα θα δακρύσει από χαρά ο ήλιος.. Στεριές ιριδοχτυπημένες πέφτουν στα νερά.. Καράβια μ' ανοιχτά πανιά πλέουν μες στους λειμώνες.. Τα πιο αθώα κορίτσια.. Τρέχουν γυμνά στα μάτια των αντρών.. Κι η σεμνότη φωνάζει πίσω από το φράχτη.. Παιδιά! Δεν είναι άλλη γη ωραιότερη.. Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει!.. Ολοένα εκείνος ανεβαίνει·.. Τώρα λάμπουνε γύρω του οι πόθοι που ήταν μια φορά.. Χαμένοι μες στης αμαρτίας τη μοναξιά·.. Γειτόνοι της καρδιάς του οι πόθοι φλέγονται·.. Πουλιά τον χαιρετούν, του φαίνονται αδερφάκια του.. Aνθρωποι τον φωνάζουν, του φαίνονται συντρόφοι του.. «Πουλιά, καλά πουλιά μου, εδώ τελειώνει ο θάνατος!».. «Σύντροφοι, σύντροφοι καλοί μου, εδώ η ζωή αρχίζει!».. Αγιάζι ουράνιας ομορφιάς γιαλίζει στα μαλλιά του.. Αύριο, αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!.. (αποσπάσματα από το «Ήλιος ο Πρώτος».. IV.. Πίνοντας ήλιο κορινθιακό.. Διαβάζοντας τα μάρμαρα.. Δρασκελίζοντας αμπέλια θάλασσες.. Σημαδεύοντας με το καμάκι.. Ένα τάμα ψάρι που γλιστρά.. Βρήκα τα φύλλα που ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει.. Τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται.. Ν' ανοίγει.. Πίνω νερό κόβω καρπό.. Χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου.. Οι λεμονιές αρδεύουνε τη γύρη της καλοκαιριάς.. Τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου.. Φεύγω με μια ματιά.. Ματιά πλατιά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται.. Όμορφος από την αρχή στα μέτρα της καρδιάς.. Οδυσσέας Ελύτης.. (απόσπασμα από το "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ".. Ε'.. ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΟΥ στα βουνά.. και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους.. και πάνω τους η μνήμη καίει.. άκαυτη βάτος.. Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Αθω.. Ταράζεται ο καιρός.. κι απ' τα πόδια τις μέρες κρεμαζει.. αδειάζοντας με πάταγο τα οστά των ταπεινωμένων.. Ποιοι, πως, πότε ανέβηκαν την άβυσσο;.. Ποιες, ποιων, πόσων οι στρατιές;.. Τ' ουρανού το πρόσωπο γυρίζει κι οι εχθροί μου έφυγαν μακρυα.. Εσύ μόνη απ' τη φτέρνα τον άντρα γνωρίζεις.. Εσύ μόνη απ' την κόψη της πέτρας μιλάς.. Εσύ την όψη των αγίων οξύνεις.. κι εσύ στου νερού των αιώνων την άκρη σύρεις.. πασχαλιαν αναστάσιμη !.. Αγγίζεις το νου μου και πονει το βρέφος της νοιξης !.. Τιμωρείς το χέρι μου και στα σκότη λευκαίνεσαι !.. Πάντα πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη.. Πάντα παντα τη λάμψη περνάς.. για να φτάσεις τη ψηλά τα βουνά τα χιονοδοξα.. Όμως τι τα βουνά; Ποιος και τι στα βουνά;.. Τα θεμέλια μου στα βουνά.. άκαυτη βάτος.. Το μπαρ το ναυάγιο.. Αρλέτα.. Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο.. Βρέθηκα να τα πίνω μ' έναν άγιο.. καθότανε στο διπλανό σκαμπό.. Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό.. Του λέω παππούλη τι ζητάς εδώ.. Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό.. μου λέει, τέκνον κάνεις μέγα λάθος.. εδώ είναι ο πόνος των ανθρώπων και το πάθος.. Κοίταξε γύρω σου τρελούς και μεθυσμένους.. (μου λέει εγώ τους αγαπάω) τους κολασμένους.. αν θες ν' αγιάσεις πρέπει ν' αμαρτήσεις.. Ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις.. Βρέθηκα να τα πίνω μ έναν άγιο.. καθότανε στο διπλανό σκαμπό.. Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό.. Στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό.. (από το "Ήλιος ο πρώτος".. Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο.. Κουρεμένο κεφάλι όνειρο ακούρευτο.. Ποδιά με σταυρωμένες άγκυρες.. Μπράτσο του πεύκου γλώσσα του ψαριού.. Αδερφάκι του σύννεφου!.. Κοντά σου είδες ν' ασπρίζει ένα βρεμένο βότσαλο.. κουσες να σφυρίζει ένα καλάμι.. Τα πιο γυμνά τοπία που γνώρισες.. Τα πιο χρωματιστά.. Βαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου.. Ψηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο.. Και πέρα-πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα.. Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη.. Το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς.. Το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου.. Αλλά και τ' αγριοχαμόγελο.. Σε μεγάλους χτύπους δέντρων.. Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς.. Εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα.. Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού.. Εκεί που τ' άστρα προμηνούν τη θύελλα.. Χαϊμαλί τρελό σαγόνι πεισματάρικο.. Παντελονάκι αέρινο.. Στήθος του βράχου κρίνο του νερού.. Μορτάκι του άσπρου σύννεφου!.. ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΑΛΛΟ ΓΙ' ΑΓΑΠΗ.. Να μ' αγαπάς.. (Αντρέας Θωμόπουλος).. Τραγούδι του Παύλου Σιδηρόπουλου.. Σου γράφω πάλι από ανάγκη.. η ώρα πέντε το πρωί.. το μόνο πράγμα που 'χει μείνει.. όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ.. Τι να τις κάνω τις τιμές τους.. τα λόγια τα θεατρικά.. μες στην οθόνη του μυαλού μου.. χάρτινα είδωλα νεκρά.. Να μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς.. Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη.. βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό.. κι ίσως η ασχήμια του να φύγει.. μόλις πλυθώ και ξυριστώ.. Βρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα.. βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά.. στον τοίχο κάποια Μόνα Λίζα.. σε φέρνει ακόμα πιο κοντά.. Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα.. η ανάγκη μου δε σταματά.. σαν το πουλί πάνω στο σύρμα.. σαν τον αλήτη που γυρνά.. Θέλω να 'ρθείς και να μ' ανάψεις.. το παραμύθι να μου πεις.. σαν μάνα γη να μ' αγκαλιάσεις.. σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.. Επιφάνια, 1937.. Τ' ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού.. η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ' ασφοδίλια.. το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας.. και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου.. χρυσά· τ' άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν.. Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας.. ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής.. σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς,.. καμιά φωτιά στην κορυφή τους¨ βραδιάζει.. Κράτησα τη ζωή μου· στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή.. μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν.. στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα.. να μένουν εκεί που φύσηξε ο βοριάς καθώς ακούω.. γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.. Τα πρόσωπα που βλέπω δε ρωτούν μήτε η γυναίκα.. περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της.. Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές· ο χιονισμένος.. κάμπος, ως πέρα ο χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν.. μήτε ο καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκλήσια μήτε.. τα χέρια που απλώνουνται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι.. Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή.. δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογισθώ¨ ψίθυροι.. σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη.. σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια.. σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας "ευτυχία".. Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών.. κάτω απ' τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας τα κλειστά πηγάδια.. ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες που μου ξεφεύγουν.. εκεί που τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ο άνθρωπος.. που βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.. Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό που σ' αγγίζει.. στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπο σου.. μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή.. βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,.. δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.. Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις.. να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους που έφυγαν.. εκείνους.. που χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους πελαγίσιους τάφους,.. όσο ζητάς τα σώματα που αγάπησες να σκύψουν.. κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί.. που στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη.. και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου,.. ο δρόμος δεν έχει αλλαγή· κράτησα τη ζωή μου.. Το χιόνι.. και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.. Στίχοι- Μουσική : Βασίλης Παπακωνσταντίνου.. Σαράντα χρόνια έφηβος κοντά μισό αιώνα.. το καλοκαίρι άσπριζα μαύριζα τον χειμώνα.. σαράντα χρόνια ανώνυμος ξεφτίλας δον Κιχώτης.. σαράντα χρόνια γκόμενος σαράντα χρόνια πότης.. Γενήθκα σ' ένα χωριό Τετάρτη μεσημέρι.. γιατρός δε με ξεπέταξε μα μιάς μαμής το χέρι.. οι συγγενείς μαζεύτηκαν από νωρίς στο σπίτι.. πως είναι έτσι το παιδί και τι μεγάλη μύτη.. Νάνι νάνι το παιδί μας νάναι νάνι νάνι και παρήγγειλα.. νάνι νάνι τα προικιά του και τα χρυσαφικά του.. νάνι νάνι κι' όπου το πονεί να γιάνει νάνι νάνι του τα.. παρήγγειλα.. Μα εγώ από τον ύπνο μου την έκανα κοπάνα.. τέντωνα στη σφεντόνα μου σημάδευα αεροπλάνα.. και πάνω στο καλύτερο με ξύπναγαν με βία.. για να μ' αποκοιμήσουνε δάσκαλοι στα θρανία.. Κι' ενώ όλα τα θυμόμουνα κι' είχα μυαλό ξουράφι.. να μεγαλώσω ξέχασα και έμεινα στο ράφι.. έτσι για πάντα κράτησα την παιδική μου εικόνα.. εκείνου του αλητάμπουρα που κράταγε σφεντόνα.. Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά έλα πάρε και τούτο.. μικρό μικρό σου το δωσα άρχοντα φερε μου το.. κρύψε και την σφεντόνα του φρόνιμο κάνε μου το.. Παλιέ μου φίλε γνώριμε συμμαθητή θαμώνα.. μαζί μου απόψε έφερα εκείνη τη σφεντόνα.. μην πάει ο νους σου στο κακό πουλιά δεν θα χτυπήσω.. Με κότσιφες και πέρδικες τι έχω να χωρίσω.. τα παιδικά μας όνειρα θα σας εξφεδονίσω.. με χρώματα και μουσικές θα σας τα τραγουδήσω.. παλιέ μου φίλε γνώριμε συμμαθητή θαμώνα.. απόψε που βρεθήκαμε σου δίνω την σφεντόνα.. Γιάννης Ρίτσος - Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες.. Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.. Γιε μου, στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε.. Δες, πλάι μας περνούν πολλοί, περνούν καβαλλαραίοι,.. όλοι στητοί και δυνατοί και σαν και σένα ωραίοι.. Ανάμεσά τους, γιόκα μου, θωρώ σε αναστημένο,.. το θώρι σου στο θώρι τους μυριοζωγραφισμένο.. Γιε μου στ' αδέρφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου,.. σου πήρα το ντουφέκι σου, κοιμήσου εσύ πουλί μου.. Γ Παπαστεφάνου.. (μουσική Γ Σπανός).. Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα 'μαι κι εγώ.. να σου κρατώ δροσιά στο χέρι να σε φιλώ.. θα μ' αγαπάς σαν καλοκαίρι και σαν παιδί.. μα θα μου φύγεις με τ' αστέρι και την βροχή.. και σαν χαθεί το καλοκαίρι και σε ζητώ.. θα μείνει μόνο έν' αστέρι να το φιλώ.. «Νοέμβρης 91».. (δεκαεφτά χρόνια μετά).. Του Διονύση Τσακνή από το δίσκο «Αλήτης καιρός» 1991.. Τη μέρα αυτή που διάλεξα.. εδώ μπροστά σας να σταθώ.. τραγούδια και μισόλογα στο.. φως να καταθέσω,.. πως πήρα τέτοια απόφαση.. δεν ξέρω αν θ αντέξω.. η μέρα αυτή θυμίζει μακελειό.. Νοέμβρης ήταν η χρονιά και δω γινόταν του χαμού.. εγώ ήμουν δεκαεννιά κι αυτή εβδομήντα τρία,.. και να που ερωτεύτηκα κάποια χρονολογία.. κι ο έρωτας κρατάει για καιρό.. Μα έχει ο καιρός γυρίσματα μεγάλωσε κι αυτή κι εγώ.. μεγάλωσαν κι οι φίλοι μου εκεί γύρω στα σαράντα,.. στα κόμματα γαντζώθηκαν και γω δεν ξέρω τι να πώ.. και άλλοι στο σπιτάκι τους για πάντα.. Η απόσταση μας έσωσε μα οι θύμησες πληγώνουνε.. και λέμε σαν βρισκόμαστε τα ίδια και τα ίδια.. μα νοιώθω σα μικρό παιδί που πάλι το μαλώσανε.. και φεύγω σε μια άγονη Επαρχία.. Κοιτάζω πάλι πίσω μου, δυο γιους απόκτησα κι εγώ,.. δεκαεπτά Νοέμβρηδες μου βάρυναν την πλάτη,.. σημαίες και γαρύφαλλα εμπόριο κι απάτη.. και λόγοι επισήμων στο κενό.. Κρατάω το στόμα μου κλειστό,.. τα χείλη μου ματώσανε,.. κι αυτοί που μας προδώσανε.. ανέραστοι να μείνουν.. Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε,.. αυτό έχω μόνο να τους πω,.. τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν.. (από τον Ήλιο τον Πρώτο).. VIII.. Έζησα τ' όνομα το αγαπημένο.. Στον ίσκιο της γιαγιάς ελιάς.. Στον ρόχθο της ισόβιας θάλασσας.. Εκείνοι που με λιθοβόλησαν δεν ζούνε πια.. Με τις πέτρες τους έχτισα μια κρήνη.. Στο κατώφλι της έρχονται χλωρά κορίτσια.. Τα χείλια τους κατάγονται από την αυγή.. Τα μαλλιά τους ξετυλίγονται βαθιά στο μέλλον.. Έρχονται χελιδόνια τα μωρά του ανέμου.. Πίνουν πετούν να πάει μπροστά η ζωή.. Το φόβητρο του ονείρου γίνεται όνειρο.. Η οδύνη στρίβει το καλό ακρωτήρι.. Καμιά φωνή δεν πάει χαμένη στους κόρφους τ' ουρανού.. Ω αμάραντο πέλαγο τι ψιθυρίζεις πες μου.. Από νωρίς είμαι στο πρωινό σου στόμα.. Στην κορυφήν όπου προβάλλ' η αγάπη σου.. Βλέπω τη θέληση της νύχτας να ξεχύνει τ' άστρα.. Τη θέληση της μέρας να κορφολογάει τη γη.. Σπέρνω στους κάμπους της ζωής χίλια μπλαβάκια.. Χίλια παιδιά μέσα στο τίμιο αγέρι.. Ωραία γερά παιδιά που αχνίζουν καλοσύνη.. Και ξέρουν ν' ατενίζουν τους βαθιούς ορίζοντες.. Όταν η μουσική ανεβάζει τα νησιά.. Χάραξα τ' όνομα το αγαπημένο.. Δραπετσώνα.. Μπιθικώτσης Γρηγόρης.. Μουσική/Στίχοι: Θεοδωράκης Μίκης/Λειβαδίτης Τάσος.. Μ αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός.. κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός.. Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ τη δουλειά.. εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά.. Το δερνε αγέρας κι η βροχή.. μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή.. Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή.. Πάρ το γεράνι μας, πάρ το στεφάνι μας.. στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή.. Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου.. εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί.. Ένα κρεβάτι και μια κούνια στη γωνιά.. στην τρύπια στέγη του άστρα και πουλιά.. Κάθε του πόρτα ιδρώτας κι αναστεναγμός.. κάθε παράθυρό του κι ουρανός.. Μα όταν ερχόταν η βραδιά.. μες στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά.. Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε καρδιά.. Πάρ το γεράνι μας.. Καβάφης Κ.. Π.. Έτσι πολύ ατένισα.. Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα,.. που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.. Γραμμές του σώματος.. Κόκκινα χείλη.. Μέλη ηδονικά.. Μαλλιά σαν από αγάλματα ελληνικά παρμένα·.. πάντα έμορφα, κι αχτένιστα σαν είναι,.. και πέφτουν, λίγο, επάνω στ άσπρα μέτωπα.. Πρόσωπα της αγάπης, όπως τάθελεν.. η ποίησίς μου.. μες στες νύχτες της νεότητός μου,.. μέσα στες νύχτες μου, κρυφά, συναντημένα.. Aχθος Αρούρης.. Η προσευχή του ταπεινού.. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα ελεός σου.. έτσι που εύσπλαχνα ελεείς κάθε πιστό σου.. Δεν είμαι τάχατες κι εγώ εικόνα και ομοίωση.. του πάνσεπτου προσώπου σου με την κατάσπρη γενειάδα.. και με το δίκιο μου, υποθέτω, σου ζητώ.. μια κάποια λογικήν αποζημίωση.. έτσι που στάθηκα πιστός μες στων δακρύων την κοιλάδα.. Ουράνιες δε ζητώ χαρές, αλλά στον κόσμο τον απτό.. ζητώ να βρουν οι κόποι μου δικαίωση.. Τι να την κάνω τη διαβεβαίωση.. μιανής ανέφελης ζωής στου Παραδείσου τη χλιδή,.. αφού τη σήμερον πεινώ και χαραμίζω τη ζωή μου.. σε μιας ανέκφραστης μιζέριας το μαράζι.. Θεούλη μου σε βεβαιώ δεν με πειράζει.. την κουρασμένη αν πάρει ο διάβολος ψυχή μου.. αρκεί το μαύρο μάτι μου χαρούμενο να δει.. δυο τρεις αυγούλες ροδαλές, ήλιο και φως αληθινό.. και τη χαρά να τη χαρεί κάτω απ' τον γήινο ουρανό.. Τα περισσά εκ του πονηρού εστίν, καθώς το λες.. (Μυτιλήνη, 1936.. Περιλαμβάνεται σαν πρόλογος στη συλλογή.. Της Κατοχής και του Στρατόπεδου).. Κ ΚΑΒΑΦΗΣ.. ΟΤΑΝ ΔΙΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ.. Προσπάθησε να τα φυλάξεις, ποιητή,.. όσα κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται.. Του ερωτισμού σου τα οράματα.. Βάλ τα, μισοκρυμένα, μες τες φράσεις σου.. Προσπάθησε να τα κρατήσεις, ποιητή,.. όταν διεγείρονται μες το μυαλό σου.. την νύχτα ή μες την λάμψι του μεσημεριού..

    Original link path: /DiscView.asp?mid=681&forum_id=15&
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα
    Descriptive info: Ποιητικό Ανθολόγιο Νο2.. 7/1/2005 8:44:12 PM.. ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ.. ΜΙΚΡΟΥΛΑ.. Έλα μικρούλα, και στ' αχνό.. ας πάμε εκείνο το βουνό.. να χτίσουμε καλύβι.. Το βλέπεις; Σύγνεφα πολλά.. σα γέρο - γίγας κουβαλά.. στη ράχη του και σκύβει.. Εκεί τα χιόνια του ο Χιονιάς.. μες στην καρδιά της σκοτεινιάς.. διπλόχουφτα σωριάζει.. και σαν παλεύουν τα στοιχειά,.. πύρινη γλώσσα σα οχιά.. ο κεραυνός τινάζει.. Εκεί είναι ο Λύκος που πεινά,.. και λάμπει του στα σκοτεινά.. το λιμασμένο μάτι.. 'Ω, πάμε, ναι.. Σαν αλυχτά,.. θα μ' αγκαλιάζης πιο σφιχτά.. στου πόθου το κρεβάτι.. Γ ΔΡΟΣΙΝΗΣ.. ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΝΟΥ.. Όλα για σένα τά' κοψα κι έλα, καλή μου, πάρ' τα,.. τις αργυρές αγράμπελες και τα χρυσά τα σπάρτα.. Ζηλιάρης δράκος ο γκρεμνός τα φύλαγε από μένα.. τα πλούτη του τα λιόσπαρτα και τ' αφρογεννημένα.. Κι έκανα τον καημό σπαθί, το λογισμό κοντάρι,.. και πάτησα και νίκησα τον ακριβό ζηλιάρη.. Όλα για σένα τα' κοψα κι έλα, καλή μου, πάρτ' τα,.. του δράκου τις αγράμπελες και του γκρεμνού τα σπάρτα.. (Μουσική Μίκης Θεοδωράκης).. ΜΑΡΙΝΑ.. Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω, Λουίζα και βασιλικό.. Μαζί μ αυτά να σε φιλήσω, και τι να πρωτοθυμηθώ.. Τη βρύση με τα περιστέρια, των αρχαγγέλων το σπαθί.. Το περιβόλι με τ αστέρια, και το πηγάδι το βαθύ.. Τις νύχτες που σε σεργιανούσα, στην άλλη άκρη τ ουρανού.. Και ν ανεβαίνεις σε θωρούσα, σαν αδελφή του αυγερινού.. Μαρίνα πράσινο μου αστέρι.. Μαρίνα φως του αυγερινού.. Μαρίνα μου άγριο περιστέρι.. Και κρίνο του καλοκαιριού.. Νίκος Γκάτσος.. (μουσική Μάνος Χατζιδάκης, τραγούδι Νένα Βενετσάνου).. Ο εφιάλτης της Περσεφόνης.. Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα.. κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο.. Τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα.. και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.. Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης.. Στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς.. Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες.. ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο.. Τώρα πετάνε τα αποτσίγαρα οι τουρίστες.. και το καινούργιο παν να δουν διυλιστήριο.. Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία.. κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα.. Τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία.. Aδεια κορμιά, σιδερικά, παιδιά κι ελάσματα.. Γιώργος Σεφέρης.. Λίγο ακόμα.. Λίγο ακόμα θα ιδούμε.. τις αμυγδαλιές ν ανθίζουν.. τα μάρμαρα να λάμπουν,.. να λάμπουν στον ήλιο.. κι η θάλασσα να κυματίζει.. Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε.. λίγο ψηλότερα.. Κι αν ο αγέρας φυσά.. Κι αν ο αγέρας φυσά, δε μας δροσίζει.. κι ο ίσκιος μένει στενός κάτω απ' τα κυπαρίσσια.. κι όλο τριγύρω ανηφόρι στα βουνά.. Μας βαραίνουν οι φίλοι.. που δεν ξέρουν πια πως να πεθάνουν.. Aρης Δικταίος.. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ.. Δος μου την ηδονή της ηδονής,.. ζωή της ζωής, της μέθης νύχτα, οδύνη.. Το ερωτικόν απόσταγμα μου ηδύνει.. την υπερφίαλη σκέψη που πονεί.. μόνο τη γεύση, αγάπησα μόνο, ώ.. πονώ πέρ απ την αίσθηση του χώρου.. της γής, πέρ απ τα μάκρη αυτά πονώ!.. Δε νιώθω, δεν αισθάνομαι καθώς.. άνθρωπος, μα αισθάνομαι θεός.. κι ως θεός ζούσα, μεθούσα, πλήρης.. από έρωτα και δόξα ομορφιά.. Πάνω σε σουβλερά καρφιά,.. σαν ασκητής, έλα και συ να γείρεις,.. τον ίλιγγο να δεις, το δέος να δεις,.. να φτάσεις στη σιγή και στο κενό να φτάσεις,.. κι ως άνθος τον εαυτό σου να μαδείς.. Κι όταν σταθείς στο τελευταίο σκαλί.. του έρωτα και του πόνου, ένα φιλί.. απ την πείρα την τόση να κρατείς:.. φιλί άγριο και ζεστό να με δαμάσεις.. ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ.. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ.. Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.. Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο· ήξερα.. πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες.. του ήλιου το φως.. Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας.. μές από τόση διαύγεια τον κόσμο,.. μες από σένα - πλησιάζουν τα πράγματα,.. γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα -.. τώρα μπορώ.. ν' αρθρώσω την τάξη του σ' ένα μου ποίημα.. Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω.. σ' ευθείες το φως.. ΠΑΡΟΙΜΙΑ.. Ότι είναι όμορφο σ' αυτό τον κόσμο.. είναι είτε παράνομο, ή ανήθικο,.. ή παχυντικό.. ΦΤΩΧΗ ΚΑΡΔΙΑ.. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣ.. Φτωχή καρδιά, καρδιά τρελλή,.. πόχεις πεποίθηση πολλή.. στα μαδημένα τα φτερά σου,.. είν' ο αγέρας δυνατός.. κι ανάλαφρ' η χαρά σου.. Κρίτων Αθανασούλης.. ΤΑΞΙΔΙ.. Κοίταξε πάνω στο κατάστρωμα.. τους αδελφούς μας που γέρασαν.. σε μια νύχτα.. Μας είπαν πως δεν στοχάστηκαν την παρακμή.. Δεν στοχάστηκαν ένα τέλος.. μέσα σε πέλαγος από βάσανα.. Γιατί μέσα στην πολιτεία.. είχαν το κρεβάτι της ξεγνοιασιάς,.. γιατί μέσα στο φως το πρωινό.. έσπερναν τη φθορά και την αγωνία.. 'Oσοι δεν έχουν κρεβάτι να κοιμηθούν.. ξαγρυπνούν και στοχάζονται.. 'Oσοι δεν έχουν ψωμί.. έχουν όνειρα.. 'Oσοι δεν έχουν φωτιά να ζεσταθούν.. έχουν ελπίδες.. Όσοι δεν έχουν ελπίδες και στοχασμούς.. πεθαίνουν από έκπληξη.. γιατ' είναι σκληρό το κακό που σε βρίσκει.. απροετοίμαστο.. και δυο φορές σκληρός είναι ο θάνατος.. που δεν βρίσκει αντίσταση.. ο ερχομός του.. (Από το Δωδεκάλογο του Γύφτου).. Πού είν' η Αλήθεια; Μην πλανάν εσέ.. βαθιονόητα λόγια τάχα.. την πηγή της δεν τη βρίσκεις.. μέσα σου, άνθρωπε, μονάχα.. Θα τη βρης παντού στο ταίριασμα.. - ω αρραβώνας λυτρωτής! -.. της καρδιάς σου και του νου σου.. με τα πάντα της ζωής.. Ύψωσε τον τρίτο εσύ Όλυμπο,.. βάλε εκεί την Επιστήμη,.. μόνη υπάρχει, αγέλαστη είναι!.. Ποιο χαμόγελο, ποιο ασήμι,.. ποιο χρυσάφι σαν την όψη της;.. Γιούχα, Όλυμποι απ' αχνούς!.. Η καρδιά το θάμα αν είναι,.. της καρδιάς το μάτι ο νους.. (.. ).. Κι όπως ύστερ' απ' το πάλεμα.. τα στοιχεία, κι από τα μίση,.. σα ν' αλλάξανε, και γίναν.. στεριές, πέλαα, λόγος, χτίση,.. έτσι και ύστερα στ' ανθρώπινα,.. και στ' ανθρώπου την ψυχή.. θα 'ρθη να ριζώση ειρήνη και.. γαλήνη θ' απλωθή.. Και θα ζήση ο λόγος, τ' άλογα,.. κι άνθρωποι κι αγρίμια, η πλάση,.. σαν τ' αγνά και σαν τα ωραία.. δέντρα στα μεγάλα δάση.. Μ' εμάς πρώτος τη μελλόμενη.. μοίρα υπέρτατη στερνή,.. Γύφτε, ζήσε την απάνου.. στο προφητικό βιολί.. Μαβίλης Λορέντζος.. Φάληρο.. Eίχε όλα της τα μάγια η νύχτα· μόνη.. εσύ έλειπες.. Aργά κινάω να φύγω,.. μα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ ξανοίγω.. αυτοκίνητο να γοργοζυγόνη.. M' ελπίδα σταματάω.. Nά το, πλακόνει.. Παραμερίζουν οι άλλοι.. σειστος μπήγω.. τη ματιά μου στα μάτια σου.. λλο λίγο.. ακόμα και ο σοφέρ σου με σκοτόνει.. Aρχοντοπούλα μ' άφταστα πρωτάτα,.. με των Eφτά νησιών τες χίλιες χάρες,.. τετράξανθη ομορφιά γαλανομάτα,.. του θανάτου δε μ' έπιασαν τρομάρες ―.. γλυκύτατες μ' ελυώσανε λαχτάρες.. να συντριφτώ κάτω από εσέ στη στράτα.. ΙΘΑΚΗ.. Κ.. Καβάφης.. Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη.. να εύχεσαι να' ναι μακρύ ο δρόμος,.. γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.. Τους Λαιστυγόνας και τους Κύκλωπας,.. το θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι.. Τέτοια στο δρόμο σου ποτέ σου δε θα βρεις,.. αν μέν' η σκέψη σου υψηλή, αν εκλεκτή.. συγκίνισις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,.. τον Aγριο Ποσειδώνα δε θα συναντήσεις,.. αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,.. αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.. Να εύχεσαι να' ναι μακρύς ο δρόμος.. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι.. που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά.. θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοϊδωμένους.. να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά.. και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,.. σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους,.. κι ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,.. όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά.. σε πόλεις Αγυπτιακές πολλές να πας,.. να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.. Πάντα στο νου σου να' χεις την Ιθάκη.. Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.. Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει.. και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,.. πλόυσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,.. μην προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.. Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξίδι.. Χωρίς αυτή δε θα 'βγαινες ποτέ στο δρόμο.. Αλλά δεν έχει να σε δώσει πια.. Κι αν πτωχική τη βρει, η Ιθάκη δε σε γέλασε.. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,.. ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.. 'Αχθος Αρούρης.. Γέννησις.. 'Εξω βαριά, μονότονα κι επίμονα χτυπά η βροχή.. στους τσίγκους των καταστημάτων.. Και σα βουβό παράπονο μέσ' στην καρδιά μας αντηχεί.. που άγνωστος φόβος της κρατά δεμένη κάθε της πτυχή.. κι είναι σπηλιά κακοποιών και βάρβαρων πνευμάτων.. Ανίσχυρο το λογικό -κρίση, συνείδηση και νους-.. ζητεί να μάθει την αιτία.. που μας κρατάει στην ερμιά του ψυχικού μας αχανούς.. που μας κρατάει σκοτεινούς, βασανισμένους, ταπεινούς.. γεμάτους ζόφο και νυχτιά και θλίψη και σκοτία.. Τάχατες τ' άλλα πλάσματα, που η σκέψη δεν τα τυραννά.. δεν τα βαραίνει σαν κατάρα,.. νοιώθουν το ίδιο σαν εμάς τον αδυσώπητο βραχνά.. ή τάχα πέφτουν ήσυχα να κοιμηθούν μ' όνειρα αγνά.. χωρίς καμμιά τον ύπνο τους να τον ταράζει αντάρα;.. Χριστέ, γιατί γεννήθηκες μες στου χειμώνα την καρδιά.. και τέτοια δίδαξες θρησκεία;.. Προτού να ρθεις εμοιάζαμε ξέγνοιαστα κι άταχτα παιδιά.. κι ήταν η ζήση μας απλή, με φως γεμάτη κι ομορφιά.. κι απ' την ψυχή μας άγνωστη και ξένη η αμαρτία.. 'Ο,τι κι αν κάναμε κακό, ήταν απλό και φυσικό.. κι όμοιοι μας ήταν κι οι θεοί μας.. 'Ηταν ανθρώπινοι θεοί, με τίποτα το θεϊκό.. που μας γελούσαν στοργικά, που συγχωρούσαν το κακό.. κι ήτανε πάντα μέσα μας και πάντοτε μαζί μας.. Μα εσύ τους έδιωξες αυτούς, τους πρόσχαρους, τους αφελείς.. θεούς, που μας πονούσαν τόσο.. και ξέσκισες τους νόμους μας, τους ανθρωπίνους κι ατελείς,.. νόμους ωστόσο μιας ζωής, γλυκειάς και διάφανης κι απλής.. και μάρανες την ηδονή, την άνοιξη, τη δρόσο.. Από τα βάθη του αχανούς, του ακατανόητου ουρανού.. μια φοβερή έφερες εικόνα.. ενός ανάλγητου θεού, σκληρού, στυγνού και σκοτεινού.. κι είπες πως είν' αμάρτημα και το τραγούδι του πτηνού.. και της κοπέλλας τ' όνειρο, κι η μυρουδιά του ανθώνα.. Νόμους εθέσπισες σκληρούς με τη στυγνή σου διδαχή.. και σκότωσες την ευτυχία.. Απάρνηση κάθε χαράς, σκοτάδια μέσα στην ψυχή,.. κάθε χαμόγελο γλυκό, κάθε χαρούλα μας φτωχή.. είναι θανάσιμο κακό και ρύπος κι αμαρτία.. Ποτές δε χάρηκες το φως.. Σε θέλγαν πάντα τα κεριά.. και των ναών σου το ημίφως.. Οι προσευχές σου ψάλλονται με μια κατάνυξη βαριά.. Δεν χάρισες στον άνθρωπο ούτε μια στάλα λευτεριά.. και οι πιστοί σου ήθελες νάχουμε δούλων ήθος.. Κι όπως γεννήθηκες Χριστέ μες στου χειμώνα την καρδιά.. που σύμβολο στη σκοτεινή σου στάθηκε θρησκεία,.. για να πεθάνεις διάλεξες κάποια χαρούμενη βραδυά.. κι ερύπανες της άνοιξης τη ζωογόνα ευωδιά.. με του φριχτού σου λιβανιού τη δυσωδία.. (Σάμος, 24.. 12.. 1937).. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ.. Από τα «ΦΩΤΕΡΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ».. Ώ θαλασσοθεμέλιωτα και ηλιόσκεπα παλάτια,.. Χτισμένα από τα σύννεφα της θερινής βραδιάς,.. "Δεν θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα.. σε ξένα αναστυλώματα δεμένο.. ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο,.. μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω.. Δεν θέλω του γιαλού το λαμποφέγγισμα.. που δείχνεται άσπρο με του ήλιου τη χάρη.. θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου.. κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι".. ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ.. Χωρίς χρώμα, χωρίς σώμα.. τούτη η αγάπη πού πηγαίνει.. σκορπισμένη, μαζεμένη.. σκορπισμένη πάλι-πάλι,.. κι όμως σφύζει κι όμως πάλλει.. στη δαγκωματιά του μήλου.. στη χαραγματιά του σύκου.. σ' ένα βυσσινί κεράσι.. σε μια ρώγα από ροδίτη.. τόση ανάερη Αφροδίτη,.. θα διψάσει θα κεράσει.. ένα στόμα κι άλλο στόμα.. χωρίς χρώμα, χωρίς σώμα".. ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ.. Θρήνος.. Εις το ρεύμα της ζωής μου.. διατί να σ' απαντήσω;.. Δι' εμέ αφού δεν ήσο,.. διατί να σε ιδώ;.. Και με έκανες απαύστως.. στεναγμούς να αναπνέω,.. και γελάς, διότι κλαίω.. δι' εσέ και θρηνωδώ.. Πάσχω να σε αποφύγω,.. προσπαθώ να σε μισήσω,.. και μακράν μακράν να ζήσω.. από σε, σκληρά ψυχή.. Να σωθώ προτού με θάψει.. η ανεύσπλαχνός σου γνώμη,.. πλην, αχάριστη, ακόμη.. η ψυχή μου σε ποθεί.. Απ' εμέ το βλέμμα στρέφεις,.. φεύγεις, κρύπτεσαι, μ' αρνείσαι,.. αλλ' εδώ εντός μου είσαι,.. αιθερόπλαστος μορφή.. Συ και μόνη κυριεύεις.. την οδύνην, την χαρά μου,.. συ την τύχην μου, το παν μου.. και αυτήν μου την ζωήν.. Εις τον κήπον σου οπόταν.. μοναχή τα άνθη λούεις,.. και του ρύακος ακούεις.. τον γλυκύν μουρμουρισμόν,.. φέρε φέρε καν εις μνήμην.. ένα φίλον της ψυχής σου.. και, σκληρά, αναλογίσου.. μια στιγμή το παρελθόν.. Μαρία Πολυδούρη.. Κοντά σου.. Κοντά σου δεν έχουν άγρια οι ανέμοι.. Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.. Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη.. ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.. Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει.. που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά.. κ' αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,.. πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.. Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι.. κι' ανύποπτα περνά μέσ' στη ζωή.. Κοντά σου όλα γλυκά κι' όλα σα χνούδι,.. σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.. ΤΑ ΧΕΡΙΑ.. Τα μάτια αν κλείσω βρίσκομαι σ' ένα μεγάλον ίσκιο.. το χρώμα της αυγής το αισθάνομαι στα δάχτυλά σου.. Ξέχασε το ψέμα που σε βοήθησε να ζήσεις.. γύμνωσε τα πόδια σου, γύμνωσε τα μάτια σου,.. μας μένουν λίγα πράγματα όταν γυμνωθούμε.. αλλά τα βλέπουμε στο τέλος πιστά.. Τα μάτια αν κλείσω βρίσκομαι πάντα σ' ένα μονοπάτι,.. τ' αυλάκια χαλασμένα δεξιά κι αριστερά, στην άκρη.. το σπίτι με γυαλιά που το χτυπάει ο ήλιος, άδειο.. Σκέφτηκα τα δάχτυλά σου να χτυπούν τα τζάμια.. σκέφτηκα την καρδιά σου να χτυπά πίσω απ' τα τζάμια.. και πόσο λίγα πράγματα χωρίζουν έναν άνθρωπο.. που δεν τα ξεπερνά.. Δεν ξέρεις τίποτα γιατί κοίταξες τον ήλιο.. Το αίμα σου στάλαξε στα μαύρα φύλλα της δάφνης.. τ' αηδόνι, περασμένες νύχτες, μάρμαρα στο φεγγάρι.. και στο ποτάμι το 'συρα κι έβαψε το ποτάμι.. Συλλογίζομαι, όταν συλλογίζομαι, συλλογίζομαι.. τις φλέβες μου και το μυστήριο των χεριών σου που οδηγούν.. κατεβαίνοντας προσεχτικά σκαλοπάτι το σκαλοπάτι.. Τα μάτια αν κλείσω βρίσκομαι σ' έναν μεγάλο κήπο.. Δίστιχα.. Τον έρωτ' απεφάσισα να μην αναγνωρίσω.. να κλείσω την καρδίαν μου και να την θωρακίσω.. Αν ημπορείς φρονίμευσε και όταν φρονιμεύσεις,.. δεν θα σοι είν' αδύνατον φιλίαν να μ' εμπνεύσεις.. Της χάριτος ανώτερος βαθμός δεν είναι άλλος,.. παρ' όταν η αφέλεια επικοσμεί το κάλλος.. Μικρόν πως είχα ήλπιζα εις την ψυχήν σου τόπον,.. συ δ' αγνοείς κι' εις την σειράν αν είμαι των ανθρώπων.. Εγνώρισες το σφάλμα σου αν δεν το αποπλύνεις,.. ειδέ του κόσμου όνειδος και παίγνιον μη γίνεις.. Αν εμισήσω σφάλμα σου και όχι άλλου ήτον,.. οποίαι είν' αι πράξεις μας τοιούτοι κι' οι καρποί των.. Ω άφες την ειρήνην μου και μη την συνταράττεις,.. δεν είναι η καρδία μου δια να την σπαράττεις.. ΦΥΓΗ.. Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας.. έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε.. ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό.. ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο.. μέσα στο πρωινό χορτάρι.. ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε.. να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.. Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε.. σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν.. να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε.. με τόσο πάθος.. Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε.. μ' όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες.. κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα.. εκείνου του ανθρώπου.. κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη.. μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε.. μέσα στη φυγή.. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ.. ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΑΧΤΙΝΑ.. "Είπες εδώ και χρόνια:.. "Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός".. Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς.. στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου.. ακόμη κι όταν σε ποντίζουν.. στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου.. ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο.. έχει τριφτεί και δεν αντέχει.. αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη.. την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου.. για να την ανοίξει στο φως.. Μάνος Χατζιδάκης.. Έκτορας κι Ανδρομάχη.. Από το Τρωικό κάστρο η Ανδρομάχη.. στον Έκτορα που κίναγε στη μάχη.. φώναξε με φωνή φαρμακωμένη.. Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει.. όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει.. Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει.. στρατιώτη μου, για πόλεμο δεν κάνει.. Έτσι και μένα η κόρη του Γαβρίλη.. σαν έφευγα στις είκοσι τ Απρίλη.. μου φώναξε ψηλά από το μπαλκόνι.. Στρατιώτη, αν θες τη μάχη να κερδίσεις.. μια κοπελίτσα κοίτα ν αγαπήσεις.. Όποιος στο γυρισμό του όρκο δεν κάνει.. στρατιώτη μου, τον πόλεμο τον χάνει.. Τη μάνα μου τη Ρούμελη ν' αγνάντευα το λαχταρώ.. ψηλά που με νανούριζες καημένο Καρπενήσι!.. Τρανά πλατάνια ξεδιψούν σε βρύσες με το κρύο νερό.. Με κρουσταλένια σφυριχτά, σε λόγκους φεύγουν σκοτεινούς.. ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΑΔΙΑΣ.. ΓΥΝΑΙΚΑ.. Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.. Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα.. Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία.. Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.. Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου.. Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.. Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου.. για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δεν με ορίζει.. Βαμμένη.. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.. Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα.. Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι.. πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα.. Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.. Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ' είδες.. Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει.. τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες.. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.. διψάς χρυσάφι.. Πάρε, ψάξε, μέτρα.. Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω.. ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.. ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΣ.. ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΜΕΡΑ.. Η νύχτα πλησιάζει.. κι είναι πολλά που θα 'θελα.. πολλά που δεν μ' αφήσανε.. ή δεν τόλμησα.. να κάνω.. Η νύχτα πλησιάζει.. Πάντα μου λάτρεψα τη μέρα.. το φως του ήλιου.. το πρωινό χαμόγελο.. του γαλατά στο δρόμο.. Νύχτα και μέρα.. Μήπως, λέω, μήπως.. είναι το ίδιο πράγμα.. δύο όψεις του νομίσματος.. που κρύβαμε στην τσέπη;.. Τί ωφελεί να το γνωρίζεις;.. Κουτή κι ανώφελη φιλοσοφία.. Μόνη αλήθεια : εκείνο το κορίτσι.. με τα χυμμένα στήθη.. που προχωρούσε κουνιστό.. ΕΓΩ.. Αυτός είμαι:.. Δυο μάτια.. Δυο χέρια.. Μια ψυχή αιώνια διψασμένη.. Σ' όποιον αρέσω.. Σάββας Γαβριηλίδης.. ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΩ;.. Κι αν ακόμη γινόταν να ταξιδέψω.. στα τρίσβαθα του μυαλού σου,.. κι αν ήταν βολετό να εξηγήσω.. κάτι απ' τις απόκρυφες σκέψεις σου,.. θα 'πρεπε για να σε γνωρίσω.. να προσεγγίσω την ψυχή σου.. Που όμως να ψάξω να τη βρω;.. Πώς να ξεπεράσω αυτό το μυστήριο;.. θα μείνουμε άγνωστοι, ανήμποροι,.. με μόνη βοήθεια κάποια σημάδια,.. που γρήγορα κι αυτά θα ξεθωριάσουν.. Στίχοι:.. Σούσης Αδάμ.. συνθέτης - τραγούδι:.. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.. Σ' όλα τα άλλα δημοκράτης, ήπιος και ανεκτικός.. μα στον έρωτα αντάρτης και σκληροπυρηνικός.. Ο πλουραλισμός δουλεύει μόνο στη δημοκρατία.. ο έρωτας ο προλετάριος δε σηκώνει αποστασία.. Στην αγάπη είμαι κνίτης, και να μου τη διαδηλώνεις.. Να 'χεις τη γροθιά σφιγμένη, όταν πρόκειται για μας.. Κάθε χάδι σαν τσιτάτο θέλω να τ' αφομοιώνεις.. και Σταλινικιά να είσαι σε ζητήματα καρδιάς.. Στα συντάγματα οι διατάξεις θέλουν εκσυγχρονισμό.. μα στον έρωτα ό,τι αλλάξεις, πάντα φέρνει διχασμό.. Για το αίσθημα δουλεύω έξτρα και υπερωρία.. Μα αν δε δώσεις ό,τι παίρνεις, θα σε στείλω εξορία.. Μελαχρινός Aπόστολος.. Έξαρση [II].. Kρατιέμαι από γενιά δρακόντεια,.. που από μια χώρα κίνησε υπερπόντια.. κι έχω ακατάλυτα: νύχια, μαλλιά και δόντια.. H όψη μου φαντάζει λεονταρίσια,.. τ' αδρό κορμί μου συνερίζεται τα κυπαρίσσια,.. κι αλύγιστος, τραβώ το δρόμο ίσια.. Kαι των θεών ο αγαπημένος σάμπως.. που είμαι, θα σβήσω μες σε θάμπος.. από άρωμα κι από αρμονία κι από λάμπος.. Σε μια σάλα που θα μεθάν οι πολυελαίοι.. και τα όνειρά μου η μουσική θα λέει,.. κάποια βραδιά θε να βρεθούμε, ωραίοι.. M' ένα ζευγάρι στα μαλλιά σου ρόδα,.. θε να χορεύεις λύγερη κι αλαφροπόδα.. Θα πέσει το 'να σου άνθος (κι όπως σε ύπνο το 'δα,.. πόθρεφα τα όνειρά μου σαν τον πελεκάνο).. για να το πάρω θε να σκύψω επάνω.. στο μοσκοβόλημα ενός ρόδου, να πεθάνω.. Aμα σε λέγαν Βάσω.. Στίχοι /μουσική Νικόλας Aσιμος.. Aμα σε λέγαν Βάσω θα ήταν μια χαρά.. Κι αν ήμουν ο Πικάσο θα σε ζωγράφιζα.. Αν ήμουνα η Τζέην και ήσουν ο Ταρζάν.. Απ το Ελ-Αλαμέιν θα ρχόσουν στο Σουδάν.. Aμα σε λέγαν, κι αν ήσουν, κι αν ήμουν.. Και τζιντζι-μιντζι-χοντζιριά.. Αν ήσουν Μαγγελάνος και ήμουνα νησί.. Αν ήμουν Ινδιάνος και ήσουνα στενή.. Αν ήμουν ο Γαλάκος και ήσουν ο Μπουμπλής.. Να σου κανα μια τρίπλα και άιντε να με βρεις.. Πάρε μια ρέα (;) και κούκου νιάου ρέα.. Να είχες και κεραία.. Εάν ο κόσμος είναι εύγευστη σούπα.. Το μεζεδάκι είμαι εγώ μέσα.. Το μυστικό μου θα το μάθω ίσως.. Εάν και όταν φαγωθώ.. Αν ήμουνα αρλούμπα κι εσύ παραμυθάς.. Να σου κανα μια τούμπα κι εσύ να μου γελάς.. Αν ήμουν ο θεούλης και ήσουν ο Χριστός.. Θα ήμουνα πατέρας κι εσύ θα ήσουν γιος!.. Aμα και άμα και θα και άμα.. Και να το θάμα.. Σαν περπατάς σ αυτούς τους δρόμους να προσέχεις.. Να μην πατήσεις τη σκιά σου.. Εκτός εάν και τούτη δεν την βλέπεις.. Οπότε πας και στη δουλειά σου!!.. Αν ήμουνα τραγούδι κι εσύ ο στιχουργός.. Θα χόρευε τ αρκούδι και ο δημιουργός.. Αν ήσουνα ο Βούδας κι εγώ οροσειρά.. Θα είχα τη νιρβάνα πιασμένη απ την ουρά.. Να!.. ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ.. μουσική Μάνου Χατζιδάκη.. ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ.. Θα φέρει η θάλασσα πουλιά.. κι άστρα χρυσά τ αγέρι.. Να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά.. να σου φιλούν το χέρι.. Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά.. Αν με πίστευες λιγάκι, θα ταν όλα αληθινά.. Δίχως τη δική σου αγάπη γρήγορα περνά ο καιρός.. Δίχως  ...   ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο.. Κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,.. Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.. Με την ψυχή στο βλέμμα,.. Περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο.. Της ύπαρξης μου στέμμα,.. Μόνο γιατί μ αγάπησες γεννήθηκα.. γι αυτό η ζωή μου εδόθη.. στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη.. Μόνο γιατί τόσο ωραία μ αγάπησες.. Έζησα, να πληθαίνω.. Τα ονείρατα σου, ωραίε, που βασίλεψες.. Κι έτσι γλυκά πεθαίνω.. Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ αγάπησες.. Καρυωτάκης.. Μεσ' απο το βάθος των καλών καιρών,.. oι αγάπες μας πικρά μας χαιρετάνε.. Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.. Κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις.. Που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,.. Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, ας κλαις.. Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά.. -πόσος καιρός! Τα χάϊδεψες μια νύχτα -.. και σαν ν' ακούς εντός σου να σαλεύει.. μια συφορά παλιά και να ξυπνά,.. θα στήσουνε μακάβριο το χορό.. οι θύμησες στα περασμένα γύρω,.. και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε.. και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.. Τα μάτια μου κρεμούν - ήλιοι χλωμοί -.. το φως στο χιόνι της καρδιάς και λιώνει,.. οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες,.. οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί.. Τα γράμματά σου τα 'χω, Αγάπη πρώτη,.. σε ατίμητο κουτί, μες στην καρδιά μου.. Τα γράμματά σου πνέουνε τη νιότη.. κι ανθίζουνε την όψιμη χαρά μου.. Τα γράμματά σου, πόσα μου μιλούνε.. με τις στραβές γραμμές και τα λαθάκια!.. Τρέμουν, γελάνε, κλαίνε, ανιστορούνε.. παιχνίδισμα τη ζούλια και την κάκια.. Το μύρο στους φακέλους που είχες ραντίσει,.. του Καιρού δεν το σβήσανε τα χνότα.. Παρόμοια ας ήταν να μην είχε σβήσει.. η απονιά σου τα ονείρατα τα πρώτα!.. Τα γράμματά σου πάνε, Αγάπη μόνη,.. βάρκες λευκές, τη σκέψη μου εκεί κάτου.. Τα γράμματά σου τάφοι δεν τελειώνει.. απάνω τους η λέξη του Θανάτου.. έτσι κυλούσε η μνήμη μου βαθειά μες στην ψυχή μου.. Κάτω από τα εφήμερα τα γεγονότα.. Τα παιδικά και νεανικά μου χρόνια.. Τα παραδείσια χρόνια.. Τα χρόνια της Εδέμ.. Και ήταν ως να συνέβαιναν τα πάντα πάλι τώρα.. Διότι όπως κι η αίσθησις και η μνήμη είναι ποτάμι.. Είναι μεγάλος ποταμός.. Που όλα τα ενώνει, όλα τα δένει στη ροή του.. Σε αδιάπτωτη συνέχεια.. Σε αδιάπτωτη αλληλουχία.. Απ΄ την πηγή στην εκβολή.. Ολόκληρη βλέπουμε προς τα πίσω τη ζωή μας.. Σαν όραμα μονοκόμματο να ξετυλίγεται προς την πηγή.. Σε μια προσπάθεια απεγνωσμένη.. Να ξαναζήσουμε Θεέμου.. Απ΄ την αρχή.. Αφήνοντας ελεύθερη τη μνήμη.. Σε άλλες στιγμές τη φαντασία.. Και σε άλλες σε μια πλήρη επιμειξία.. Τις δυο μαζί.. Ο τόπος μας είναι κλειστός.. Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος.. Ο τόπος μας είναι κλειστός,.. όλο βουνά που έχουν σκεπή.. το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.. Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε.. πηγάδια, δεν έχουμε πηγές.. Μονάχα λίγες στέρνες,.. άδειες κι αυτές.. Που ηχούν και που τις προσκυνούμε.. Ήχος στεκάμενος, κούφιος,.. ίδιος με τη μοναξιά μας,.. ίδιος με την αγάπη μας,.. ίδιος με τα σώματά μας.. Μας φαίνεται παράξενο.. που κάποτε μπορέσαμε να χτίσουμε τα σπίτια,.. τα καλύβια και τις στάνες μας.. Και οι γάμοι μας, τα δροσερά.. στεφάνια και τα δάχτυλα,.. γίνουνται αινίγματα.. ανεξήγητα για την ψυχή μας.. Πώς γεννήθηκαν,.. πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;.. Ο τόπος μας είναι κλειστός.. Τον κλείνουν οι δυο μαύρες.. Συμπληγάδες.. Στα λιμάνια την Κυριακή σαν.. κατεβούμε ν' ανασάνουμε,.. βλέπουμε να φωτίζουνται στο.. ηλιόγερμα σπασμένα ξύλα,.. απο ταξίδια που δεν τέλειωσαν.. σώματα που δεν ξέρουν πια.. πώς ν' αγαπήσουν.. Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.. Επειδή σ αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω.. Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος.. Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ αχανή.. σεντόνια.. Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη.. Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω.. Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές.. Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε.. Ακουστά σ έχουν τά κύματα.. Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς.. Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ".. Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο.. Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά.. Πάντα εσύ τ αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο.. Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά.. Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά.. Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες.. Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει.. Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.. Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ.. Επειδή σ αγαπώ καί σ αγαπώ.. Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό.. Εξαργυρώνει:.. Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στόν άνεμο.. Τόσο η στάλα στόν αέρα, τόσο η σιγαλιά.. Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική.. Καμάρα τ ουρανού με τ άστρα.. Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή.. Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο.. Μές στούς τέσσερις τοίχους, τό ταβάνι, τό πάτωμα.. Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου.. Νά μυρίζω από σένα καί ν αγριεύουν οι άνθρωποι.. Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ αλλού φερμένο.. Δέν τ αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ ακούς.. Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου.. ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ.. Είναι ορισμένοι στίχοι.. Είναι ορισμένοι στίχοι-κάποτε ολόκληρα ποιήματα-.. που μήτε εγώ δεν ξέρω τι σημαίνουν.. Αυτό που δεν ξέρω.. ακόμη με κρατάει.. Κι εσύ έχεις δίκιο να ρωτάς.. Μη με ρωτάς.. Δεν ξέρω σου λέω.. Δυο παράλληλα φώτα απ' το ίδιο κέντρο.. Ο ήχος του νερού.. που πέφτει τον χειμώνα, απ' το ξεχειλισμένο λούκι.. ή ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει.. από 'να τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο.. αργά-αργά ένα ανοιξιάτικο απόβραδο.. σαν τον λυγμό ενός πουλιού.. Δεν ξέρω.. τι σημαίνει αυτός ο ήχος-ωστόσο εγώ τον παραδέχομαι.. Τ' άλλα που ξέρω στα εξηγώ.. Δεν το αμελώ.. Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας.. Κοιτούσα.. όπως κοιμότανε, το γόνατό της να γωνιάζει το σεντόνι-.. Δεν ήταν μόνο ο έρωτας.. Αυτή η γωνία.. είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας, και το άρωμα.. του σεντονιού, του λευκού και της άνοιξης, συμπλήρωναν.. εκείνο το ανεξήγητο που ζήτησα, άσκοπα και πάλι, να στο εξηγήσω.. («ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ».. ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ.. Όταν η μέρα τεντωθεί από το κοτσάνι της κι ανοίξει όλα.. τα χρώματα πάνω στη γη.. Όταν από φωνή σε στόμα σπάσει ο σταλαγμίτης.. Όταν ο ήλιος κολυμπήσει σαν ποτάμι σ' έναν κάμπο αθέριστο.. Και τρέξει ένα πανί βοσκόπουλο των μελτεμιών μακριά.. Πάντα η στολή σου είναι στολή νησιού είναι μύλος που γυρίζει.. ανάποδα τα χρόνια.. Τα χρόνια που έζησες και που τα ξαναβρίσκω να πονούν.. στο στήθος μου τη ζωγραφιά τους.. Η μια βερικοκιά σκύβει στην άλλη και το χώμα πέφτει από.. την αγκαλιά του ξυπνητού νερού.. Η σφήκα στο κορμί του φλόμου ανοίγει τα φτερά της.. Ύστερα ξαφνικά πετάει και χάνεται βουίζοντας.. Κι από σταλαγματιά σε φύλλο κι από φύλλο σε άγαλμα όσο πάει.. και πιο πολύ μεταμορφώνεται ο καιρός.. Παίρνει τα πράγματα που σε θυμίζουν κι όσο πάει και πιο πολύ.. τα συγγενεύει μες στον έρωτά μου.. Ο ίδιος πόθος ξαναϋφαίνεται.. Ο κορμός όλος φλέγεται του δέντρου του ήλιου της καλής καρδιάς.. Έτσι σε βλέπω ακόμη στην αχτίδα της αιώνιας μέρας.. Ν' ακούς το χτυποκάρδι της στεριάς.. Η γέννηση δεν άλλαξε ούτε μια χαρά σου.. φηνες μια μεγάλη νύφη αφρού ανεβαίνοντας.. Τίναζες το κεφάλι σου σαπουνισμένο από την πρωινή ομορφιά.. Η αιθρία πλάταινε τα μάτια σου.. Δεν ήταν αίνιγμα που να μη σβήνει πια που να μη γίνεται καπνός.. σε στόμα αιόλου.. λλαζες με τα χέρια σου τις εποχές.. Βάζοντας χιόνια και βροχές, λουλούδια, θάλασσες.. Κι η μέρα χώριζε από το κορμί σου, ανέβαινε, άνοιγε, μεγάλη.. ευχή πάνω στα ηλιοτρόπια.. Τι ξέρει τώρα ο τζίτζικας από την ιστορία που άφησες, τι ξέρει.. ο γρύλος.. Η καμπάνα του χωρίου που ανοίγεται στον άνεμο.. Η κάμπια, ο κρόκος, ο αχινός, το αλφάκι του νερού.. Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν.. Έλα λοιπόν απ' την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα.. Ν' ανακαλύψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού.. Ρόδινοι και γαλάζιοι τρούλοι θ' αναστήσουν το αίσθημα.. Γενναίο σαν στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξαναπετάξει.. Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως.. Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου.. Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια.. Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά.. Θα πιάσουμε το σύννεφο θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου.. Από την άλλην όψη της κακοτυχιάς.. Θα παίξουμε τον ήλιο μας στα δάχτυλα.. Στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς.. Θα δούμε να ξαναγεννιέται ο κόσμος.. ΕΙΧΑ ΦΥΤΕΨΕΙ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ 08.. Νίκος Γκάτσος - μουσική Μ Θεοδωράκης.. Με τ' αστεράκι της αυγής.. στο παραθύρι σου να βγεις.. κι αν δεις καράβι του νοτιά.. να 'ρχεται από την ξενιτιά.. στείλε με τ' άσπρα σου πουλιά.. γλυκά φιλιά.. Κι αν δεις καράβι του νοτιά.. χίλια γλυκά φιλιά.. Είχα φυτέψει μια καρδιά.. στου χωρισμού την αμμουδιά.. μα τώρα που 'ρθα να σε βρω.. με δαχτυλίδι και σταυρό.. είναι του κόσμου και του κόσμου.. η ξαστεριά.. Κι απ' το παλιό μας το κρασί.. δώσ' μου να πιω και πιες κι εσύ.. να μείνω αγάπη μου για πάντα.. στη πικρή στεριά.. Ερρίκος Θαλασσινός.. μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος.. Τον ήλιο είχες αγκαλιά.. βασιλικό στο χέρι.. και προς το μέρος της καρδιάς.. κάτασπρο περιστέρι.. Πέρ' από τη θάλασσα πέρ' από τα δάση.. βρήκα την αγάπη μου που την είχα χάσει.. πέρασαν τα όνειρα πέρασαν τα πάθη.. έλαμψε σαν άνοιξη η δική σου αγάπη.. Τον Μάη είχες στα μαλλιά.. γαρίφαλο στα χείλη.. στα μάτια και στο μέτωπο.. την ομορφιά τ' Απρίλη.. Τα λόγια που περίμενα.. (μουσική: Χατζιδάκης.. τραγούδι: Νανά Μούσχουρη).. Γλυκό ψωμί σου ζύμωνα, για να ξεχνάς τις λύπες.. Τα λόγια που περίμενα, ποτέ δε μου τα είπες.. Του χωρισμού θ' αρχίσω το τραγούδι.. σε κάβους ν' ακουστεί και σε νησιά.. Τι κρίμα που δεν ήσουνα λουλούδι.. Τι κρίμα που δεν ήμουνα δροσιά.. Φωτιές ο ήλιος γύρω μας ανάβει.. και σπέρνει στον αφρό χρυσά φλουριά.. Τι κρίμα που δεν ήσουνα καράβι.. Τι κρίμα που δεν ήμουνα στεριά.. Μου φώναξες, δε σ' άπλωσα το χέρι.. Σου φώναξα, δεν έβγαλες μιλιά.. Τι κρίμα που δεν ήσουν περιστέρι.. Τι κρίμα που δεν ήμουνα φωλιά.. ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣΕΡΩΤΙΚΑ IV Δ εν είμαι εγώ που τη ζωή σου ήρθα σαν ήλιος να φωτίσω: το φώς στα μάτια μου που λάμπει δικό σου-και σ'το στέλνω πίσω! Του μαγικού του κόσμου αν έχω ανοίξει διάπλατη τη θήρα, το μυστικό χρυσό κλειδί της από το χέρι σου το πήρα.. Κι αν απ'τα βάθη ενός ληθάργου βγήκα,σ'εσένα το χρωστάω, σ'εσένα τους χυμούς που νοιώθω, τη νέα γλώσσα που μιλάω!.. Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ.. (από τη συλλογή ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ).. Ξύπνησες τη σταλαγματιά της μέρας.. Επάνω στην αρχή του τραγουδιού των δέντρων.. Ω τι ωραία που είσαι.. Με τα χαρούμενα μαλλιά σου ξέπλεκα.. Και με τη βρύση που ήρθες ανοιχτή.. Για να σ' ακούω που ζεις και που διαβαίνεις!.. Τρέχοντας με το χνούδι της κορυδαλλένιας.. Γύρω από τις μοσκιές που σε φυσούνε.. Καθώς φυσάει ο στεναγμός το πούπουλο.. Μ' ένα μεγάλον ήλιο στα μαλλιά.. Και με μια μέλισσα στη λάμψη του χορού σου.. Με το καινούριο χώμα που πονείς.. Από τη ρίζα έως την κορυφή των ίσκιων.. Ανάμεσα στα δίχτυα των ευκάλυπτων.. Με τον μισό ουρανό μέσα στα μάτια σου.. Και με τον άλλον στα μάτια που αγαπάς.. Καθώς ξυπνάς τον μύλο των ανέμων.. Και γέρνεις τη φωλιά σου αριστερά.. Για να μην πάει χαμένος τόσος έρωτας.. Για να μην παραπονεθεί ούτε μια σκιά.. Στην ελληνίδα πεταλούδα που άναψες.. Ψηλά με την αυγερινή ευφροσύνη σου.. Γεμάτη από τη χλόη της ανατολής.. Γεμάτη απ' τα πρωτάκουστα πουλιά.. Ω τι ωραία που είσαι.. Ρίχνοντας τη σταλαγματιά της μέρας.. Επάνω στην αρχή του τραγουδιού των δέντρων!.. Ένα απόσπασμα από τον ΗΛΙΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ.. του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ.. Ποιο μπουμπούκι ακόμη ανέραστο απειλεί τη μέλισσα.. Ο άνεμος βρίσκει μια παρέα φυλλώματα κυματιστά.. Η στεριά σκαμπανεβάζει.. Στον αφρό των χόρτων οι μουριές ανοίγουν τα πανιά.. Το τελευταίο ταξίδι μοιάζει με το πρώτο πρώτο.. Ω να σπάσουν οι πέτρες να λυγίσουνε τα θυμωμένα σίδερα.. Ο αφρός να φτάσει ως την καρδιά ζαλίζοντας τα θεριεμένα μάτια.. Η θύμηση να γίνει ένα κλαδάκι δυόσμου αμάραντο.. Κι από τη ρίζα του να ορμήσουν άνεμοι γιορτής.. Εκεί να γείρουμε το μέτωπο.. Τ' αστραφτερά μας πράγματα να 'ναι κοντά.. Στην πρώτη απλοχεριά του πόθου.. Η κάθε γλώσσα να μιλεί την καλοσύνη της ημέρας.. Ήμερα να χτυπάει στις φλέβες ο παλμός της γης.. Αποσπάσματα απ' την ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Ν Καζαντζάκη.. "Πού πάμε; Μη ρωτάς.. Ανέβαινε, κατέβαινε.. Δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει τέλος.. Υπάρχει η τωρινή τούτη στιγμή, γιομάτη πίκρα, γιομάτη γλύκα και τη χαίρουμαι όλη.. Καλή είναι η ζωή, καλός ο θάνατος, η Γης στρογγυλή και στέρεη σα στήθος γυναίκας στις πολυκάτεχες παλάμες μου.. Δίνουμαι σε όλα.. Αγαπώ, πονώ, αγωνίζομαι.. Ο κόσμος μου φαντάζει πλατύτερος από το νου, η καρδιά μου ένα μεγάλο μυστήριο, σκοτεινό και παντοδύναμο".. "Ένα καράβι είναι το σώμα μας και πλέει απάνω σε βαθυγάλαζα νερά.. Ποιος είναι ο σκοπός μας; Να ναυαγήσουμε".. "Δε δέχουμαι τα σύνορα, δε με χωρούν τα φαινόμενα, πνίγομαι.. Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει, μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης".. "Ό,τι ζεις στην έκταση ποτέ δε θα μπορέσεις να το στερεώσεις σε λόγο.. Όμως, μάχου ακατάπαυστα να το στερεώσεις σε λόγο.. Πολέμα με μύθους, με παρομοιώσεις, με αλληγορίες, με κοινές και σπάνιες λέξεις, με κραυγές και με ρίμες να του δώσεις σάρκα και οστά, να στερεώσει".. Φυγή.. μέσα στο πρωϊνό χορτάρι.. να εξηγήσει γιατί δεν θέλουμε να πεθάνουμε.. αυτό είναι ξανά από τον ΗΛΙΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ.. Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα.. Με τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας.. Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό.. Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες.. Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθίσαμε.. Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια.. Μια πεταλούδα πέταξε απ' τα στήθια μας.. Ήτανε πιο λευκή.. απ' το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας.. Ξέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτές.. Πως δε θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε.. Το βράδυ ανάψαμε φωτιά.. Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:.. Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα.. Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη.. Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας.. λέγε μας τη ζωή.. Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ' τα χέρια.. Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν.. Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε.. Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό το 'χουμε νιώσει.. Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά.. Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε.. Είμαστε από καλή γενιά.. Μια Κυρικακή του Μάρτη.. (μουσική Λ Κηλαηδόνης/ τραγούδι Δήμητρα Γαλάνη).. Μια Κυριακή του Μάρτη και μια Σαρακοστή.. εσύ 'σουν στο κατάρτι κι εγώ στην κουπαστή.. Κρατούσαμε το δάκρυ στα ματοτσίνορα.. για μας δεν είχαν άκρη της γης τα σύνορα.. Δε σου 'στειλα το μήλο και σ' έχασα από φίλο.. μα μ' ένα πορτοκάλι, θα σε κερδίσω πάλι.. Φίλα με της καρδιάς μου καραβοκύρη.. να ξαναπιώ τον ήλιο σ' ένα ποτήρι.. Φίλα με αυγερινέ μου, να γίνω πούλια.. Τραγούδι να μου λένε τα θαλασσοπούλια.. κρεμάσαμε στο χάρτη μια κόκκινη κλωστή.. Και δίπλα στο τιμόνι όταν γυρίσαμε.. το πρώτο χελιδόνι καλωσορίσαμε.. Αγαπάω τη βροχή.. Στίχοι: Αλέξανδρος Δήμας.. Μουσική -ερμηνεία : Αρλέτα.. Αγάπησα τον άνεμο.. τ' αδέσποτα σκυλιά.. τους δρόμους που με παίρνουνε.. για να ξεχνώ την πίκρα.. κι εκείνα κει τα όμορφα.. και σιωπηλά παιδιά.. που βάφουνε τα χείλη τους.. και χάνονται στη νύχτα.. Αγάπησα τα μάτια σου.. που ήταν σαν κρασί.. και τις ασπρόμαυρες σκιές.. που γέμιζαν οθόνες.. κι εκείνες τις πολύπλοκες.. της μνήμης μυρωδιές.. που αφήνουνε στο διάβα τους.. οι Γερασμένες πόρνες.. Αγάπησα τα όνειρα.. που τα 'πνιξε η ζωή.. αυτά που δεν πετάξανε.. και όνειρα θα μείνουν.. κι εκείνους τους παράξενους.. του κόσμου ναυαγούς.. που αρνήθηκαν πεισματικά.. ενήλικες να γίνουν.. Αγαπάω τη βροχή.. και τα τραγούδια που μιλάνε.. για Αλήτες.. Αποσπάσματα από τη Συλλογή.. ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ του.. ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ.. Η Μαρία Νεφέλη λέει:.. ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.. Ροές της θάλασσας κι εσείς.. των άστρων μακρινές επιρροές - παρασταθείτε μου!.. απ' τα νερά της νύχτας τ' ουρανού κοιτάξετε.. πως ανεβαίνω.. αμφίκυρτη.. σαν τη νέα Σελήνη.. και σταλάζοντας αίματα.. Ποιητή τζιτζίκι μου εγκαταλειμμένο.. μεσημέρι δεν έχει πια κανείς·.. σβήσε την Αττική κι έλα κοντά μου.. Θα σε πάω στο δάσος των ανθρώπων.. και θα σου χορέψω γυμνή με ταμ ταμ και προσωπίδες.. και θα σου δοθώ μέσα σε βρυχηθμούς και ουρλιάσματα.. Θα σου δείξω τον άνθρωπο Baobab.. και τον άνθρωπο Phagus Carnamenti.. τη γερόντισσα Cimmulius και το σόι της όλο.. το σαρακοφαγωμένο απ' τα παράσιτα·.. θα σου δείξω τον άντρα Bumbacarao Uncarabo.. τη γυναίκα του Ibou-Ibou.. και τα παραμορφωμένα τέκνα τους.. τα μανιταρόσκυλα.. τον Cingua Banga και την Iguana Brescus.. Μη φοβάσαι.. με το χέρι μπροστά καθώς φανός θυέλλης.. θα σε οδηγήσω.. και θα σου χιμήξω·.. τα νύχια μου θα μπουν στις σάρκες σου.. Και ο Αντιφωνητής:.. ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ.. Ό,τι να δεις - καλώς το βλέπεις.. αρκεί να 'ναι: Αναγγελία.. Το ελάχιστο νέφος ουριοδρομώντας η Σελήνη.. των δέντρων ο αλιγάτορας.. και η σκυθρωπή των λιμνοθαλασσών γαλήνη.. με το πατ-πατ το μακρινό της γκαζομηχανής.. αν ο κόσμος μια για πάντα ειπώθηκε: Αναγγελία.. Ποίηση ω Αγία μου - συγχώρεσέ με.. αλλ' ανάγκη να μείνω ζωντανός.. να περάσω από την άλλην όχθη·.. οτιδήποτε θα 'ναι προτιμότερο.. παρά η αργή δολοφονία μου από το παρελθόν.. Κι αν απάνω μου μείνει ανεξάλειπτη.. κάθε λαίλαπα σαν εγκαυστική.. θα' ρθει το πλήρωμα των ημερών.. βουστροφηδόν θα εξαφανίσω τον εαυτό μου.. Εξόν κι αν μήτε αυτός υπάρχει.. αν στα βάθη μέσα των ωκεανών.. βυθίζοντας οι μέρες οι ξανθές πήραν μαζί τους.. μια για πάντα το είδωλο.. το Φωτόδεντρο.. με τους χίλιους εκτυφλωτικούς των πουλιών σχίστες.. και τους Μήνες ολόγυρα στις μύτες των ποδιών.. συλλέγοντας μες στην ποδιά τους.. κρόκους μικρούς γυρίνους των αιθέρων.. Είναι που οι άνθρωποι δεν το θελήσανε ειδαλλιώς.. ΜΑΡΙΝΑ.. Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω.. λουίζα και βασιλικό.. Μαζί μ' αυτά να σε φιλήσω.. και τι να πρωτοθυμηθώ.. Τη βρύση με τα περιστέρια.. των Αρχαγγέλων το σπαθί.. Το περιβόλι με τ' αστέρια.. και το πηγάδι το βαθύ.. Τις νύχτες που σε σεργιανούσα.. στην άλλη ν άκρη τ' ουρανού.. Και ν' ανεβαίνεις σε θωρούσα.. σαν αδελφή του Αυγερινού.. Μαρίνα πράσινό μου αστέρι.. Μαρίνα φως του Αυγερινού.. και κρίνο του καλοκαιριού.. Εμπειρίκος Aνδρέας.. Στιγμή Πορφύρας.. Kαμιά σχισμή δεν διευρύνεται χωρίς τον πόθο.. Στα κάγκελα του κήπου ανοίγουν τα φτερά τους τα πουλιά.. H γειτνίασις του ποταμού τα προσελκύει.. Tο πάθος του γυπαετού για το άσπρο περιστέρι.. Eίναι αποκορύφωμα βουνού με χιονισμένη κορυφή.. Όταν λυώνουν οι πάγοι τραγουδάμε στις κοιλάδες.. Tα νερά μάς μεθούν.. Oι κόρες των ματιών μας πλένουν τους θησαυρούς των.. λλες ξανθές και άλλες μελαχροινές.. Έχουν στην όψι τους την ανταύγεια των ελπίδων μας.. Έχουν στο στήθος τους το γάλα της ζωής μας.. K' εμείς στεκόμαστε τριγύρω τους.. Παντοτινά κελεύσματα μας περιβάλλουν.. Oι θρόμβοι των βουνών πάλλονται και διαλύονται.. Tα χιόνια τους είναι τραγούδια της ελεύσεως των νέων.. χρόνων.. Tα χρόνια αυτά είναι η ζωή μας.. Mέσ' στις κουφάλες τους αναπαύονται το μεσημέρι τα πουλιά.. Kαμιά σχισμή δεν διευρύνεται χωρίς τον πόθο της διευ-.. ρύνσεως.. Kαμιά φορά γινόμαστε κλεψύδρες.. K' οι σπόγγοι σφαδάζουν για την κάθε μας σταγόνα.. (από την Eνδοχώρα, γρα 1980).. Δ.. Ι.. Λοίζος.. Σε ρυθμό 4/4.. Πέφτεις σα μικρή σταγόνα βροχής στο φύλλο της ζωής μου,.. κυλάς πάνω στο νεύρο και διεγείρεις το κορμί μου,.. τα μαλλιά σου μυρίζουν άνθη λεμονιάς,.. η καμπύλη στο στήθος σου γεμίζει φιλιά.. 15 Νοεμβρίου 1981.. Μυρτώ.. Φορούσε κάθε μέρα ένα φόρεμα οπάλ,.. μ' αχνοδιάφαντες χιλιάδες μαργαρίτες.. Είχε πάντα ένα μπηχτράκι στα μαλλιά.. και η φωνή της ήταν σιγανή σαν τους σπουργίτες.. Το παλτό της τής ερχότανε μεγάλο.. κι' ήταν τριμμένο στους αγκώνες, στα μανίκια.. Το χειμώνα έβαζε τα πέτα το 'να πάνω στ' άλλο.. αλλά ξύλιαζαν τα κάτασπρά της χέρια.. Έμενε μόνη σ' ένα σπίτι στα Πατήσια.. Μια φορά μονάχα μ' άφησε να μπω.. Όταν φιλιόμασταν μου έλεγε στα ίσια:.. "Εγώ δεν ξέρω τι θα πει να σ' αγαπώ".. Αυτό το ποίημα έχει ιδιαίτερη αναφορά και σημασία για τους ορειβάτες και τις ορειβάτισσες, τους λάτρεις της φύσης και τους λάτρεις του δωδεκάθεου.. Οι αρχαίοι θεοί είχαν αδυναμίες.. Αυτές τις αδυναμίες εμείς οι ορειβάτες τις νοιώθουμε και τις προσεγγίζουμε περισσότερο στις κορυφές και στις ρεματιές, στη φύση.. Είναι μια πρόκληση για όλους να έρθουν μαζί μας.. Η ποιήτρια είναι Γαλλίδα.. Comtesse de Noailles.. Προσφορά στον Πάνα.. Το ξύλιν αυτό κύπελλο, σαν το κουκούτσι μαύρο,.. που, με λεπίδι κοφτερό και τέχνη, έχω σκαλίσει.. τ ωραίο τ αμπελόφυλλο με τα τσακίσματά του.. και τους βλαστούς, που το χουνε σα φίδια τριγυρίσει,.. ο Δάμις, το βοσκόπουλο, μου τ άρπαξ απ το χέρι.. γελώντας, καθώς μ έβλεπε να κρυφοκοκκινίζω.. Και τώρα εγώ, γι ανάμνηση της ερωτιάρας μέρας,.. στον τραγοπόδη το θεό, στον Πάνα, το χαρίζω.. Μην ξέροντας που το βωμό θε να βρω του θεού,.. αφήνω αυτή την προσφορά στου βράχου την κουφάλα.. Μα έχει η καρδιά μου εμένανε τη γέψη ενός φιλιού.. βαθύτερου, και βαστά περσότερο από τ άλλα..

    Original link path: /DiscView.asp?mid=710&forum_id=15&
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα
    Descriptive info: Ποιητικό Ανθολόγιο Νο3.. 8/22/2005 10:03:58 PM.. ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ (1978).. Η Μαρία Νεφέλη λέει:.. Η ΝΕΦΕΛΗ.. Μέρα τη μέρα ζω - που ξέρεις αύριο τι ξημερώνει.. Το 'να μου χέρι τσαλακώνει τα λεφτά και τ' άλλο μου τα ισιώνει.. Βλέπεις χρειάζονται όπλα να μιλάν στα χρόνια μας τα χαώδη.. και να 'μαστε και σύμφωνοι με τα λεγόμενα «εθνικά ιδεώδη».. Τι με κοιτάς εσύ γραφιά που δεν εντύθηκες ποτέ στρατιώτης.. η τέχνη του να βγάζεις χρήματα είναι κι αυτή μία πολεμική ιδιότης.. Δεν πα' να ξενυχτάς- να γράφεις χιλιάδες πικρούς στίχους.. ή να γεμίζεις με συνθήματα επαναστατικά τους τοίχους.. Οι άλλοι πάντα θα σε βλέπουν σαν έναν διανοούμενο.. και μόνο εγώ που σ' αγαπώ: στα όνειρά μου μέσα έναν κρατούμενο.. Έτσι που αν στ' αλήθεια ο έρωτας είναι καταπώς λεν «κοινός.. διαιρέτης».. εγώ θα πρέπει να 'μαι η Μαρία Νεφέλη κι εσύ φευ.. ο Νεφεληγερέτης.. Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι.. σβήσου με γενναιοδωρία.. Ο ΝΕΦΕΛΗΓΕΡΕΤΗΣ.. Α τι ωραία να 'σαι νεφεληγερέτης.. να γράφεις σαν τον Όμηρο εποποιίες στα παλιά παπούτσια σου.. να μη σε νοιάζει αν αρέσεις η όχι.. τίποτε.. Απερίσπαστος νέμεσαι την αντιδημοτικότητα.. έτσι· με γενναιοδωρία· σαν να διαθέτεις.. νομισματοκοπείο και να το κλείνεις.. ν' απολύεις όλο το προσωπικό.. να κρατάς μια φτώχεια που δεν την έχει άλλος κανείς.. εντελώς δική σου.. Την ώρα που μες στα γραφεία τους απεγνωσμένα.. κρεμασμένοι απ' τα τηλέφωνά τους.. παλεύουν για 'να τίποτα οι χοντράνθρωποι.. ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα.. καταμουντζουρωμένος αλλ' ευκίνητος.. σαν καπνοδοχοκαθαριστής.. κατεβαίνεις απ' τον Έρωτα έτοιμος να ιδρύσεις.. μια δική σου λευκή παραλία.. χωρίς λεφτά.. γδύνεσαι όπως γδύνονται όσοι νογούν τ' αστέρια.. και μ' οργιές μεγάλες ανοίγεσαι να κλάψεις ελεύθερα.. Είναι διγαμία ν' αγαπάς και να ονειρεύεσαι.. Μίλημα με τη Σελήνη.. Πες μου, ποιαν ευχαρίστηση να νιώθεις τάχα εσύ,.. χαϊδευτική σελήνη,.. σαν κύμ αναταράζοντας του ανθρώπου την ψυχή,.. στους πόθους σου που κλίνει;.. Γιατί να θες τα πλάσματα, που όλη τη μέρα ζούνε.. με ησυχία γλυκιά,.. στο ερωτικό τ αμάρτημα τη νύχτα να ριχτούνε,.. στην πόλη, στην ερμιά;.. Μην κατά σένα τα φιλιά ανεβαίνουν, σα νερό.. από το σιντριβάνι,.. στο μέτωπό σου αφήνοντας ολόγυρα τ ωχρό.. της άχνας το στεφάνι;.. Για να σε βγάλει τάχατες απ της ανίας το βύθος,.. για να σε διασκεδάσει,.. κρεμιέται και σκοτώνεται τ ανθρώπινο το πλήθος.. που το χεις ανταριάσει;.. Λάμπεις, για να χουν οι φτωχοί, ξιπόλητοι ως περνούν.. δίχως χαρά καμιά,.. λίγες αχτίδες, τα γυμνά τους πόδια να οδηγούν.. μες στην κακοτοπιά;.. Και στις καρδούλες που χτυπούν, ολόμονες, φτωχές,.. στου κόσμου το σωρό,.. σκύβεις εσύ καμιά φορά, σελήνη, προς αυτές,.. σαν τάλαρο αργυρό;.. Σελήνη, που ρχεσαι να πιεις νερό στον ποταμό,.. να γείρεις στο χορτάρι,.. ποιος πόθος να σ την τάραξε, ποια θλίψη, ποιο κακό,.. τη λαγγεμένη χάρη;.. Τον τράγο θα είδες τον τραχύ, μαζί με την κατσίκα.. ερωτικά να σμίγουν,.. και να ξυπνούν τον ουρανό, μες στην καθάρια νύχτα,.. απ τις κραυγές που αφήνουν.. Θα είδες του Δάφνη την ορμή, τη Χλόη που τον προσμένει.. με χέρια τεντωμένα.. θα νιωσες την ερωτική ευωδιά να σ ανεβαίνει,.. σελήνη εσύ, παρθένα.. Όσο υπάρχουνε Αχαιοί θα υπάρχει μία ωραία Ελένη.. και ας είναι αλλού το χέρι αλλού ο λαιμός.. Κάθε καιρός κι ο Τρωικός του πόλεμος.. Μακριά μέσα στ' απώτατα βάθη του Αμνού.. ο πόλεμος συνεχίζεται.. άλλοι με τις κοινωνικές τους θεωρίες.. πολλοί κραδαίνοντας απλώς λουλούδια.. Κάθε καιρός κι η Ελένη του.. Από τον στοχασμό σου πήζει ο ήλιος μες στο ρόδι.. κι ευφραίνεται.. Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις.. Ερμηνευτές: Αρλέτα.. Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή.. Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω.. Μη φοβηθείς.. Και θα με βρείς είτε σαν άστρο.. Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα.. Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει.. Έιτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς.. Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος.. Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα.. Μαζεύονται όλοι οι ποιητές.. Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα.. Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια.. Και περιμένουν.. Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν.. Να πέσουν μεσ' στον ύπνο σου.. Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου.. Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ' το παραθυρό σου.. Το προσωπό μου φωτεινό.. Να σχηματίζει αστερισμό.. Να σου χαμογελάει.. Και να σου ψιθυρίζει.. Καλή νύχτα.. Γιώργος Βέλτσος.. MORSUS DIABOLI.. Το δείγμα σου δεν έφτασε για να σε μεταλάβω.. στα άχραντα του έρωτα τα δείπνα, μυστικά.. σε δήγμα μετατράπηκε, χωρίς να καταλάβω,.. του πάνδημου του δαίμονα, που θέλει εκστατικά.. οι εραστές να επαίρονται για μιαν ωμοφαγία.. που διέπραξαν συνένοχοι, υποκριτές θνητοί,.. ιστρίωνες κι ας διέδιδαν με τη χειρονομία.. των αγαλμάτων τη σιωπή, θαρρείς φάση διττή.. από τη μια να αιμορραγούν, στης κλίνης το σφαγείο.. κι από την άλλη, απαθείς, βουβά να ιερουργούν.. στο δώμα του Εχίονα, το τρομερό πορθμείο.. διακομιδή υπόσχεται, σε όσους προκαλούν.. με δείγματα και δήγματα, του στόματος η στάση.. αμφίβολα δηλώνεται, δαγκώνει και φιλεί -.. τη σάρκα του ενός, ο άλλος αν χορτάσει,.. μιαν έγγραφη απόσταση διαρκώς θ' αναπολεί.. ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ.. του Νίκου Παπάζογλου.. Μα γιατί το τραγούδι να' ναι λυπητερό.. με μιας θαρρείς κι απ'την καρδιά μου ξέκοψε.. κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά.. ανέβηκε ως τα χείλη μου και μ΄ έπνιξε.. φυλάξου για το τέλος θα μου πεις.. Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω.. κι αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος.. λιώνω στον πόνο γιατί νοιώθω κι εγώ.. ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος.. κουράγιο θα περάσει θα μου πεις.. Πως μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλιά.. την άμμο που σαν καταρράχτης σ΄ έλουζε.. καθώς έσκυβε επάνω μου.. χιλιάδες φιλιά.. διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε.. θα πάω.. κι ας μου βγει και σε κακό.. Σε ποιάν έκσταση απάνω, σε χορό μαγικό.. μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε.. από ποιό μακρινό αστέρι είναι το φως.. που μεσ' τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε.. κι εγώ ο τυχερός που το' χει δει.. Μεσ' το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός.. αστράφτει, συννεφιάζει, αναδιπλώνεται.. μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως.. φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται.. και φέγγει από μέσα η φυλακή.. Πως μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά.. κι ας μου βγει και σε κακό.. Πέτρος Βλαστός.. Το φιλί.. Σοβαρεμένα κι άτρεμα κοιτούσανε τ αστέρια.. τη νυχτοκόπα την ερμιά.. Στης θάλασσας την άπλα.. πανάρχαιο βαθυκέλαδο τραγούδι σκορπαχούσε.. σαν ξάκουσμα γλυκύτατο καλόστρατης ονείριας.. Και μες σε γούβα μαλακή των άμμω φωλιασμένοι.. σα φίδια φιληθήκαμε.. Και τελειωμό δεν είχε.. το φίλημα.. Απ τα χείλια μας αναπιωμένη η θέρμη.. με δρακοσφίχτρα πεισμωσιά τον πόθο σαλαγούσε.. και φρένας θεοτράνταχτης ξεθέριευε σπαρτάρα.. Στα στήθια χάθηκε η καρδιά και το βουβό το στόμα.. δάγκαε.. Μισόκλειστα θολά τα μάτια αποσκληραίναν.. Αντράλας συνεφόκαμα ζοφιάζοντας μας κλούσε.. και ύστερα αγέρι απόκοσμο πλεκάμενους μας πήρε.. σε ξώριασμα αστροπλάνεφτο μες στου καιρού τη σβήση.. ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ.. του Ναζίμ Χικμέτ.. απόδοση Γιάννης Ρίτσος.. Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε.. Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,.. Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος,.. Δίχως απ' όξω ή από πέρα να προσμένεις τίποτα.. Δε θα 'χεις άλλο πάρεξ μονάχα να ζεις.. Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα.. Κι αχ ό,τι πιο όμορφο θα 'θελα να σου πω.. Δε στο 'πα ακόμα.. Το διάβα της ζωής.. Να κιόλας που η θερμή ζωή στο βράδυ πάει να γείρει.. ανάσανε της νιότης τον ανθό!.. από τ αμπέλι είναι σιμά πολύ το πατητήρι,.. απ την αυγή το δειλινό.. Κράτ ανοιγμένη την ψυχή στ αρώματα τριγύρω,.. στο κύμα το σαλευτικό,.. την περηφάνια αγάπησε και την ελπίδα αγάπα,.. τον έρωτα που χει βαθύ σκοπό.. Πόσες καρδιές που ζούσανε, πόσες δεν πήγαν τώρα.. στον τόπο της σιωπής,.. δίχως το μέλι να γευτούν, και δίχως ν ανασάνουν.. τ αγέρι της αυγής!.. Πόσες καρδιές που φύγανε κι απόψε είναι παρόμοιες.. με ρίζα αγκαθωτή,.. δεν τη χαρήκαν τη ζωή, που ο ήλιος τη στολίζει,.. όταν προβάλλει και προτού σβηστεί.. Δε σκόρπισαν τ αρώματα μαζί και το χρυσάφι.. που χαν τα χέρια ξέχειλα απ αυτά,.. και να τους τώρα στη σκιά να κείτονται μονάχοι,.. δίχως πνοή κι ονείρατα γλυκά.. Μα εσύ, αναμέτρητη να ζεις, απ τις επιθυμιές.. κι από την έκστασή σου,.. σκύψε στον άνθρωπο σιμά και κάμε τον να ιδεί.. σα βάζο την ψυχή σου.. Σμίξε με το παιγνίδισμα της μέρας, την τραχιά.. σφίγγε της ζήσης ηλιοχάρη.. Ας τραγουδάει ο έρωτας στο στόμα σου, η χαρά,.. σα μελισσώνε σμάρι!.. Κι έπειτα, δίχως ταραχή και δίχως νοσταλγία,.. βλέπε να φεύγει την ακρογιαλιά,.. κι όλη σου δώσε την καρδιά και την επιθυμία.. στην αιωνία νυχτιά.. Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης.. Ερμηνευτές: Γρηγόρης Μπιθικώτσης.. Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές.. υπάρχει μια δίψα.. υπάρχει μια αγάπη.. υπάρχει μια έκσταση.. Όλα σκληρά σαν τα κοχύλια.. μπορείς να τα κρατήσεις.. μες στη παλάμη σου.. Μέρες ολόκληρες σε κοίταζα.. μέρες ολόκληρες σε κοίταζα στα μάτια.. και δεν σε γνώριζα.. μήτε με γνώριζες.. Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης.. Ερμηνευτές: Μελίνα Μερκούρη, Γιώργος Νταλάρας, Δημήτρης Μπάσης.. Αστέρι μου φεγγάρι μου της άνοιξης κλωνάρι μου.. κοντά σου θα 'ρθω πάλι κοντά σου θα 'ρθω μιαν αυγή.. για να σου πάρω ένα φιλί και να με πάρεις πάλι.. Αγάπη μου αγάπη μου η νύχτα θα μας πάρει.. τ' άστρα κι ο ουρανός το κρύο το φεγγάρι.. Θα σ' αγαπώ θα ζω μες το τραγούδι.. θα μ' αγαπάς θα ζεις με τα πουλιά.. θα σ' αγαπώ θα γίνουμε τραγούδι.. θα μ' αγαπάς θα γίνουμε πουλιά.. Βραδινό συναίσθημα.. Αβάσταγη είν η ποίηση ετούτης της βραδιάς!.. Ο ήλιος γέρνει, απλώνεται, και σ έκσταση απομένει.. Μέσα μου ανάβει τ όνειρο! Μονάχη και θλιμμένη.. κάτω από πέπλο βρίσκομαι που φλογερά ευωδιάζει.. Του κάκου κλειω τα μάτια μου: ω φως! κι ω μουσική!.. Της τρυφερότατης καρδιάς ο χτύπος ησυχάζει.. Πως όλα ωραία η αίσθηση τα νιώθει, ηδονική!.. για γλυκάδα τ ουρανού! Γλυκό της φύσης χάδι!.. Τον αγκαλιάζει μια ογρή ευτυχία τον αγρό.. Δεν ανασαίνει θα λεγες απόψε αυτό το βράδυ,.. μόνο του αιμάτου μου ως κυλά τον ήχο αγρικώ.. Η θεία η πλάση ορθώνεται σαν ατσαλένιος βράχος,.. που απάνω του πληγώνεται τ ορμητικό μου πάθος.. Η μυρουδιά του γιασεμιού χορεύει ολόγυρά μου,.. κι από την τόσην εμορφιά μου σκίζετ η καρδιά μου.. Γεωργόπουλος Νίκος.. ΕΛΕΝΗ.. Ψηλάφισα το όνειρο.. με της ματιάς τ ανάλαφρο το χάδι.. βυθίσθηκα στης αγκαλιά σου το σκοτάδι.. Ανάσανα το άρωμα.. μέθυσα με τον χυμό που ρέει από το κορμί σου.. ικέτης και προσκυνητής.. στα χείλη σου, στο ολόδροσο φιλί σου.. Εχάθηκα για μια στιγμή  ...   Έρωτάς μας δεν μπορεί να ζήσει εδώ στη χώρα.. στενοχωριέται, λιώνει.. Ω, πάμε από τετράψηλη κορφή να δει την μπόρα.. και να γευτεί το χιόνι.. Να ξανασάνει, να χυθεί στο λεύτερον αγέρα.. με τ άγρια τα πουλιά,.. που ζουν αναγαλλιάζοντας κι απλώνουν στον αιθέρα.. σαν τρόπαια τα φτερά!.. Τη μέρα ο Ήλιος πύρινος θ αναταράζει μέσα μας.. το ναρκωμένον αίμα.. και δροσερές, με τα νερά θα τρέχουνε οι σκέψεις μας.. σε ολόβαθο ένα ρέμα.. Θ αρχίσουμε να νιώθουμε του γέρου πεύκου τη μιλιά,.. του θυμαριού τα μύρα,.. της λεύκας το τρεμούλιασμα που την αλλάζουν τα πουλιά,.. βραδύ κι αυγή, σε λύρα!.. Οι νύχτες θα ναι διάφανες, κι εμείς κοντά στον ουρανό,.. θα βλέπουμε τ αστέρια.. να ξεκινούν χαρούμενα για το δικό μας το βουνό.. για τα δικά μας χέρια!.. Κανένας της Αγάπης μας την ιερώτατη ηδονή.. κανένας δε θα ξέρει.. μόν η καλύβα η ταπεινή, κι απ την ελάτινη σκεπή.. το που θα πνέει τ αγέρι.. Στης ευτυχίας τα κύματα μπασμένοι πρώτη μας φορά,.. θα τρέμουμε κι οι δυο μας.. μην ξεπροβάλει απ τους αφρούς κάποια Γοργόνα - συμφορά -.. και πνίξει τ όνειρό μας!.. Μα αγάλια αγάλια η ταραχή του αρρωστημένου μας του νου.. θα φύγει από σιμά του,.. και θα χαρούμε τη χαρά του αφρόντιστου μικρού παιδιού,.. και τ αναφτέριασμά του.. Ώσπου μια νύχτα, ευλαβικά και με ξαλάφρωμα καρδιάς,.. θα δούμε ν ανεβαίνει.. μες απ το σπλάχνο του βουνού η θεία Γαλήνη προς εμάς,.. και μέσα μας να μπαίνει!.. Μια φωτιά στην άμμο.. Στέλιος Ρόκκος.. Πριν χαθείς και διώξεις το φεγγάρι.. άναψε αν θες μια φωτιά στην άμμο.. Σαν μια τελευταία χάρη.. Όπως τις νύχτες που και οι δυο σαν.. παιδιά, πάνω από την ίδια φωτιά.. την αγάπη κρατούσαμε μαζί ζωντανή.. με φιλια μας ξυπνουσε η αυγη.. Στην ακτη που φτιαχναμε ταξιδια.. αναψε αν θες μια φωτια στην αμμο.. Πριν εδω τα παντα γινουν ιδια.. Οσο και αν φυγεις απο 'μενα μακρυα.. σαν τον ηλιο θα'μαι κοντά.. Θα σ' αγγίζω σα χάδι πονηρό του ουρανού.. σαν αέρας θα 'μαι παντού.. Να' ρθεις ξανά.. έστω μόνο και για μια φορά.. Να 'ρθεις ξανά.. έστω μόνο και για μια βραδιά.. Σαπφώ.. Ατθίδα.. (μελλοποιημένο σε γνωστό τραγουδάκι.. τραγουδήθηκε από την Α.. Κανελίδου).. Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη.. σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει.. 'Ηρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα.. δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος.. Από το γάλα πιο λευκή.. απ' το νερό πιο δροσερή.. κι από το πέπλο το λεπτό, πιο απαλή.. Από το ρόδο πιο αγνή.. απ' το χρυσάφι πιο ακριβή.. κι από τη λύρα πιο γλυκιά, πιο μουσική.. ΠΑΡΕ ΜΕ.. Στο γαλάζιο των ματιών σου.. μεσ' στο βάθος των φιλιών σου.. πάρε με, ταξίδεψέ με.. Στης αγάπης σου τη ζάλη.. στων ονείρων σου την άκρη.. Πάρε με, ταξίδεψέ με,.. φίλησέ με, μέθυσέ με.. σ' αγαπώ.. Δως μου τη δύναμη ν' αντέξω.. απ' το ψέμα βγάλε με έξω.. Στης "καρδιάς" σου την αλήθεια.. βγάλε με έξω απ' τη συνήθεια.. να σ' αγαπώ και να φωλιάζω.. στων ματιών σου το γαλάζιο.. πάρε με ταξίδεψέ με.. Χριστίνα Σαββατιανού.. ΔΕ ΓΡΑΦΩ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΓΩ.. Δε γράφω ποιήματα εγώ, όχι δε γράφω,.. Λέξεις μονάχα ξαστοχώ απ' την αλήθεια κλέβω.. Λέξεις που κάποτε έζησαν, ναι έζησαν.. Στα χείλη ενός παιδιού, θυμάσαι;.. Λέξεις που ερωτεύτηκαν, πόσο ερωτεύτηκαν!.. Στα στήθια μιας κοπέλας τα κρινομοσχομυριστά.. Όχι δε γράφω ποιήματα εγώ, δε γράφω σου λέω.. Δάκρυα αποστεγνώνω.. Κλαις;.. Μην κλαις σε σκέφτομαι, ακόμα σε αγαπάω,.. Μέσα στις λέξεις που 'κλεψα μαζί σου σεργιανίζω.. Μέσα στου ονείρου τη σιωπή τραγούδια φτιάχνω να σου πω.. Λέξεις μονάχα σκάρωσα έτσι για να μεθύσεις.. Λέξεις αδέσποτες ρηχές να πιάσεις να κρυφτείς.. Λέξεις αστέρια και νυχτιές φορτώνω και σου στέλνω.. Δε γράφω ποιήματα εγώ μονάχα τραγουδάω.. Λέξεις μικρές ασήμαντες, λουλούδια τις στολίζω.. Λέξεις μέσα απ την άνοιξη σου βάνω στα μαλλιά.. Δε γράφω ποιήματα εγώ.. Όχι τα μουρμουρίζω.. Στων τραγουδιών το γύρισμα στη χάση της φωνής.. Ακούς;.. Λέξεις μονάχα αγαπώ, λέξεις χωρίς ουσία, λέξεις φτωχές.. Λέξεις που ξέρουν την καρδιά.. Φανάρια χάρτινα σκαρώνω.. Μες σε ποτάμια τα πετώ, σε λίμνες, σε πελάγη.. Μαζί του αναστεναγμού το ρόδι το χρυσό.. Λέξεις γιομίζω το χαρτί, αδιάφορο να μοιάζει.. Λέξεις που δεν τις πλήρωσα λέξεις που δεν ξεχνώ.. Δε γράφω ποιήματα εγώ, τις γεύσεις δοκιμάζω.. Γεύσεις που δε μολύνθηκαν στης σκέψης την βοή.. Λέξεις με γεύση αλμυρή, πικρή, χολή και ξύδι.. Λέξεις που αίμα γίνηκαν στα χείλη τα στεγνά.. Ποτέ μου δε θα γράψω.. Είμαι μικρός πολύ μικρός.. Το θάμα δεν χωρά.. Μόνο μια λέξη έκλεψα και είπα να την ψάξω.. Σε διαστάσεις να τη δω σε χρώμα σε χροιά.. Δε γράφω ποιήματα εγώ, δεν ξέρω πως τα γράφουν.. Μια μόνο λέξη κράτησα, αυτό το "Αγαπάω".. Ακούς Αγαπάω.. Ορέστης Αλεξάκης.. Είσαι νερό.. σ ένα βαθύ πηγάδι.. κελάρυσμα κρυμμένο στα καλάμια.. στάλα βροχής.. σε μια πευκοβελόνα.. Σ αγγίζω κι εξατμίζεσαι.. γίνεσαι σύννεφο λευκό και ταξιδεύεις.. και με κοιτάς χαμογελώντας απ τα ύψη σου.. και προκαλείς τη δίψα μου.. κ υπόσχεσαι να βρέξεις.. στα ραγισμένα από τον λίβα χείλη μου.. Είσαι μια υπόγεια φλέβα.. που κυλά.. σε σκοτεινές σπηλιές.. θαμμένες κοίτες.. ακρογιαλιές πανάρχαιες.. σκεπασμένες.. από την άμμο και τη λήθη των αιώνων.. Φοβάμαι να σε ακολουθήσω.. με τρομάζει.. των ωκεανών η διφορούμενη άπλα.. το ανεξιχνίαστο μπλε.. των οριζόντων.. Κλείνομαι στο μικρό μου βέβαιο τόπο.. ζω τη μικρή μου ανθρώπινη αυταπάτη.. κολλώ σαν όστρακο στο βράχο μου.. σωπαίνω.. Πάμπλο Νερούντα.. ΠΟΙΟΙ ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΝ ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ;.. Ποιος αγαπήθηκε όπως εμείς; Να ψάξουμε.. τις παλιές στάχτες της καμένης καρδιάς.. κι εκεί να πέσουν ένα-ένα τα φιλιά μας.. μέχρι να αναστηθεί το ακατοίκητο λουλούδι.. Αγαπάμε τον έρωτα που ανάλωσε τον καρπό του.. και κατέβηκε στη γη με πρόσωπο και εξουσία:.. εσύ κι εγώ είμαστε το φως που συνεχίζει,.. το άθραυστο λεπτοκαμωμένο στάχυ.. Στο θαμμένο έρωτα κρύο από πολύ καιρό,.. από χιόνι και άνοιξη, από λήθη και φθινόπωρο,.. πλησιάζουμε με το φως ενός νέου μήλου,.. της ανοιχτής δροσιάς από μια νέα πληγή,.. όπως ο παλιός έρωτας που περπατάει στη σιωπή.. για μια αιωνιότητα από θαμμένα στόματα.. Απόψε.. Απόψε ήρθες και στάθηκες σιμά μου.. σαν έγειρα στου ύπνου την αγκάλη.. Ω μακρυσμένε, απόκρυφε έρωτά μου,.. ήρθες απόψε ακάλεστος σιμά μου,.. δίχως να ξέρω πως, αγάλι αγάλι.. Μου κράταες μες στα χέρια το κεφάλι.. και βύζαινες τ ατέλειωτο φιλί μου,.. κι απ την ωραία του όνειρου κραιπάλη,.. σαν κρίνο που αργολιώνει στ ανθογυάλι,.. φυλλορροούσε η πένθιμη ψυχή μου.. Τον πόθο σου όλο μου είχες μεταδώσει.. σα να μουν σάρκα κι αίμα εγώ δικό σου,.. κι ως με την ώρα που είχε ξημερώσει,.. τα χέρια μου τα δυο τα είχα ριζώσει.. περικοκλάδια γύρω απ το λαιμό σου.. Σαν πιο καράβι εδώ να σ έχει φέρει.. δίχως να τ οδηγάει κανένας φάρος;.. Ποιο κύμα να σε βοήθησε, ποιο αγέρι,.. κι ήρθες από τ απόμακρα τα μέρη.. της ηδονής ατρόμητος κουρσάρος;.. Στου ιδανικού τη χώρα σε είχα μπάσει,.. και μόνο με τη σκέψη σ αγαπούσα,.. μα έφτασε μια νυχτιά για να χαλάσει.. ό,τι με τόση ευλάβεια σου είχα μάσει.. στην άυλη χώρα εκείνη που σε ζούσα.. (από τη συλλογή ΧΑΜΟΓΕΛΑ).. ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ.. Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.. Ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.. κι ανύποτα περνά μεσ' στη ζωή.. Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,.. Για δες αγάπη μου μακριά, πόσο μακριά είναι οι κήποι.. και κρίμα, δεν είναι ούτε αυγή και μόλις ξεκινάμε.. Θα μας ρημάξη η κακωσιά και θα μαράνη η λύπη.. την ακριβή μας τη χαρά, πως ταιριασμένα πάμε.. Στέρξε να μείνουμε σε μιά του δρόμου μας γωνούλα,.. κάτω στον ήσκιο μιάς εληάς - ήσκιε μου εμπιστεμένε.. Και γω θα δης με των φιλιών τη δροσερή πηγούλα.. θα σου γιομίσω την καρδιά λουλούδια, αγαπημένε!.. Ο τούρκος.. Μου γράφεις δεν θα 'ρθεις για διακοπές.. ΧΡΩΣΤΑΣ μαθήματα μου λες,.. Φωτογραφίες στέλνεις απ'το Λούβρο.. και άλλες με τον γάτο σου τον Τούρκο.. Ο τούρκος να πηδάει στα σκαλιά.. και ύστερα παιχνίδι να σου κάνει.. Στη γάμπα σου να τρέμει μια ουρά.. Αυτός ο τούρκος τούρκο θα με κάνει.. Ζηλεύω το μικρό σου το γατί.. Στα πόδια σου κοιμάται όταν διαβάζεις.. Δεν ξέρω αν κοιμάστε και μαζί.. ή μ' άλλον στο κρεβάτι το αλλάζεις.. ΚΛΕΩΝ ΠΑΡΑΣΧΟΣ.. ΧΛΩΜΟΣ.. Χλωμός απ' το χαρούμενο μεγάλο χτυποκάρδι.. μιας ευτυχίας απίστευτης, θα καρτερούσα εκεί,.. σε μιαν απόμερη καμπή του ερημικού του δρόμου.. θ' αργούσες, και κάθε στιγμή θάταν για με πικρή.. μια σκέψη, θάλεα, τέτοια μια χαρά για με δεν ήταν,.. δε θάρθη, είναι το ψέμμα της αυτό το πιο σκληρό.. Κι' έξαφνα, εκεί στο γύρισμα του δρόμου θα εφαινόσουν,.. και προς εμέ θαρχόσουνα, γελούμενη, γοργή.. Φτωχά μου μάτια, τη βαθειά χαρά σας συλλογιέμαι.. Σα θαμπωμένα από λαμπρή μιαν οπτασία, μακάρια.. θα την χαϊδεύατε ώρα κι' ώρα αχόρταγα, παντού.. Θάταν ντυμένη ολόλευκα, και κάτου απ' το λεπτό της.. ντύμα, θα σάλευε αλαφρά το σώμα το γλυκό.. Ώρα πολλή απ' το θάμπωμα θα σώπαινα, ενώ πλήθος.. τα ερωτικά λόγια θα μου γεμίζαν την ψυχή.. Ο δρόμος θάτανε έρημος, ανάμεσα απ' τα δέντρα.. Και μες στο δείλι το στερνό που θάλυωνε αχνό φως,.. αργά θα επαίρναμε το βραδυασμένο μονοπάτι.. Νίκος Καρανικόλας.. Διασπορά ομηλίκων.. Τότε ξεκινήσαμε σωστά ή μοιραία μαζί.. Μας χώρισεν ο δρόμος με τις ποικιλίες του.. τις μικρολεπτομέρειές του.. μας χώρισαν ασήμαντα οδοφράγματα.. τυχαία μονοπάτια του ίδιου δρόμου.. και κείνοι οι προσωπικοί περισπασμοί.. έκαναν να μας διαφύγει τόση τρυφερότητα.. τότε που οδεύαμε χέρι με χέρι.. Τώρα που κάπου καταλήξαμε ανάγκη.. να συστηθούμε πάλι με εξομολογήσεις.. να θυμηθούμε τέλος πάντων.. αν γνωριστήκαμε ποτέ, γιατί και πότε.. Από τη Συλλογή.. ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ.. THROUGH THE MIRROR.. Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα.. κι είναι στη μυρωδιά της μέσα που το ψάρι αστράφτει.. μάταια μην ψάχνεις.. Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη.. πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα.. Υπερούσιος πας ενώ πάνω από το κεφάλι σου.. απλώνεται ο βυθός με τα χρωματιστά του βότσαλα σαν άστρα.. Ω μουσική ω Κυριακή συννεφιασμένη.. εωσότου η μαύρη θάλασσα φανεί.. κι επάνω της ανάψουν σαν βεγγαλικά τα τρία μου άστρα!.. Όλα μία σταγόνα.. ομορφιάς τρεμάμενη στα τσίνορα·.. μία λύπη διάφανη σαν θως κρεμάμενος από τον ουρανό.. με απέραντη ορατότητα.. όπου τα πάντα γίνονται ξεγίνονται.. γονατίζει ο Χάρος και ξανασηκώνεται πιο δυνατός.. και πάλι πέφτει ανίσχυρος βυθίζεται στα βάραθρα.. Μόνη της η σταγόνα σθεναρή πάνω απ' τα βάραθρα.. Στο χωριό της γλώσσας μου τη Λύπη τηνε λένε Λάμπουσα..

    Original link path: /DiscView.asp?mid=727&forum_id=15&
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα
    Descriptive info: 5/7/2004 9:20:46 PM.. ΤΟ TREKKING ΤΗΣ ANNAPURNA.. 3 έως 24 Απριλίου 2004.. Το πέρασμα του THORUNG LA 5416 m.. Ήταν η κατάλληλη ευκαιρία αυτή τη φορά για ένα ταξίδι στο Νεπάλ και μια ορειβατική εμπειρία στα Ιμαλάια για το γύρο της ANNAPURNA.. Ο ΕΟΣ Αχαρνών.. προγραμμάτισε την εκδρομή προετοιμάζοντας τους 21 συμμετέχοντες για μια ανεπανάληπτη εμπειρία 20 ημερών, 22 με το ταξίδι.. Για τη δική μου συμμετοχή "έφταιξε" τα μέγιστα η επιμονή του Δημήτρη Σταματόπουλου, ο οποίος, μήνες πριν, καλλιεργούσε μεθοδικά την ιδέα για να με πείσει, όπως είχε πείσει και τον Κωστή.. Αυτός ήταν εύκολος, εγώ έκανα το δύσκολο.. Αποτέλεσμα, σε όλη τη διαδρομή του έλεγα "τί θα πεις στη γυναίκα μου βρε, άν πάθω τίποτα;" Ακόμα μου το κοπανάει, γιατί τον φόρτωνα άγχος.. Δημήτρη, γειά σου!.. Στο κείμενο γίνεται μια προσπάθεια να αποτυπωθούν προσωπικές εμπειρίες και ορισμένες παρατηρήσεις.. Ομολογώ ότι έχει αρκετό ζόρι να κάνεις υποκειμενικές κρίσεις, γι αυτό και είναι ελάχιστες.. Ουσιαστικά είναι μια πρόχειρη αναφορά σε όσα ανεπανάληπτα ζήσαμε αυτές τις μέρες, πρωτόγνωρες εμπειρίες ορειβατικές, αλλά και εμπειρίες που έχουν σχέση με τους ανθρώπους του Νεπάλ, με όσα στοιχεία μπόρεσα να κρατήσω στο μυαλό και στο χαρτί.. Σίγουρα θα ξαναπάμε.. Έτσι κι αλλιώς είναι μια περιοχή, που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πολλών ανθρώπων σ όλον τον κόσμο και όχι τυχαία.. Ανήκει στην «άλλη όψη του πλανήτη» για μας του λεγόμενου αναπτυγμένου κόσμου, αλλά ταυτόχρονα φιλοξενεί την ψηλότερη κορυφή της γης και τόσες άλλες ακόμη κορυφές, επιβλητικές, μεγαλοπρεπείς.. Ελάτε να κάνουμε το Club των Φίλων της ANNAPURNA.. Oi 21 trekkers (Ανναπουρνιώτες, κατά τον Μάνο)με τα μικρά ονόματα μόνο:.. Γιώργος, αρχηγός, μηχανικός, ΕΟΣ Αχαρνών, Αθήνα.. Μάνος, γιατρός, Πειραιάς.. Γιώργος, στέλεχος επιχείρησης, Αθήνα.. Ιωάννα, φυσικοθεραπεύτρια, Αθήνα.. 5.. Γιάννης, μηχανικός, Αθήνα.. 6.. Ελένη, μηχανικός, Αθήνα.. 7.. Βαγγέλης, στέλεχος VODAFON, Αθήνα.. 8.. Πέτρος, υπάλληλος βιομηχανίας, Καβάλα.. 9.. Νανά, ελεύθερος επαγγελματίας, Καβάλα.. 10.. Μαρία, νοσηλεύτρια, Αθήνα.. 11.. Χριστίνα, καθηγήτρια Γερμανικών, Αθήνα.. 12.. Στέλλα, καθηγήτρια πιάνου, Αθήνα.. 13.. Στέλλα, δημόσιος υπάλληλος, Λάρισα.. 14.. Γιάννης, δικηγόρος, Λάρισα.. 15.. Λέλα, υπάλληλος Τράπεζας Ελλάδας, Αθήνα.. 16.. Ευκλείδης, δικηγόρος, Ηράκλειο.. 17.. Τάσος, συνταξιούχος έμπορος, Πειραιάς.. 18.. Μαρία, συνταξιούχος έμπορος, Αθήνα.. 19.. Κωστής, δημοτικός υπάλληλος, Αγιος Κωνσταντίνος Λοκρίδας.. 20.. Δημήτρης, δικηγόρος, Λαμία.. 21.. Στέφανος, υπάλληλος ΟΤΕ, Λαμία.. Φύγαμε από την ΑΘΗΝΑ στις 3 Απριλίου με την εταιρεία TAI της Ταϊλάνδης με προορισμό την ΜΠΑΓΚΟΓΚ σε μια πτήση 10 ωρών περίπου, μείναμε 4 ώρες στο αεροδρόμιο τράνζιτ και συνεχίσαμε για την ΚΑΤΜΑΝΤΟΥ κάνοντας άλλες 3 ώρες περίπου.. Πρώτες εντυπώσεις από την.. Κατμαντού.. Βρώμικη πόλη, παντού σκουπίδια.. Αυτό είναι και το "άρωμά" της, άρωμα Κατμαντού, όπως λέει και ο Ευκλείδης, να το δεχθούμε ανάλογα.. Δρόμοι στενοί, πολλά αυτοκίνητα, κορναρίσματα, τιμόνι δεξιά, ένα χάος, ελάχιστα φανάρια, πίεση για ταχύτητες.. Πολλοί άνθρωποι να κάθονται στην άκρη των δρόμων ανακούκουρδα, οκλαδόν ή ακουμπισμένοι, βλέμμα χαμένο, απλανές, με την εντύπωση «τίποτα δεν περιμένω», κάπου - κάπου διέκρινες ένα ελαφρύ χαμόγελο, λυπημένο, απαισιόδοξο.. Μείναμε στην Κατμαντού στο ξενοδοχείο MANASLU , μέσα στα στενά, σχετικά καθαρό, με πισίνα και όμορφο περιβάλλοντα χώρο.. Ένα δωμάτιο λίγο βρώμικο, μπάνιο βουλωμένο με την πλαστική κουρτίνα του μπάνιου έτοιμη να καταρρεύσει απ΄ τη βρωμιά.. Συνάλλαγμα, ένα ευρώ 80 ρουπίες περίπου, τηλέφωνο 225 ρουπίες το λεπτό στο ξενοδοχείο για την Ελλάδα (3,5 περίπου ευρώ).. Βραδινή έξοδο στην αγορά της Κατμαντού και στην Ταμέλ, τα πρώτα ψώνια, ένα φουλάρι, ένα παντελόνι, η απογοήτευση της βρωμιάς ξανά.. Για όσους δεν έχουν ταξιδέψει στο ΝΕΠΑΛ να επισημάνουμε ότι δεν νοιώθεις το φόβο της κλοπής, δεν υπάρχει πορνεία και δεν υπάρχει σε μεγάλο βαθμό επαιτεία, όπως θα περίμενε κανείς σε μια φτωχή χώρα.. Συναντήσαμε και ανθρώπους να ζητιανεύουν, αλλά ελάχιστους.. Όμως έχουν κάνει το υπαίθριο εμπόριο σχεδόν επαιτεία.. Σε παρακαλούν να αγοράσεις πράγματα που τα κρατούν στα χέρια τους και επιδιώκουν το "παζάρι".. Ίσως είναι και στην ιδιοσυγκρασία τους, ίσως είναι γι' αυτούς ένα παιχνίδι της τύχης, κάτι διαφορετικό πάντως από το παζάρι το δικό μας.. Επίσης δεν παρατηρήσαμε εκνευρισμούς, οι άνθρωποι είναι γενικά ήρεμοι, οι οδηγοί μπορεί να κορνάρουν συνεχώς, αλλά δεν εκνευρίζονται, δεν βρίζουν.. Πάρα πολλά μαγαζιά, μικρές "τρύπες" παντού, με διάφορα εμπορεύματα τουρλού, ουσιαστικά όλοι πουλάνε σε όλους, είναι μάλλον η μόνη τους ελπίδα, σαν να κάνουν την τύχη τους ποντάροντας στον πελάτη.. Ax! Κατμαντού, Κατμαντού,.. με το άρωμα και τα σκουπίδια σου παντού.. 1η μέρα στο ΝΕΠΑΛ, Δευτέρα 5 Απρίλη.. Ξύπνημα στις 5,30 πρωινό στο ξενοδοχείο και αναχώρηση στις 7,30 με το μικρό λεωφορείο, αφού παρακολουθήσαμε τους βαστάζους porters να φορτώνουν τα «λουκάνικα», τους σάκους μας.. Η πρώτη γνωριμία με τους porters έγινε στο αεροδρόμιο την προηγούμενη μέρα, κατά την υποδοχή.. Μας κρέμασαν στο λαιμό ένα στεφάνι με λουλούδια στον καθένα, ένδειξη παραδοσιακής φιλοξενίας.. Νάμαστε!.. Αυτή η λέξη - ΝΑΜΑΣΤΕ - θα μας ακολουθεί όλες τις μέρες, θα τη λέμε εκατοντάδες φορές τη μέρα, σε κάθε επικοινωνία με τους ντόπιους και μεταξύ μας χαριτολογώντας, παραφράζοντάς την ορισμένες φορές, «ήμασταν», «δεν είμαστε», «που να μην ήμασταν» κλπ.. «Νάμαστε», που γι αυτούς σημαίνει «καλως ήρθατε» welcome και ό,τι άλλο ευγενικό, καλημέρα, καλησπέρα, καλά να περνάτε, λέξη φιλοξενίας, που πολλές φορές συνοδεύονταν με το χαρακτηριστικό κλείσιμο των χεριών και την ελαφρά υπόκλιση.. Αυτό και το.. «τιριρίι»,.. το τραγούδι, είναι οι δυο χαρακτηριστικές λέξεις, που αποτυπώθηκαν στο μυαλό μας κατά κόρο.. Η διαδρομή μέσα από την πόλη φεύγοντας.. Φεύγοντας το πρωί με το λεωφορείο αποτυπώθηκαν στο μυαλό μου οι εικόνες από την πόλη που ξυπνάει, με τους κατοίκους στους δρόμους, μικρούς και μεγάλους, λες και κοιμήθηκαν έξω.. Ομαδική γυμναστική για κάποιους μέσα σε ανοιχτές αλάνες -πάρκα, τζόκινγκ, περπάτημα ανάμεσα σε αγελάδες.. Ανθρωποι να περπατούν σε κάθε κατεύθυνση, πολλοί άνθρωποι, παιδιά στο δρόμο, φωτιές για να ζεστάνουν το τσάι στο δρόμο.. Τα ποτάμια μαύρα, σαν πίσσα.. Ένας συρφετός σε λογική "χάους".. Βγαίνοντας από την πόλη.. Δρόμος μέσα από καλλιέργειες, καλαμπόκια, ρύζια, πολλά φορτηγά, πολλά.. λεωφορεία.. γεμάτα ανθρώπους, όλα ίδια της Ινδικής ΤΑΤΑ, όλοι να κορνάρουν.. Έλεγχος στο CHECK POINT.. Κατηφορίσαμε απότομα μπαίνοντας σε μια κοιλάδα με το ποτάμι, το χαρακτηριστικό του ΝΕΠΑΛ.. Ποτάμια, κοιλάδες με μεγάλες πλαγιές κλίσεις, μικρά χωριά, σπίτια διάσπαρτα και άνθρωποι παντού, να περπατούν, να κινούνται γενικά, χώματα σαθρά και πέτρες, μικροί, μεγάλοι, να βγάζουν πέτρες σε μικρά λατομεία, στο ποτάμι, παντού, γυναίκες με τη βαριά να σπάνε πέτρες, και τα μικρά παιδιά το ίδιο.. Φαίνεται ότι η οικοδομική δραστηριότητα έχει ανάγκη την πέτρα, που δεν είναι και τόσο άφθονη και σε καλή ποιότητα.. Οι πρώτες εικόνες των καλλιεργειών σε πεζούλες, μικρές πεζούλες με πέτρινα τοιχία, λίγο σηκωμένα για να κρατάνε τα χώματα.. Πρώτος σταθμός, ένα βρώμικο χωριό πάνω στο δρόμο, μαγαζιά αριστερά και δεξιά, παλιότερα ίσως να ήταν χάνια, ζώα και άνθρωποι μαζί, κατσίκες, σκυλιά, αγελάδες, κότες σε μια «αναστατωμένη» αρμονία, και όλα ήρεμα με τη βρωμιά διάχυτη, στη βρύση, έξω από τα καταστήματα, να κρατάς τη μύτη σου.. Συνεχίζοντας, περάσαμε το BESISAHAR και η τύχη μας έλαχε να κάνουμε το τελευταίο κομμάτι μέχρι το KHUDI με το λεωφορείο σε ένα δρόμο χωμάτινο, στενό, ούτε για τρακτέρ, το λεωφορείο να βρίσκει από κάτω, πότε να γέρνει από τη μια και πότε από την άλλη, εμείς να κρατάμε την αναπνοή μας, πέφτουμε δεν πέφτουμε.. Περνούσε μέσα στα ρέματα, χωρίς γέφυρες, με πέτρες τεράστιες από τις πλημμύρες.. Οι άλλοι τρέκκερς αυτό το κάνουν με τα πόδια.. Εμάς, για να μας ευχαριστήσουν περισσότερο ίσως, μας πήγαν με το λεωφορείο.. Οδηγός ένα νέο παιδί, φαίνεται ότι τα τιμόνια τα πήραν οι νέοι στο Νεπάλ.. Κατεβήκαμε από το λεωφορείο στο χωριό, ελαφρώς ζαλισμένοι, παγωμένοι με κρύα καρδιά, πήραμε τα σακίδιά μας, τα φορέσαμε, σαν να δοκιμάζαμε την τύχη μας σε κάτι καινούργιο.. Κι έτσι ήταν.. Ξεκινήσαμε με τα σακίδια, τα καπέλα, τα μπατόν, τις κάμερες και τις φωτογραφικές μηχανές, κάποιοι έβαλαν και τις αντηλιακές κρέμες, φουλάρια κλπ, πεζοπόροι «ιαπωνικού τύπου».. Περνάμε την πρώτη.. κρεμαστή γέφυρα.. στο KHUDI, παίρνουμε την πρώτη καλή γεύση και, με τη χαρά του νέου ορειβάτη στα Ιμαλάια, συνεχίζουμε με αισθήματα ανακατεμένα, ο καθένας κλεισμένος στον εαυτό του, λίγες κουβέντες, περισσότερες σκέψεις και φθάσαμε, σε μια ώρα.. στο χωριό Μπουλμπούλι (BHULBHULE) Δεν το πιστεύαμε ότι θα είναι τόσο λίγο το περπάτημα την πρώτη μέρα.. Σχεδόν διαμαρτυρηθήκαμε στη.. διεύθυνση για την κοροϊδία.. Μικρό κατάλυμα, ισόγεια δωμάτια, των τριών και τεσσάρων κρεβατιών, φόβοι για ψύλλους και ποντίκια, πήραμε τα πρώτα προληπτικά μέτρα.. Πρώτη διαπίστωση ήταν τα αβόλευτα "λουκάνικα", οι σάκοι μας.. Ήταν μια αποτυχία ως επιλογή, γιατί δεν είχες την ευχέρεια να βγάλεις και να βάλεις πράγματα.. Τυχεροί αυτοί που αγόρασαν σάκους με φερμουάρ στο πλάι και όχι στρατιωτικούς.. Πρώτες βόλτες το απόγευμα περνώντας απέναντι από το ποτάμι και τη γέφυρα, φωτογραφίες, βίντεο κλπ.. γιαπωνέζικα.. Πήγαμε στον καταρράκτη, κάποιοι τολμηροί μπήκαν από κάτω, πήγαμε στο ποτάμι, φωτογραφίες στα ορμητικά νερά, οι καλλιέργειες, οι ντόπιοι, στο μικρό μαγαζί, καλή διάθεση γενικά.. 2η μέρα, Τρίτη 6 Απρίλη.. Ξύπνημα στις 5,30, αναχώρηση στις 7,30.. Διαδρομή δίπλα στο ποτάμι, περνώντας τις γέφυρες, όμορφη διαδρομή, ξεκούραστη, σύνολο 9 ώρες με ενδιάμεσους σταθμούς της μισής ώρας.. Φθάσαμε 4,30 το απόγευμα στο χωριό JAGAT και καταλύσαμε στο ξενοδοχείο TIBET.. Τους περισσότερους τους έπιασε δυνατή βροχή, κάποιοι τη γλιτώσαμε.. Οι πρώτοι κάναμε κούρσα σχεδόν για να αποφύγουμε τη βροχή.. Τα περισσότερα ξενοδοχεία καταλύματα, που μέναμε στα χωριά, είχαν το όνομα TIBET, φαίνεται το γραφείο που μας είχε αναλάβει είχε κάποια ιδιαίτερη σχέση με το όνομα αυτό, πέρα που οι ίδιοι ήταν Θιβετιανής καταγωγής.. Διακρίναμε μια προτίμηση στα Θιβετιανά, ακόμα και στο φαγητό, και στα μαγαζιά.. Το Jakat είναι ένα χωριό όμορφο, πάνω στο βράχο σχεδόν, και πάνω απ το ποτάμι, μέσα σε μια χαράδρα με τα βουνά να υψώνονται αριστερά και δεξιά.. Καλλιέργειες ελάχιστες, μικρές πεζούλες με καλαμπόκια που μόλις άρχιζαν να φυτρώνουν.. Κατεβήκαμε στο ποτάμι για μπάνιο, μας έπιασε το σούρουπο στην επιστροφή.. ΦΑΓΗΤΟ: δύο ειδών σούπες, χυλό και μακαρονόσουπα, και δεύτερο πιάτο λάχανο, ρύζι και πατάτες τηγανητές.. Ύπνος σχετικά άνετος με τα σκυλιά να γαβγίζουν τα μεσάνυχτα.. Να γιατί κάποιοι δεν αγαπάνε τα σκυλιά.. 3η μέρα, Τετάρτη 7 Απρίλη.. Ξύπνημα στις 6, αναχώρηση στις 7,30.. ΠΡΩΙΝΟ: καφές ή τσάι (black tea), ομελέτα με ψωμί άζυμο (πίτα μικρή στρογγυλή).. Ξανά μια όμορφη διαδρομή, ξανά γέφυρες, μικρά καταλύματα, τεϊοποιία, μικρές στάσεις.. Περάσαμε το όμορφο οροπέδιο με το ποτάμι να κυλάει αργά τα γαλάζια νερά του και το ωραίο χωριό με τα περιποιημένα ξενοδοχεία.. Εδώ έπρεπε να μείνουμε.. Απέναντι οι καταρράκτες.. Στη διαδρομή συναντήσαμε και μια φωτιά που έκαιγε, μέρες, τους λίγους θάμνους στο πλάι της χαράδρας, φαίνεται ότι ήταν από κεραυνό, αλλιώς δεν δικαιολογείται.. Φθάσαμε στις 3,30 το απόγευμα στο χωριό DHARAPANI, δίπλα στο ποτάμι, μέσα στη χαράδρα, συνολική διαδρομή οκτώ ώρες.. Δεν έχει ρεύμα, ούτε τηλέφωνο από κάποια ζημιά που προκλήθηκε τις προηγούμενες μέρες από τους κεραυνούς.. Ήταν επόμενο σε τέτοιες συνθήκες και στα 2000 μέτρα περίπου.. Πήγα στο ποτάμι για μπάνιο, ήταν μάλιστα μετά το απόβρεχο, μας είχε πιάσει η βροχή μόλις φθάναμε.. Κάθε απόγευμα σχεδόν έβρεχε, αλλά συνήθως λίγο πριν φθάσουμε, οπότε λέγαμε «μας συμπαθεί ο Βούδας».. Την άλλη μέρα είδαμε τις γύρω κορυφές χιονισμένες.. Ήμασταν ήδη στα 1.. 900 μέτρα.. ΦΑΓΗΤΟ: Δύο σούπες, χορτόσουπα και κρεμυδόσουπα.. Βάζουμε και μπόλικο τσίλι για να κατεβαίνει καλύτερα 2ο πιάτο, κατσαρό μακαρόνι και μια πατάτα βρασμένη με τη φλούδα.. Συνήθως έχει περίσσευμα, γιατί το πρώτο είναι λίγο.. Μετά ακολουθεί το τσάι, για όσους θέλουν.. Προαιρετικά η μπύρα, περίπου 150 ρουπίες το μπουκάλι.. Μπύρα Νεπάλ ή εισαγωγής.. Για το νερό.. Αγοράζουμε πολλά νερά, πίνουμε υποχρεωτικά τρία λίτρα την ημέρα περίπου υγρά για το υψόμετρο και το περπάτημα.. Όσο ανεβαίνουμε, τόσο ανεβαίνει και η τιμή του.. Στην Κατμαντού είχε 15 ρουπίες το λίτρο, στο DHARAPANI είχε 80, στο τέλος το πληρώσαμε και 130 ρουπίες.. Ήταν αναμενόμενο, αν σκεφθεί κανείς ότι μεταφέρεται στην πλάτη και σε τέτοιες αποστάσεις.. Στα περισσότερα χωριά είχε ειδικά γραφεία ενημέρωσης για την ποιότητα του νερού από την A.. C.. A.. P (ANNAPURNA CONSERVATION AREA PROJECT) τα περίφημα SAFE DRINKING WATER SCHEME.. Εκεί μπορούσες να αγοράσεις φθηνότερο νερό, ασφαλές, αφού πήγαινες με αδειανό μπουκάλι.. Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΥΨΟΜΕΤΡΟΥ.. Μετά το φαγητό έγινε παρουσίαση από τον Μάνο, το γιατρό μας, της Νόσου του Υψομέτρου ή Νόσο του Βουνού.. Έπεσε ο σχετικός πανικός.. Από μια σκοπιά καλό είναι να γνωρίζει κανείς τους κινδύνους, αλλά και η ψυχολογία μας χρειάζεται.. Αναφέρθηκαν τα συμπτώματα, η παθολογία, η αντιμετώπιση, η πρόληψη.. Το ποσοστό ασθενών που παρατηρείται πάνω από τα 3.. 000 μέτρα είναι της τάξης του 0,4 5 %.. Η ομάδα μας είχε απώλειες 10% (2 στους 21), παρά τον άψογο τρόπο προσαρμογής.. Έγινε αρκετή συζήτηση.. Αργότερα είχε Νεπαλέζικο γλέντι σ ένα κουτούκι με κιθάρα και την νεπαλέζικη οικογένεια να τραγουδάει και να χορεύει παραδοσιακά τοπικά στο μισοσκόταδο, με το φώς ενός κεριού.. Δώσαμε κι εμείς ρέστα μαζί τους, η Μαρία, ο Μάνος, ο Κωστής, ο Βαγγέλης.. Νεπαλέζικο ουίσκι, λογαριασμός 680 ρουπίες, 8,5 ευρώ.. 4η μέρα, Πέμπτη 8 Απρίλη.. Ξύπνημα στις 6, αναχώρηση στις 7,25.. ΠΡΩΙΝΟ: τσάι ή καφές, ομελέτα με άζυμο ψωμί (πίτα), λίγη μαρμελάδα.. Κάθε βράδυ έρχεται ο Big Chief και φέρνει το μενού για το πρωινό, να συμφωνήσουμε, τι να συμφωνήσουμε, αφού είναι όλα τα ίδια.. Διαδρομή: Ίδια όμορφη, πάλι δίπλα στο ποτάμια, μέσα σε ψηλά πεύκα, αραιά και αρκετή χαμηλή βλάστηση.. Συνέχεια συναντάμε ντόπιους να περνούν, νέα παιδιά, υπάρχει αρκετή δραστηριότητα.. Το μονοπάτι ανεβαίνει και κατεβαίνει διαρκώς.. Αυτό ήταν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τις πρώτες τουλάχιστο μέρες: το ανεβοκατέβασμα του μονοπατιού, που το σχολιάζαμε όλοι.. Μα αφού πήραμε ύψος, γιατί θέλουν να το χάσουμε τόσο γρήγορα;.. Περάσαμε στο CHECK POINT απ τους φαντάρους, πριν μπούμε στην πόλη, το διοικητικό κέντρο της περιοχής, το CHAME.. Το ξενοδοχείο απέναντι από το ποτάμι, στην άλλη άκρη του χωριού.. Το μόνιμο παράπονό μας, στα χειρότερα μας πήγαιναν.. Μας έπιασε βροχή, πολύ βροχή, χιόνισε ψηλά.. Είχε δορυφορικό τηλέφωνο, 250 ρουπίες το λεπτό.. Βγήκαμε βόλτα στην αγορά του χωριού, τσάι κλπ σ ένα μαγαζί, το χωριό είχε αρκετά κυβερνητικά κτίρια και ενδιαφέρον.. ΦΑΓΗΤΟ: σούπες, κοτόσουπα και ντοματόσουπα και 2ο πιάτο μισή πίτσα βεντζιτέριαν με κρεμμύδια και πατάτες κοκκινιστές.. Το βράδυ όπως ήταν φυσικό μας πείραξαν τα κρεμμύδια και.. Για το ρεύμα.. Το πρόβλημα γι αυτούς που κρατούσαμε κάμερα ήταν ότι οι μπαταρίες άδειαζαν γρήγορα και δεν είχε ρεύμα στα χωριά.. Όπου είχε, δεν υπήρχαν πρίζες στα δωμάτια κι έπρεπε να βρεις πρίζα πληρώνοντας 100 ρουπίες την ώρα.. Δυστυχώς στο CHAME δεν πρόλαβα να φορτίσω την μπαταρία της κάμερας.. Ήταν στιγμές που ένοιωθες τα όρια του μαζοχισμού, τα όρια της αντοχής σου Κι αυτό εκφραζόταν ή δεν εκφραζόταν.. Γι αυτό επιμένουμε και λέμε ότι τουλάχιστον μέχρι τα 3.. 000 μέτρα το τρέκκινγκ έπρεπε να γίνεται γρήγορα, χωρίς πολλές καθυστερήσεις.. Ας κάναμε και περισσότερες ώρες την ημέρα, αλλά έπρεπε να γίνει σε λιγότερες μέρες, μέχρι το MANAG, όπου προβλεπόταν η προσαρμογή.. Ο αργός ρυθμός και οι συνεχείς στάσεις κουράζουν και αφήνουν πολλά περιθώρια αγανάκτησης.. 5η μέρα, Παρασκευή 9 Απρίλη.. Ξύπνημα στις 6, αναχώρηση στις 7,25.. Μέρα καλή, καθαρός ουρανός, το χιόνι φαίνεται κοντά μας, αλλά λειώνει γρήγορα.. ΠΡΩΙΝΟ, κλασικά, τσάι ή καφές, ομελέτα και βραστά αυγά, ψωμί άζυμο (πίτα).. Πρέπει να το πούμε.. Σ αυτές τις συνθήκες ξεχνάς τις λεπτομέρειες της καθαριότητας, τις τρίχες πιθανόν, αν είναι νόστιμο ή όχι το φαγητό, γιατί ο σκοπός είναι να αντέξεις, να κρατήσεις δυνάμεις για να περάσεις το THORUNG LA, τα 5.. 416 μέτρα! Ποιος να σε γυρίσει πίσω.. Δεν έχει επιστροφή, υπάρχει μόνο το μπροστά!.. Μια χαλαρή, ευχάριστη και ξεκούραστη διαδρομή 6,30 ωρών, μέσα στο δάσος και δίπλα στο ποτάμι.. Δεξιά μας και μακριά είδαμε για λίγο την περίφημη κορυφή του.. MANASLU.. με ύψος 8.. 156 μέτρα.. Φθάσαμε στον επόμενο σταθμό, το PISANG, ένα μικρό χωριό, στην άκρη στο ποτάμι, στην κοιλάδα.. Απέναντι και λίγο ψηλά είναι το παλιό PISANG, το οποίο εγκαταλείφθηκε ύστερα από μια κατάληψη από τους Θιβετιανούς και την αναγκαστική εκκένωση για να το κάνουν στρατιωτικό φυλάκιο και στρατώνες για τον έλεγχο της περιοχής.. Στο παλιό χωριό υπάρχει ένας παλαιός Βουδιστικός ναός και στην κορυφή του χωριού κατασκευάζεται ένας καινούργιος (κομό) με προσφορές και εθελοντική εργασία.. Επισκεφθήκαμε το ναό, απολαύσαμε την.. ANNAPURNA II.. (7.. 937μ) και την ANNAPURNA VI (7.. 535μ) να ξεπροβάλουν από τα σύννεφα πάνω από το κεφάλι μας, ανεβήκαμε προς το.. PISANG PEAK.. (6.. 091 μ) αλλά μπορέσαμε να χαράξουμε με το μυαλό μας μόνο τη διαδρομή, τοποθετώντας και το σημείο του BASE CAMP του PISANG PEAK.. Γιατί να μην έχουμε και μια κορυφή;.. Είχαμε μια ελπίδα να κάνουμε μια κορυφή πάνω από 6.. 000 μέτρα, δυστυχώς δεν μας έκατσε.. Έπρεπε να κάνουμε νωρίτερα τον προγραμματισμό, να πάρουμε τις πρωτοβουλίες 3-4 από μας και να παρακάμψουμε την πορεία από δεξιά.. Δεν πρέπει να έχει ιδιαίτερη δυσκολία το PISANG PEAK, άλλωστε το έχουν και σαν κορυφή trekking.. Πρέπει να σημειώσουμε στα αρνητικά της αποστολής αυτό το γεγονός.. Ότι δεν είχαν συμπεριλάβει στο πρόγραμμα και μια κορυφή.. Έπρεπε το trekking να είχε μια κορυφή, όπως γίνεται συνήθως, μειώνοντας ίσως τις μέρες τουρισμού, ή κόβοντας εντελώς την ζούγκλα.. Είδαμε το μνημείο των έντεκα νεκρών ορειβατών.. Δέκα Γερμανοί και ένας σέρπας πέθαναν στις 13-11-1994 στο PISANG PEAK, κάποια χιονοστιβάδα ίσως.. Βράδυ χωρίς φως.. ΦΑΓΗΤΟ: Μακαρονόσουπα και 2ο πιάτο ρύζι με πατάτες, καυτερό νεπαλέζικο φαγητό, βάλαμε και τσίλι και φαρμακωθήκαμε.. 6η μέρα Σάββατο 10 Απρίλη.. Ξύπνημα στις 6, όπως πάντα, αναχώρηση στις 7,20.. Πήγα για φωτογραφίες και video απέναντι από το ποτάμι για να προλάβω την ANNAPURNA II με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.. ΠΡΩΙΝΟ: τσάι ή καφές και πίτα (άζυμο ψωμί) με τυρί κασέρι αυτή τη φορά.. Ήταν μια χαλαρή διαδρομή 8 ωρών περίπου σήμερα για το MANAG, αλλά ταυτόχρονα κουραστική, γιατί είχε συχνές στάσεις.. Το ποτάμι δεν το αποχωριζόμαστε ποτέ.. Η μεγάλη στάση έγινε στο BHRAKA, όπου επισκεφθήκαμε το βουδιστικό μοναστήρι και κάποιοι πήραν μέρος και στις εκδηλώσεις προς τιμή του γερμανού πρέσβη, ο οποίος ήρθε με ελικόπτερο για να προωθήσει τον τουρισμό στην περιοχή για τους γερμανούς τουρίστες.. Παράλληλα είχαν διοργανώσει και ένα Μαραθώνιο, τον Μαραθώνιο του MANAG, με αρκετή συμμετοχή κυρίως ευρωπαίων αθλητών.. Φάγαμε για μεσημέρι στο ωραίο ξενοδοχείο στο BHRAKA, στην ωραία βεράντα.. Καθαριότητα και περιποίηση, άλλωστε εκεί θα  ...   βρωμιά και σκουπίδια.. Μας απείλησε για λίγο η βροχή, τη γλιτώσαμε και επιστρέψαμε στον παραλιακό δρόμο, καφέ καπουτσίνο στο LAKE SIDE και μετά βραδινό φαγητό και μπύρα σ ένα όμορφο ρεστωράν με ωραία μουσική.. ΦΑΓΗΤΟ: μακαρόνια με κρέμα μανιτάρια.. 14η μέρα Κυριακή 18 Απριλίου.. Αρχίζει το καθαρά τουριστικό κομμάτι της αποστολής μας.. Μια λάθος επιλογή κατά τη γνώμη μου, που αν το ήξερα, θα προσπαθούσα να το αποφύγω.. Ξύπνημα στις 6.. 30, πρωινό στις 7 ΠΡΩΙΝΟ: μπουφέ, αρκετά καλό Αναχώρηση στις 8.. 30 με ένα λεωφορείο μαζί με άλλους τουρίστες της εταιρείας GREEN LINE TRAVEL με air-condition.. Βρεθήκαμε σε τρεις ώρες σ ένα ΜΟΤΕΛ και κατεβήκαμε για μεσημεριανό φαγητό.. Μπουφέ με καυτερά φαγητά, κοτόπουλο κατσαρόλας, πατάτες, ρύζι με φακές κλπ.. Φάγαμε και περιμέναμε κάπου μια ώρα για να έρθει το λεωφορείο της γραμμής από την ΚΑΤΜΑΝΤΟΥ να μας μεταφέρει σε μια πόλη κοντά στο εθνικό πάρκο.. ρχισε η οδύσσεια.. Το λεωφορείο ήταν της γραμμής γεμάτο με ντόπιους χωρίς air-condition.. Ανέβαινε διαρκώς, πότε σε άσφαλτο πότε σε χώμα, να διασταυρώνεται με ατέλειωτα φορτηγά και λεωφορεία, προσπεράσεις, κορναρίσματα ατέλειωτα, γέφυρες στενές, να μην βλέπεις μπροστά σου από τη σκόνη, ζέστη αφόρητη, να γέρνει το λεωφορείο στους χείμαρρους και τα λαγκάδια μπατάροντας πότε από τη μια και πότε από την άλλη πλευρά, με ταχύτητα.. Φωνές, αγανάκτηση, φόβος.. Αυτό κράτησε κοντά 2,5 ώρες μέχρι να φθάσουμε στην πόλη, μια πόλη σαν την Κατμαντού, τουρλού, ανακατωμένος ο ερχόμενος.. Μας άφησαν σ ένα μαγαζί, που τότε επισκευάζονταν, για να αλλάξουμε λεωφορείο.. Ξέσπασε η αγανάκτησή μας.. Τα είπαμε έντονα στον εκπρόσωπο του γραφείου, που μας συνόδευε, και μας απάντησε πως αυτή η συμφωνία έχει γίνει από την Αθήνα, όχι δηλαδή με δικό μας λεωφορείο, αλλά με την τοπική συγκοινωνία, γιατί αλλιώς το κόστος θα ήταν μεγαλύτερο.. Το δεχτήκαμε, τι να κάναμε άλλωστε, και συνεχίσαμε για μια ώρα ακόμη με ένα μικρό λεωφορείο.. Φθάσαμε μετά από 8 ώρες, στις 4μμ, στο CHITWAN, το Εθνικό Πάρκο στη ζούγκλα.. Περάσαμε το ποτάμι με τη βάρκα και περπατώντας φθάσαμε στα μικρά σπιτάκια μέσα στα δέντρα, δίπλα στο ποτάμι, χωρίς φως, αλλά με τουαλέτα και μπάνιο, αρκετή ζέστη και υγρασία.. Αφού τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτια, πολύ σύντομα χωριστήκαμε σε δύο ομάδες και περπατήσαμε μια ώρα περίπου μέσα στη ζούγκλα, υποτίθεται σε μονοπάτια για να δούμε άγρια θηρία.. Είδαμε από μακριά τον ρινόκερο, ακούσαμε πολλά κελαηδήματα πουλιών κλπ.. Μια ψιλοαπάτη, γιατί η παρουσία των αγρίων ζώων είναι τεχνητή, με την έννοια ότι υπάρχουν 5 ελέφαντες που τους έχουν φέρει από τα τσίρκα, εκπαιδευμένους, αυτοί βγαίνουν βόλτα στην περιοχή και έχουν αφήσει την έντονη παρουσία τους με την κοπριά τους.. Και οι ρινόκεροι πρέπει να είναι μισοσυντηρούμενοι από τους ανθρώπους του Κέντρου που ξέρουν κάθε φορά πού θα τους βρουν.. Στα δέντρα κάποιοι είδαν μαϊμούδες.. Επιστρέφοντας μας έγινε προβολή slides για το Εθνικό Πάρκο και τα ζώα.. Μετά ΦΑΓΗΤΟ, μπουφέ, τα ίδια με το μεσημέρι και επί πλέον σοκολάτα γλυκό του κουταλιού.. 15η μέρα Δευτέρα 19 Απριλίου.. Ο ύπνος το βράδυ ήταν κουραστικός, χωρίς μπλουζάκι γιατί είχε ζέστη.. Το πρωί ξύπνημα στις 5.. Ένα ξύπνημα εντυπωσιακό με τις φωνές και τα κελαηδήματα εκατοντάδων πουλιών, φωνές ξένες για μας, μια συναυλία πρωινή.. Καφές και τσάι στις 6 και στις 6.. 30 αναχώρηση, ξανά σε δύο ομάδες.. Περπατήσαμε μία ώρα περίπου στο δάσος παρατηρώντας τα πουλιά και προσπαθήσαμε υποτίθεται να βρούμε άγρια ζώα, αλλά τίποτα.. Τελικά μπήκαμε στη βάρκα στο ποτάμι, αφού μας περίμεναν οι βαρκάδες, και κάναμε βαρκάδα, πολύ ωραία, χαλαρώσαμε κατεβαίνοντας το ποτάμι.. Φθάσαμε στο σημείο που παρκάρουν οι βάρκες κι από κει με τα πόδια στα σπιτάκια.. ΠΡΩΙΝΟ: μπουφέ, φασόλια και πατάτες, αυγά, τυρί, μαρμελάδα και τσάι, καφές, ψωμί Κατά τις 9 φύγαμε για παρατήρηση πουλιών και παίρνοντας τη βάρκα περάσαμε απέναντι και πήγαμε στο χωριό.. Ένα αγροτικό χωριό, με σπίτια από πηλό, χωρίς παράθυρα για τα κουνούπια και την μαλάγρα, με 5-6 παιδιά κάθε οικογένεια, φωτογραφίες και video.. Δώσαμε καραμέλες στα παιδιά.. Στην επιστροφή ο Κωστής και ο Μάνος μπήκαν στο ποτάμι κολυμπώντας μέχρι τα σπιτάκια, μέσα στα βρώμικα νερά.. Φάγαμε στις 1 μμ.. ΦΑΓΗΤΟ μπουφέ: σούπα, κρέας κατσαρόλας, πατάτες κοκκινιστές, ρύζι και φακές, σαλάτα (αγγούρι ντομάτα), μπρόκολα με σάλτσα, μανταρίνια και καφές.. Στις 3 μμ οι περισσότεροι πήγαν στο ποτάμια για να δουν το μπάνιο των ελεφάντων.. Εμείς διαμαρτυρόμενοι για την κακομεταχείριση των ζώων, υψώσαμε μέσα μας ένα πανώ «ΤΑ ΑΓΡΑ ΖΩΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ» και δεν πήγαμε.. Το βράδυ είχε νεπαλέζικη βραδιά με ένα χορευτικό συγκρότημα της περιοχής, νέα παιδιά χόρεψαν έναν περίεργο χορό με τον ήχο ενός ταμπούρλου χτυπώντας μεταξύ τους τα ξύλα που κρατούσαν.. Μπήκαν και οι δικοί μας στο χορό, χορός διονυσιακός, τουρλού χωρίς κάποιο ρυθμό, ξεφάντωμα, όμως, και ίδρωμα για όλους.. Βραδινό ΦΑΓΗΤΟ με τις γνωστές πια γεύσεις.. 16η μέρα Τρίτη 20 Απριλίου.. Σηκωθήκαμε στις 5.. 30, πρωινό στις 6, αναχώρηση στις 7.. 15 με τη βάρκα, μετά το μικρό λεωφορείο, πρώτη στάση στην πόλη στο ίδιο μαγαζί και στη συνέχεια το γνωστό ταξίδι με την ενδιάμεση στάση στο ΜΟΤΕΛ.. Φθάσαμε στην Κατμαντού στις 4 το απόγευμα μετά τη γνωστή ταλαιπωρία των 8 ωρών, με συνεχή μπλοκαρίσματα, κορναρίσματα, check point και βέβαια σε πολλά σημεία στην άκρη του γκρεμού, πέφτουμε δεν πέφτουμε, σ έναν απαίσιο δρόμο στο μεγαλύτερό του κομμάτι.. νθρωποι, σπίτια, ζώα σε όλο το μήκος του δρόμου των 200 περίπου χιλιομέτρων, ένα ατέλειωτο ανθρωπολόι, μικρά παιδιά να εισπνέουν τη σκόνη, να προσπαθούν να πουλήσουν κομμάτια αγγούρια στους ταλαιπωρημένους επιβάτες και οδηγούς των χιλιάδων λεωφορείων και φορτηγών.. ΙΧ ελάχιστα.. Παντού η ινδική εταιρεία ΤΑΤΑ με το πανομοιότυπο στυλ των οχημάτων, μια μονοτονία κι αυτή.. Ο δρόμος αυτός σε 2 3 χρόνια δεν νομίζω να είναι σε θέση να λειτουργήσει.. Ο αριθμός των αυτοκινήτων θα πολλαπλασιαστεί αντικειμενικά για να εξυπηρετήσει την πληθυσμιακή αύξηση και οι φθορές είναι γρήγορες και αναπόφευκτες.. Οι κλίσεις είναι πολύ μεγάλες και η ορμητικότητα των χειμάρρων καταστρέφουν τις γέφυρες και το οδόστρωμα κάθε φορά που βρέχει.. Δεν υπάρχει προοπτική διαπλάτυνσης λόγω των μεγάλων κλίσεων αλλά και της σαθρότητας των εδαφών.. Το πρόβλημα στο ΝΕΠΑΛ, όπως το συζητήσαμε με το Δημήτρη, και διαφωνήσαμε, πρέπει να αντιμετωπιστεί κατά τη γνώμη μου, με έναν συνδυασμό: Μόρφωση ενημέρωση δραστικός έλεγχος των γεννήσεων - ήπιες μορφές παρέμβασης στα ορεινά.. Η ευημερία έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να οδηγήσει τις γεννήσεις σε σύγκλιση με το μέσο όρο των οικονομικά αναπτυγμένων χωρών.. Αυτό βέβαια σημαίνει, η διεθνής κοινότητα και ο ΟΗΕ με τη UNISEF να αναλάβουν ανάλογη δράση, και όχι να περιμένουν πότε θα φθάσουν τα τεράστια καραβάνια, τα στίφη, των πεινασμένων της ανατολής στην πόρτα μας.. Τότε θα είναι αργά.. ΤΩΡΑ πρέπει να μ ο ι ρ α σ τ ο ύ μ ε τα πλούτη και τη φτώχεια μας με τους πεινασμένους λαούς, σε έναν διεθνή προσανατολισμό της ανυστερόβουλης προσφοράς μας και να μην επιτρέψουμε τους αποικιοκράτες πολεμοκάπηλους αμερικανούς και τους άλλους φίλους τους να το κάνουν με πολέμους και καταδυναστεύσεις.. Δείτε ΙΡΑΚ, Αφγανιστάν και τα άλλα κράτη.. Είναι σίγουρο πως αν ο έλεγχος του πληθυσμού δεν γίνει από τους ίδιους τους ανθρώπους, ή αυτό θα γίνει βίαια με πολέμους, ή θα το κάνει η ίδια η φύση με αρρώστιες και καταστροφές.. Αυτό θεωρείται νομοτέλεια.. Ο πλανήτης και η φύση έχουν πεπερασμένες δυνατότητες αγαθών για τον άνθρωπο, πεπερασμένες ποσότητες φυσικών πόρων.. Αυτές τείνουν δυστυχώς να εξαντληθούν.. Όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί.. Στην Κατμαντού οι περισσότεροι μείναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, στο MANASLU, που μείναμε και κατά την άφιξή μας.. Αυτή τη φορά μας έδωσαν καλύτερα δωμάτια.. Οι υπόλοιποι προτίμησαν ένα πιο αριστοκρατικό ξενοδοχείο με πρόσθετη επιβάρυνση 12 ευρώ τη βραδιά.. ΦΑΓΗΤΟ στις 7μμ: σούπα, φασολάκια, ντομάτα γεμιστή, λίγο κοτόπουλο, λίγο κολοκύθι, πατάτες τηγανιτές, κομπόστα και τσάι.. Τηλέφωνο 170 ρουπίες το λεπτό, INTERNET 40 ρουπίες την ώρα.. Αργότερα βγήκαμε στην ΤΑΜΕΛ, στη βρωμιά και το σκοτάδι, με μπόλικο άρωμα «Κατμαντού», και ανεβήκαμε σε μια ταράτσα, όπου απολαύσαμε για λίγο live τραγούδια της 10ετίας 60-70 DOORS, JIM MORISSON κλπ.. 17η μέρα Τετάρτη 21 Απριλίου.. Το πρωί σηκωθήκαμε στις 7.. 15 πρωινό στις 7.. 30, αναχώρηση με το λεωφορείο στις 8.. 30 για την πόλη, αξιοθέατα, ναούς, αγορά κλπ, και ψώνια.. Μαζί μας αυτή τη φορά ήταν ένας ξεναγός, ένας «γλείφτης» τύπος, που σε προκαταλάμβανε αρνητικά με την πολυλογία του.. Ανεβήκαμε σ ένα λόφο, όπου βρίσκεται το συγκρότημα των εκατοντάδων βουδιστικών ναών και μοναστηριών, το Bouddhanath, του θεού Shiva.. Είδαμε την πόλη από ψηλά μέσα στο νέφος της, παντού το «άρωμα Κατμαντού» (γειά σου Ευκλείδη!).. Στο μυαλό μου έρχεται η λέξη τραγωδία: ένας συρφετός, άνθρωποι, αυτοκίνητα, ζώα, σκουπίδια, σκουπίδια, σκουπίδια.. Όσο λάθος κι αν είναι, εμείς διαπαιδαγωγηθήκαμε με το ρητό «η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά».. Αλλη κουλτούρα; Αλλη νοοτροπία; Ίσως.. Κατεβαίνοντας σταματήσαμε σ ένα δήθεν ορφανοτροφείο, και το μυστικό ήταν να μας πάει ο ξεναγός σ ένα μαγαζί για ψώνια.. Εκνευρισμός κι εδώ.. Συμπέρασμα, δε λείπουν ποτέ αυτά από τα τουριστικά γκρουπ.. Η συνέχεια ήταν ξενάγηση στην πλατεία DURBAR με τους ναούς και το παλιό παλάτι.. Ίσως το πιο ενδιαφέρον τμήμα της πόλης για τον επισκέπτη.. Πολλοί άνθρωποι, τουρίστες και ντόπιοι, σ ένα ανελέητο παζάρι, από τα πιο μικρά και ασήμαντα.. Όχι φόβος για κλοπή, όχι βία, πολύ ενοχλητικοί όμως στο να σου πουλήσουν, να σε παρακαλάνε επίμονα να αγοράσεις, μια ιδιότυπη ζητιανιά, κάποιοι γραφικοί τύποι να κυνηγάνε να φωτογραφηθούν μαζί σου για να τους πληρώσεις.. Αλλά και άνθρωποι να ψάχνουν στα σκουπίδια, άλλοι να φτύνουν κάτω, τι να κάνουν η σκόνη, άλλοι να φορούν μάσκες.. Στρατιώτες με τα όπλα τεταμένα παντού, ο φόβος του εσωτερικού εχθρού.. Για μας ο φόβος, η τρομοκρατία της δηλητηρίασης, μη το νερό, μη τα λαχανικά, μη τα φρούτα, το γάλα, και κάθε φορά να κολλάει ο λαιμός σου από τη σκόνη.. Η μύτη να ξεραίνεται και η μυρωδιά του καμένου σκόρδου να κολλάει στα ρούχα, στα μαξιλάρια, παντού.. Και κάποιες στιγμές να αναρωτιέσαι «τι θέλω εγώ εδώ, σχεδόν μια βδομάδα;».. Κι όμως θέλω να ξαναπάω! Το άρωμα της Κατμαντού σε τραβάει, είναι κι αυτό μια εμπειρία, μια ανακωχή στην άκρη της υπερβολής.. Κάντο κι αυτό, είναι μια όψη της ζωής, κι εδώ πλανήτης είναι, κι εδώ είναι λαός, καλός λαός!.. Λέξεις που σημείωσα το βράδυ πριν από τον ύπνο (είναι εξομολόγηση): ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ, ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ, ΒΙΤΣΙΟ, ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ, ΣΥΓΧΥΣΗ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΓΝΩΡΙΜΙΑ, ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ, Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ, ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΤΟ ΑΒΕΒΑΙΟ ΜΕΛΛΟΝ.. Γιατί τις σημείωσα; μη ρωτάτε.. Στην Κατμαντού βέβαια ήμασταν τουρίστες και όχι ορειβάτες.. Αν το πρόγραμμα τελείωνε στο JOMSON ή στην POKHARA ίσως ήταν καλύτερα για ορισμένους από μας.. Ήταν θέμα προετοιμασίας, ο μέγιστος σκοπός του δικού μας ταξιδιού ήταν η ANNAPURNA και τα Ιμαλάια.. Στην Κατμαντού είναι καλό να πάει κανείς προετοιμασμένος για τουρισμό.. Ίσως το ανακάτεμα ορειβασίας και τουρισμού κάποιους μας επηρεάζει αρνητικά.. Εγώ για παράδειγμα ήθελα να κρατήσω περισσότερο στο μυαλό μου την εικόνα των βουνών, το μεγαλείο της ANNAPURNA, τις κοιλάδες, τα ποτάμια.. Η αγωνία, η δυσκολία δεν έπρεπε να σβηστούν τόσο γρήγορα από το μυαλό εξ αιτίας της έντονης κούρασης και την ταλαιπωρίας της 3ης βδομάδας, της απογοήτευσης της ζούγκλας και της Κατμαντού, της βρωμιάς και της επικίνδυνης πορείας 8 9 ωρών για το τίποτα.. Αυτό λέγεται «λάθη στην ορειβατική αποστολή», «λάθη στο τουριστικό μέρος», ορειβασία και τουρισμός σε μια δύσκολη συνάντηση, σε ακραίες συνθήκες, η μικτή ομάδα κουράζει και κουράζεται.. Το μεσημέρι πήγαμε σε μια ιστορική συνοικία, το PATAN, έξι χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, μια ενδιαφέρουσα περίπτωση με βουδιστικούς ναούς και εξαιρετικά τέμπλα Ελεύθερο φαγητό το μεσημέρι, vegetarian friends rise, 135 ρουπίες Στην επιστροφή στην πόλη ο ξεναγός θέλησε να μας πάει σε αποθήκη για αγορά χονδρικής, ξανά εκνευρισμός κλπ Επιστροφή και χαλάρωμα στο ξενοδοχείο, βραδινό στις 8 μμ.. ΒΡΑΔΥΝΟ: Σούπα, κανελόνια γεμιστά με χόρτα, κοτόπουλο με ρύζι, κρέμα γλυκό, τσάι, καφές.. 18η μέρα Πέμπτη 22 Απριλίου.. 30, πρωινό στις 7.. 30 Το γκρουπ πήγε στο παραδοσιακό χωριό Bhaktapur έξω από την πόλη.. Με το Δημήτρη μείναμε στην πόλη κάνοντας μια χαλαρή πορεία στις πλατείες και στην Ταμέλ.. Κάναμε υποτίθεται κάποια ψώνια, επισκεφθήκαμε τη Freak Street, το δρόμο των χίπις, και στη συνέχεια στην Ταμέλ φάγαμε σε αριστοκρατικό ρεστωράν και ήπιαμε καφέ επίσης σε ένα πολύ όμορφο μπαράκι.. Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο με ψιλόβρεχο με το τοπικό «ταξί», ο ποδηλάτης, που σέρνει το μικρό κάρο για δύο άτομα.. Αυτοί οι τύποι σ όλη την πόλη σε παρακαλάνε να σε πάρουν, μια δουλειά αρκετά κουραστική, αν σκεφθεί κανείς ότι έχει και ορθοπεταλιά με πολλά αυτοκίνητα σε μια άναρχη πόλη.. Το βράδυ είχαμε το αποχαιρετιστήριο γεύμα στο ξενοδοχείο TIBET στο κέντρο της Ταμέλ, όπου φάγαμε θιβετιανά φαγητά, τα οποία μάλλον μας πείραξαν Βαριά φαγητά, με μπόλικα μπαχαρικά, ανακατεμένες γεύσεις.. 19η μέρα Παρασκευή 23 Απριλίου.. Μέρα της αναχώρησης, πρωινό χαλαρό με το μυαλό στην Ελλάδα και την πτήση.. Μια πτήση ξανά με την αεροπορική εταιρεία ΤΑΙ, μέσω Μπαγκόγκ.. Σάββατο 24 Απριλίου.. στις 7 το πρωί στην Αθήνα.. Μια δύσκολη και εντελώς προσωπική περιγραφή αυτό το τελευταίο κομμάτι, το πιο άχαρο των 22 ημερών, με αντικρουόμενα συναισθήματα.. Το σημαντικό νομίζω είναι πώς ο καθένας είναι προετοιμασμένος ψυχολογικά.. Πρέπει να ομολογήσω ότι είχα προετοιμαστεί για μια ορειβατική και μόνο εμπειρία και το τουριστικό μέρος το είχα σχεδόν αγνοήσει.. Γι αυτό και δεν κατάφερα να «απελευθερωθώ» και να απολαύσω, όπως έπρεπε ή όπως έκαναν οι άλλοι συνοδοιπόροι, την 3η βδομάδα του ταξιδιού μας.. Την άλλη φορά Κατμαντού θα έχω καλύτερα λόγια για σένα.. Αυτή τη φορά δεν θέλω να υποκρίνομαι και να πω ψέματα.. Όμως η σκέψη για την ίδρυση του Συλλόγου των Φίλων της Ανναπούρνα δεν είναι αστείο.. Ας πέσουν κάποιες ιδέες Ανναπουρνιώτες.. Περιμένω τις παρατηρήσεις σας, ιδιαίτερα από τους συνοδοιπόρους του trekking της Annapurna.. Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε και να συγχαρούμε τον ΕΟΣ ΑΧΑΡΝΩΝ για τη διοργάνωση της εκδρομής.. Οι όποιες παρατηρήσεις είναι καλόπιστες και συναγωνιστικές.. Κάποιες ιστοσελίδες με φωτογραφίες και περισσότερες πληροφορίες για την περιοχή.. virtourist.. com/asia/annapurna/.. yetizone.. com/annapurna_map.. cs.. dartmouth.. edu/whites/nepal/.. hsdejong.. nl/nepal/index_pages/day_1.. pcug.. org.. au/~alanlevy/Nepal.. HTM.. Στέφανος Σταμέλλος.. Re: ΝΕΠΑΛ: Ο ΓΥΡΟΣ ΤΗΣ ANNAPURNA (5.. ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΓΛΑΡΑΣ.. 5/15/2004 3:21:11 PM.. Κατ΄ αρχήν καλό κουράγιο στο Στέφανο για τη συνέχεια της ιστορίας.. Και λέω καλό κουράγιο γιατί είναι αρκετά δυσσάρεστο να γράφεις για την εμπειρία της φύσης και των ανθρώπων που ζήσαμε 21 μέρες εκεί, αποτην πόλη με θέα το τσιμέντο.. Πιστεύω οτι θα πήρε σε όλους αρκετό καιρό για να συνέλθουν, όπως και σε μένα, απο τις εικόνες που ζήσαμε, θα το ξαναπώ, απο την ομορφιά της φύσης και των ανθρώπων.. Για μένα ήταν η πρώτη εμπειρία trekking στο εξωτερικό και δη σε τέτοιο υψόμετρο.. Η αφήγηση του Στέφανου, αρκετά αντικειμενική έφερε στο νού μου, πολλές εικόνες που ζήσαμε όλοι μαζί : η εκδρομή είχε θετικά και αρνητικά σημεία.. Ημασταν μια αρκετά μεγάλη ομάδα απο ανθρώπους με διαφορετικά βιώματα, φυσική κατάσταση και διάθεση.. Θεωρώ όμως οτι δεν υπήρχαν τόσο έντονες συγκρούσεις και κάποιοι προσπαθούσαν να "ψυχαχωγήσουν" με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο την ομάδα, ελάφρύνοντας συχνά την ατμόσφαιρα.. Ηρωιδες η Λέλα και η Στέλλα που η μεν πρώτη με πρόβλημα στο πόδι, η δε δεύτερη με ιγμορίτιδα, βήχα και κρύωμα διασχίσανε όλη τη διαδρομή.. Οι όποιες ενστάσεις έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα της εκδρομής ορειβατικού ή τουριστικού τύπου, την καλύτερη οργάνωση της πορείας ( ομάδες ανάλογα με τη δυνατότητα),την έλλειψη γιατρού (ήταν ευτύχημα που τυχαία μέλος της εκδρομής - Ο Μάνος - ήταν γιατρός), την έλλειψη έμπειρου αρχηγού - ο αρχηγός αντικαταστάθηκε λόγω προβλήγματος του Κ.. Ντούλη και ο νέος Αρχηγός - Γιώργος - εξ΄ ανάγκης χρίστηκε αρχηγός απο τον Ε.. Ο.. Σ Αχαρνών, αν και σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο του και μερικά άλλα σημαντικά ή ασήμαντα.. Παρόλα αυτά νιώθω ικανοποίηση που συμμετείχα και για μένα ήταν εμπειρία "ζωής".. Μου λείψανε οι καραμέλες του Ευκλείδη, τα κεράσματα της μαμας Μαρίας, το γέλιο της Λέλας, οι τράκες για τσιγάρο απο τον Κώστα απο τον Αγ.. Κων/νο.. Σίγουρα δε μου έλειψε η γκρίνια ορισμένων συνοδοιπόρων, αλλά να είναι καλά.. Ειχα την ατυχία να νοσήσω απο το υψόμετρο λίγο πριν το πέρασμα.. Σε αυτό βέβαια συνηγόρησε η υψομετρική διαφορά της προηγούμενης μέρας, καθώς ανεβήκαμε 800 μέτρα, κατά παράβαση κάθε σχετικής οδηγίας ή συμβουλής των εγχειριδίων.. Any way δεν είχα βάλει προσωπικό στοίχημα για την κατάκτηση του περάσματος και παρά την αιφνίδια και κουραστική κατάβαση επι 8ωρο μέχρι το Humre γεύτηκα λίγο περισσότερο το Κατμαντού και την Pokhara.. Χάρηκα βέβαια πολύ που ξαναείδα όλα τα παιδιά μετά απο 2 μέρες καθώς με έτρωγε η αγωνία για τη τύχη τους και τους είχα όλους συνέχεια στο μυαλό μου.. Απόλαυσα βέβαια και τον λαλίστατο συνοδοιπόρο μου αρχηγό, τον οποίο βέβαια χαιρόμουνα να ακούω να διηγείται εκδρομές και περιστατικά απο τη ζωή του.. Δε θέλω να προσθέσω κάτι άλλο τώρα.. Στέφανε μπράβο.. Φαλκον κης Ευκλε δης.. 5/21/2004 8:21:37 PM.. Sent: Wednesday, May 19, 2004 9:55 AM.. Subject: Re: νάμαστε!!!!!!!!!!!!.. Στέφανε.. Θερμά συγχαρητήρια στην εξαιρετική δουλειά σου.. Εγώ τι άλλο να προσθέσω στην αφηγηματική σου δυνότητα, το συγγραφικό σου ταλέντο και το αριστουργηματικό δέσιμο των εικόνων.. Η μόνη ελάχιστη παρατήρηση στα γραφόμενά σου, σε καθαρά προσωπικό, δικό μου επίπεδο (δεν είναι ανάγκη να το συμμερίζεσαι εσύ ή άλλοι φίλοι συνοδοιπόροι) είναι η εξής : Αυτό που εσύ αποκαλείς βρωμιά ή κάτι ανάλογο εγώ βρίσκω να αδικεί την Κατμαντού ή τα άλλα μέρη.. Εγώ θα το ονόμαζα "άρωμα Kathmandou ή Besisahar", φυσικά ποιητική αδεία, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το πολιτισμικό σοκ, που υπέστην και ως ένα σημείο εξακολουθώ να υφίσταμαι.. Αν θέλεις είναι κάτι ανάλογο με τα απλωμένα χέρια των παιδιών στα διάφορα χωριά της διαδρομής.. Αυτό σε καμμιά περίπτωση δεν θα το αποκαλούσα επαιτεία.. Κατά τα άλλα και πάλι εύγε και περιμένουμε με αγωνία και λαχτάρα τη συνέχεια.. Η πρόσκληση για τον Ψηλορείτη ισχύει (φυσικά με τη γνωστή ανταλλαγή εσείς CD, εγώ φιλοξενία και ξενάγηση).. Είναι εκεί και μας περιμένει, ακόμη με πολύ χιόνι.. Το επιβεβαίωσα την περασμένη Κυριακή.. Υ.. Γ Αν ο Γιάννης διαβάζει το κείμενο αυτό, τα είπε και αυτός όλα με το σύντομο σχολιάκι του, όσο για τις καραμέλλες έχουμε και στον Ψηλορείτη.. θερμούς Anapourna χαιρετισμούς.. EF..

    Original link path: /DiscView.asp?mid=488&forum_id=11&
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα - View Event
    Descriptive info: Λεπτομέρειες Event.. Ημερομηνία.. 9/22/2013.. Event.. 7ος Ορεινός Μαραθώνιος Οίτης «Ηρακλή».. Περιγραφή.. 7ος Ορεινός Μαραθώνιος Οίτης «Ηρακλή».. Ο 7ος Ορεινός Μαραθώνιο Οίτης «Ηρακλή», όπως είναι σύνηθες, θα διεξαχθεί την προτελευταία Κυριακή του Σεπτέμβρη.. Δηλαδή στις 22/09/2013.. Όπως και πέρυσι εκτός από το μαραθώνιου θα διεξαχθούν ο Ημιμαραθώνιος "Ελλέβορος" (Helleborus Half Marathon) 16,2χλμ.. καθώς και ένας αγώνας για αρχάριους με την ονομασία "Μονοπάτι Φαρμακίδων" (Farmakides Trail) 6,5χλμ.. Πληροφορίες θα ανακοινωθούν στις αρχές του Φλεβάρη.. Εκ της οργανωτικής επιτροπής.. Τοποθεσία.. Οίτη, Υπάτη.. Εισητήριο.. Διεύθυνση URL..

    Original link path: /EventView.asp?event_id=1053
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα - View Event
    Descriptive info: 6/11/2013.. Το Velo-city συνέδριο στη Βιέννη.. Η πόλη της Βιέννης είναι στην ευχάριστη θέση να φιλοξενεί το Velo-city συνέδριο από 11 - 14 Ιουν 2013 σηματοδοτώντας την Βιέννη ως το εστιακό σημείο για τους εμπειρογνώμονες και τους λάτρεις της ποδηλασίας από όλο τον κόσμο.. Τα συνέδρια Velo-city συνέδρια χρησιμεύουν ως μια παγκόσμια πλατφόρμα επικοινωνίας και πληροφόρησης με τους φορείς λήψεων αποφάσεων, προκειμένου να βελτιωθεί ο σχεδιασμός και η παροχή υποδομών για την καθημερινή χρήση του ποδηλάτου στο αστικό περιβάλλον.. Τα συνέδρια Velo-city συνήθως συγκεντρώνουν περισσότερους από 1.. 000 συμμετέχοντες, όπως μηχανικούς σχεδιαστές, αρχιτέκτονες, έμπορους, ακαδημαϊκούς ερευνητές, περιβαλλοντολόγους, επιχειρηματίες και εκπρόσωπους των κλάδων που συμμετέχουν μαζί με τις κυβερνήσεις σε όλα τα επίπεδα, προκειμένου να οικοδομήσουν αποτελεσματικές διακρατικές εταιρικές σχέσεις για να αποδώσουν οφέλη στην παγκόσμια ποδηλασία.. Στόχοι των συνεδρίωνVelo-city είναι:.. η διάδοση υψηλής ποιότητας γνώσεων για την ποδηλασία και το σχεδιασμό των μεταφορών διεθνώς.. ανάδειξη μέσω της  ...   των μεταφορών, χωροταξίας και άλλων πολιτικών τομείς που σχετίζονται με το ποδήλατο.. την επιδίωξη της συμμετοχής όλων των ενδιαφερομένων μερών.. Οικοδεσπότης είναι η αντιδήμαρχος Βιέννης Μαρία Βασιλάκου.. http://velo-city2013.. com/?page_id=2118.. Η είσοδος για το συνέδριο των 4 ημερών είναι 820 Ευρώ, ενώ αν ή εγγραφή γίνει μέχρι τις 15 Μαρτίου κοστίζει 670 Ευρώ.. Η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ποδηλατών έχει έκπτωση (στοιχίζει 410 Ευρώ).. και η εγγραφή πρέπει να γίνει ηλεκτρονικά μέχρι την Παρασκευή 15 Μαρτίου.. Επισυνάπτονται πληροφορίες για το συνέδριο και το αναλυτικό πρόγραμμα.. Former Velo-city conferences What is Velo-city? Velo-city 2011 Seville, Spain Velo-city Global 2012 Vancouver, Canada Velo-city 2013 Vienna, Austria Velo-city Global 2014 Adelaide, Australia Velo-city 2015 Nantes, France Velo-city Global 2016 (open for applications now).. --.. Georgios Farfaras.. Cycling & Sustainable Tourism Policy Officer.. Ecological Movement of Thessaloniki.. National EuroVelo Coordination Center.. Ptolemeon 29A, GR 546 30, Thessaloniki.. ΒΙΕΝΝΗ..

    Original link path: /EventView.asp?event_id=1067
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα - View Event
    Descriptive info: 5/19/2013.. ITI EPIC: μεγαλύτερη marathon διοργάνωση mtb στην Ελλάδα.. Η μεγαλύτερη marathon διοργάνωση mtb στην Ελλάδα ανανεώνει το ραντεβού της και για το 2013.. Με νέο όνομα και ακόμα περισσότερη διάθεση για αγωνιστική δράση και περιπέτεια στο ιδανικό περιβάλλον! Μιλάμε φυσικά για το βουνό της Οίτης, έναν από τους καλύτερα διατηρημένους εθνικούς δρυμούς της χώρας μας.. Πέρα από την άγρια ομορφιά του βουνού που καθηλώνει τον επισκέπτη, οι οπαδοί της ορεινής ποδηλασίας θα βρουν στην Οίτη το ιδανικό σκηνικό για την πραγματοποίηση ενός απαιτητικού αγώνα.. Έδαφος που δίνει γρήγορη κύλιση, κλίσεις που εμπνέουν για πίεση και πραγματικά οι πολύ καλές καιρικές συνθήκες που επικρατούν εκείνο το διάστημα στο βουνό, πείθουν και τον ποιο απαιτητικό.. Πιο αναλυτικά.. Ο φετινός αγώνας βασίζεται στο περσινό πετυχημένο project, ολόκληρες οι διαδρομές (60 33km) κινούνται πάνω από τα 700 μέτρα υψόμετρο και κυρίως πάνω από τα 1000 μέτρα υψόμετρο (!), φτάνουμε σε σημεία του βουνού στα οποία οι δρόμοι παραμένουν κλειστοί για μερικές δεκαετίες, όπου οι αγωνιζόμενοι θα έρθουν αντιμέτωποι με πραγματικά πρωτόγνωρα τοπία!.. Αλλαγές βέβαια υπάρχουν και στις δύο διαδρομές, ξεκινώντας από την μεγάλη έχουμε την προσθήκη ενός ακόμα μονοπατιού, του ¨Αγιοπεράσματος¨.. Αυτό μας φέρνει ακόμα ποιο κοντά στην ¨Σκασμένη¨, εκεί που ένα από τα τρία μεγαλύτερα φαράγγια της Ευρώπης συναντά τους μύθους της Οίτης!.. Στην μικρή διαδρομή η κυριότερη αλλαγή έχει να κάνει με την ομαλότερη κατανομή των θετικών υψομετρικών διαφορών.. Η συγκεκριμένη αλλαγή έγινε μετά από παρατηρήσεις των ίδιων  ...   referrer=trackList.. - Σημεία ανεφοδιασμού: 5 στη μεγάλη διαδρομή, 3 στη μικρή διαδρομή.. - Ο αγώνας βρίσκεται υπό την αιγίδα του δήμου Λαμιέων και με την υποστήριξη διασωστικής ομάδας της Λ.. Ε.. Κ.. Στερεάς Ελλάδας.. - Κατηγορίες:.. (OΛΕΣ ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΕΙΝΑΙ OPEN).. EM1(άνδρες έως 29), Μεγάλη διαδρομή 60 χιλιομέτρων.. EM2(άνδρες 30 έως 39), Μεγάλη διαδρομή 60 χιλιομέτρων.. EM3(άνδρες 40+), Μεγάλη διαδρομή 60 χιλιομέτρων.. SM1 (άνδρες, έως 29), Μικρή διαδρομή 33 χιλιομέτρων.. SM2 (άνδρες 30+), Μικρή διαδρομή 33 χιλιομέτρων.. SW (γυναίκες, όλες οι ηλικίες),Μικρή διαδρομή 33 χιλιομέτρων.. EW (γυναίκες, όλες οι ηλικίες), Μεγάλη διαδρομή 60 χιλιομέτρων.. - Έπαθλα:.. (EM1,EM2,EM3,SM1,SM2,SW,EW).. 1η θέση: Κύπελλο και δίπλωμα.. 2η θέση: Μετάλλιο και δίπλωμα.. 3η θέση: Μετάλλιο και δίπλωμα.. 4η θέση: Μετάλλιο και δίπλωμα.. 5η θέση: Μετάλλιο και δίπλωμα.. 1oς χρόνος στις κατηγορίες EM1,EM2,EM3 "Πρωταθλητής Οίτης" : Κύπελλο πολυτελείας και δίπλωμα.. - Κόστος συμμετοχής:.. 15 ευρώ, για δήλωση συμμετοχής έως 31/3.. 20 ευρώ, για δήλωση συμμετοχής από 1/4 έως 10/5 (Προσοχή, η Παρασκευή 10/5 είναι η τελευταία μέρα δήλωσης συμμετοχής!).. - Δήλωση συμμετοχής:.. (Η δήλωση συμμετοχής γίνεται σε δύο απλά βήματα).. 1) Καταβολή του αντίτιμου συμμετοχής στον τραπεζικό λογαριασμό του αγώνα*, με το όνομα του αγωνιζόμενου να φαίνεται στην απόδειξη κατάθεσης.. 2) Με την απόδειξη κατάθεσης, ο αγωνιζόμενος θα λαμβάνει τον αριθμό συμμετοχής του, στη γραμματεία την ημέρα του αγώνα από τις 8:00 έως τις 10:00.. *Αρ.. Λογαριασμού: 754/634220-57 Εθνική τράπεζα, όνομα δικαιούχου: Λιγνός Νικόλαος.. IBAN Λογαριασμού: GR59011 07540 00007 54634 22057.. ΟΙΤΗ - ΠΑΥΛΙΑΝΗ..

    Original link path: /EventView.asp?event_id=1066
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα - View Event
    Descriptive info: 3/9/2013.. Εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών στις 9 Μάρτη στην Ξάνθη.. Εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών στις 9 Μάρτη στην Ξάνθη.. Ποια είναι η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης.. Η πρωτοβουλία αυτή είναι μια νεοσύστατη ομάδα η οποία αποτελείται από άτομα, που ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, είναι ευαισθητοποιημένα σε ζητήματα ομοφοβίας τοπικά και παγκόσμια.. Ξεκίνησε τη δράση της φέτος με προβολές ταινιών και συνέχισε με αφισοκολλήσεις, αντιομοφοβικές και αντισεξιστικές παρεμβάσεις στην πόλη.. Θεωρούμε ότι η ομοφοβία μας αφορά όπως μας αφορά οποιαδήποτε άλλη διάκριση και βία απέναντι σε ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων, θρησκειών, φυλών, τάξεων, φύλων και ατόμων με ειδικές ανάγκες, διότι δε μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι όταν γύρω μας υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που καταπιέζονται.. Οι δράσεις μας.. 12-11-2012.. στον πολιτιστικό σύλλογο Ξάνθης Φ.. Ξ.. Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση με θέμα την ομοφυλοφιλία, την περίοδο του Παγκοσμίου πολέμου υπό τη σκιά του ναζισμού, μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.. 22-11-2012.. στον ανοιχτό κοινωνικό χώροXANADU.. Προβολή βίντεο και συζήτηση με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μνήμης για τα τρανσέξουαλ άτομα.. Την επιμέλεια και τον υποτιτλισμό τους πραγματοποίησαν μέλη της ομάδας.. 13-12-2012.. στο Πολυτεχνείο Ξάνθης.. Προβολή ταινίας που πραγματεύεται την εξαναγκαστική μετανάστευση μιας λεσβίας από το Ιράν στην «προοδευτική» Δύση.. 26-01-2013.. Ξάνθη.. Κάλεσμα με αφίσα της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας σε αντιφασιστική-αντικατασταλτική πορεία που κάλεσαν τα στέκια της Ξάνθης.. 28-01-2013.. Αφίσα- καταγγελία της βίας κατά των γυναικών.. Στο blog http://stop-omofovia-xanthi.. blogspot.. gr της ομάδας βρίσκονται οι δράσεις μας καθώς και κείμενα κατά της ομοφοβίας και του σεξισμού.. Μια πρωτοβουλία για μια πανελλαδική συγκέντρωση και πορεία διαμαρτυρίας με θέμα τη βία κατά των γυναικών πήρε η Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης.. Στο blog της οργάνωσης έχει αναρτηθεί η ανακοίνωση και το πρόγραμμα για την πρωτοβουλία αυτή, η οποία προκλήθηκε μετά το άγριο σεξουαλικό έγκλημα σε βάρος της 34χρονης Ζωής, στην Ξάνθη.. Συμμετοχή έχουν εκδηλώσεις και διάφορες άλλες οργανώσεις και πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στο συγκεκριμένο χώρο ενώ πρόθεση των διοργανωτών είναι η διαδήλωση να έχει «φεμινιστικό, αντισεξιστικό, αντιρατσιστικό χαρακτήρα, απαντώντας στο σεξισμό, στο ρατσισμό και τις εκφράσεις αυτοδικίας που καταγράφηκαν αμέσως μετά το περιστατικό βίας από μεγάλη μερίδα του κόσμου».. Αναλυτικα΄:.. Εκδήλωση «Δώσε τέλος στη σιωπή!».. Με αφορμή το άγριο σεξουαλικό έγκλημα που έγινε στην Ξάνθη τα Χριστούγεννα και «συγκλόνισε» την κατά τα άλλα πατριαρχική και συγκαλυπτική κοινωνία καλούμε σε ένα διήμερο εκδηλώσεων με θέμα τη βία κατά των γυναικών.. Στο άκουσμα αυτής της φρικτής δολοφονίας ένας ψίθυρος άρχισε να σέρνεται στην πόλη ότι «ο δράστης μάλλον ήξερε το θύμα» ή ότι «σίγουρα ξένος θα ήταν», ότι δεν είναι στην κουλτούρα την ελληνική μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη.. Φωνές μιας κοινωνίας που θέλει να δικαιολογηθεί, να διαχωρίσει τη θέση της, να προστατεύσει τον εαυτό της, μιας κοινωνίας που αρνείται να δει το πρόσωπό της.. Αυτό το έγκλημα στην Ξάνθη είναι ένα ακόμα από τα πολλά που έχουν σημειωθεί στην ευρύτερη περιοχή, αλλά δεν έτυχαν της ανάλογης προβολής από τα σεξιστικά ΜΜΕ, που ακόμη και όταν σπάνια τα προβάλλουν, αποσκοπούν στην εμπορευματοποίηση της «είδησης»: Οι «αποκλειστικές πληροφορίες», συνήθως από πηγές που «πρόσκεινται» στην ΕΛΑΣ, οι διάφορες δηλώσεις συγγενών και μη, οι απευθείας συνδέσεις με τον τόπο  ...   Πολυτεχνείο Ξάνθης.. Σάββατο 9 Μάρτη στις 18.. 00 Συζήτηση Εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Ξάνθης.. Ο χώρος που προγραμματίστηκε να γίνει η εκδήλωση-συζήτηση είναι το εργατικό κέντρο Ξάνθης.. Είναι ένας πολιτικός χώρος που συμμετέχει στους ταξικούς αγώνες για τα εργατικά δικαιώματα, στο κέντρο της πόλης, εύκολα προσβάσιμος και ανοιχτός στην κοινωνία.. Επιλέγουμε να φιλοξενηθούμε στο εργατικό κέντρο διότι η ομάδα μας συνομιλεί με χώρους που αγωνίζονται ενάντια σε διάφορες μορφές καταπίεσης και ανισοτήτων, γιατί πιστεύουμε ότι οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση είναι κοινοί.. Συμμετοχές.. Όσο αφορά τις συμμετοχές οι επιλογές έγιναν με γνώμονα την επιθυμία να καλύψουμε το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών πολυδιάστατα.. Επιλέχτηκαν ομιλήτριες/ομάδες, οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στον αγώνα του γυναικείου κινήματος με διαφορετικούς τρόπους η κάθε μια.. -Σίσσυ Βωβού, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.. Είναι ενεργό μέλος σε ομάδες για θέματα γυναικείων δικαιωμάτων από το 1987 και έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών και το τράφικινγκ.. Οι ομάδες που συμμετέχει: Ευρωπαϊκό Φόρουμ Αριστερών Φεμινιστριών, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της καταναγκαστικής πορνείας αλλοδαπών γυναικών, Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα.. Συμμετείχε σε όλες τις διοργανώσεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, από το 2001 έως το 2010, και τελευταία στην ευρωπαϊκή συνάντηση Φλωρεντία 10+10.. -Ομάδα Terminal 119 για την κοινωνική και ατομική αυτονομία.. Το terminal 119 είναι ένα περιοδικό και μια αυτόνομη ομάδα ταυτόχρονα, που ξεκίνησε πριν επτά χρόνια στη Θεσσαλονίκη.. Σκοπός της ζωής του είναι η κριτική ανάλυση και η έμπρακτη αντίθεση στις έμφυλες και εθνικές σχέσεις εξουσίας.. Τα μέλη του έχουν διοργανώσει ή συμμετείχαν σε είκοσι περίπου δημόσιες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις και έχουν εκδώσει τέσσερα τεύχη ως σήμερα.. Το περιεχόμενο των περιοδικών και δράσεων αναδεικνύουν το ριζοσπαστικό και μαχητικό αντιφασισμό και εναντιώνονται στο ρατσισμό, στον αντισημιτισμό και τον εθνικισμό.. -Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.. Από το 1989 έως σήμερα συμμετέχει στο σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και της εκπαίδευσης.. Συμμετείχε σε πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα, έχει δημοσιεύσει βιβλία, άρθρα σε συλλογικούς τόμους και σε περιοδικά, έχει συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια και έχει οργανώσει ημερίδες /συνέδρια στο επιστημονικό της πεδίο.. Τα αντικείμενα των μαθημάτων της περιλαμβάνουν: Αντιρατσιστική-αντισεξιστική-διαπολιτισμική εκπαίδευση, Κοινωνικό φύλο και εκπαίδευση, Κοινωνική και πολιτισμική κατασκευή των ταυτοτήτων του φύλου κ.. α.. Καλούμε άτομα και συλλογικότητες να στηρίξουν τόσο την πορεία του Σαββάτου 9 Μάρτη, όσο και τις εκδηλώσεις.. Το κάλεσμα αυτό δεν έχει κανέναν κομματικό χρωματισμό και ζητούμε από όλες/όλους συμμετέχουσες/ντες να το σεβαστούν.. Η κάθε ομάδα-συλλογικότητα μπορεί να έχει το δικό της πανό, να φωνάζει συνθήματα που την εκφράζουν (σχετικά πάντα με το περιεχόμενο του καλέσματος), και δικό της έντυπο υλικό που μπορεί να μοιράζει στην πορεία και στις εκδηλώσεις.. Θεωρούμε επιτακτική ανάγκη τη μαζική συμμετοχή στην πορεία αυτή, καθώς είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην τοπική κοινωνία της Ξάνθης, δίνοντας φεμινιστικό, αντισεξιστικό, αντιρατσιστικό χαρακτήρα, απαντώντας στο σεξισμό, στο ρατσισμό και τις εκφράσεις αυτοδικίας που καταγράφηκαν αμέσως μετά το περιστατικό βίας από μεγάλη μερίδα του κόσμου.. ΞΑΝΘΗ..

    Original link path: /EventView.asp?event_id=1062
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα - View Event
    Descriptive info: 3/3/2013.. ΑΡΧΕΛΩΝ: Παρουσίαση των Δράσεων 2012.. Αγαπητοί Εθελοντές, Φίλοι, Μέλη, Υποστηρικτές,.. Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση Παρουσίασης των Δράσεών μας που θα γίνει την Κυριακή 3 Μαρτίου 2013, στις 11 το πρωί, στην αίθουσα «Κοινωνία» της Οργάνωσης ΓΗ, στο Κέντρο της ΓΗΣ, που βρίσκεται μέσα στο πάρκο Α.. Τρίτση στο Ίλιον (συνημμένες θα βρείτε όλες τις πληροφορίες πρόσβασης στο  ...   την δουλειά τους και τα αποτελέσματα των προσπαθειών 456 Εθελοντών, απΆ όλο τον κόσμο, που προσέφεραν 14.. 722 ημέρες εργασίας προκειμένου να προστατευτούν 2.. 195 φωλιές θαλάσσιων χελωνών και να περιθάλπουν 75 τραυματισμένες χελώνες στο Κέντρο Διάσωσης.. Σας περιμένουμε.. στην αίθουσα «Κοινωνία» της Οργάνωσης ΓΗ, στο Κέντρο της ΓΗΣ, που βρίσκεται μέσα στο πάρκο Α.. Τρίτση στο Ίλιον..

    Original link path: /EventView.asp?event_id=1061
    Open archive

  • Title: Ιστοσελίδα της Οικολογίας για την Λαμία και την Φθιώτιδα - View Event
    Descriptive info: 3/1/2013.. Στον Βόλο το 1ο Διεθνές σεμινάριο στέβιας.. Στον Βόλο το 1ο Διεθνές σεμινάριο στέβιας.. Ειδικότερα η Ελληνική Ένωση Στέβιας (GRAST), σε συνεργασία με την εταιρεία SweetFitness (www.. sweetfitness.. org[1]), διοργανώνουν στο Βόλο, από 1 έως και 3 Μαρτίου 2013, το 1ο Διεθνές Συνέδριο Ελληνικής Στέβιας.. Στόχοι του Συνεδρίου, είναι να γίνουν ευρύτερα γνωστές:.. οι μέθοδοι καλλιέργειας του φυτού Στέβια και της περαιτέρω επεξεργασίας του, ως πρώτης ύλης για την παρασκευή άλλων προϊόντων,.. η γνωστοποίηση των ευεργετικών ιδιοτήτων της Στέβιας στους καταναλωτές, ώστε να ενταχθεί στο καθημερινό διατροφικό τους πρόγραμμα,.. οι επιχειρηματικές προοπτικές τόσο για τους αγρότες, στα πλαίσια αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών τους, όσο και για την Ελλάδα, ως εναλλακτική καλλιέργεια  ...   θα συμμετάσχουν εταιρείες, που ήδη δραστηριοποιούνται με έτοιμα προϊόντα Στέβιας, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, επιστήμονες διεθνούς κύρους, οι οποίοι θα παρουσιάσουν τις σχετικές επιστημονικές τους εργασίες, επαγγελματικοί φορείς και κλαδικές ενώσεις από την Ελλάδα και το εξωτερικό, σε συνεργασία με την Πανευρωπαϊκή Ένωση Στέβιας (EUSTAS) και ξένοι προσκεκλημένοι, μέσω των οποίων θα επιδιωχθεί η σύναψη επιχειρηματικών συμφωνιών με Έλληνες επιχειρηματίες.. Το πρόγραμμα για τους Έλληνες και ξένους συνέδρους, παρατηρητές και δημοσιογράφους, περιλαμβάνει, εκτός από το πλήρες επιμορφωτικό πρόγραμμα των εργασιών του Συνεδρίου, την ξενάγησή τους σε τοπικές καλλιέργειες Στέβια και σε αξιοθέατα της ευρύτερης περιοχής.. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στην Ελληνική Ένωση Στέβιας, Κρόκιο Μαγνησίας, 38500, Ελλάδα, τηλ.. 2421024760-1.. ΒΟΛΟΣ..

    Original link path: /EventView.asp?event_id=1056
    Open archive


  • Archived pages: 1022